Menu

Stiefmoeder Kim: eindelijk weer rust in ons gezin

stiefmoeder, omgangsregeling

Berusting, het is goed zo.

Eindelijk na tijden van onrust en zorgen is er ruimte gekomen voor rust in ons gezin.
We hebben via via hulpverlening in kunnen schakelen voor stiefzoon van 10, die veel last leek te hebben van de nasleep van de vechtscheiding. We hebben zelfs zijn moeder zo ver kunnen krijgen daarin mee te gaan.  Uiteindelijk mondde dit uit in begeleiding van beide ouders en het verbeteren van de omgang van alle kinderen met de vader.
Ouders gingen weer met elkaar om tafel en het leek ook daadwerkelijk verandering met zich mee te brengen.

Gespecialiseerde begeleidsters met ervaring met scheidingskinderen en hun ouders. Het leek perfect en het leek vooruitgang met zich mee te brengen. ‘Het leek’ inderdaad… want uiteindelijk eindigde het ook weer, net zoals het al die tijd gaat, zonder zichtbaar resultaat of verandering. En toch, is er wel rust van gekomen!

Ik zal het kort proberen toe te lichten.
Stiefzoon met problemen leerde dat de scheiding niet zijn schuld was en dat het belangrijk was om te praten over zijn problemen. Het werd duidelijk dat hij in een fase zat waarin hij op zoek was naar zijn plek binnen het gezin, van 4 kinderen. Hij wilde niet meer klein zijn, maar was eigenlijk nog wel te klein om bij ‘de grote twee’ te horen. En wat ging hij daarom doen? Tegen de omgangsregeling aanschoppen en net als zijn grote zussen aangeven dat ook hij niet meer volgens de omgangsregeling alle nachten bij papa wilde slapen.
Niet meer alle nachten, dus wel nog de gezellige weekenden, want tsja, dat wilde hij dan weer niet opgeven. Maar dat ene nachtje tussendoor kon hij wel overslaan, als hij dan gewoon overdag wel kon komen.

Logistiek een hele uitdaging en ten opzichte van zijn kleine zusje ook totaal niet praktisch. Maar ja, hij gaf nu aan daar problemen mee te hebben, moeder vond het belangrijk daarnaar te luisteren en kwam hem dus braaf elke week extra ophalen als hij weer huilend aangaf toch liever bij zijn moeder te slapen.

Wat vader kon doen? Toekijken en zien hoe ook zijn derde kind, achter zijn twee andere kinderen aan ging…

Toen gingen ouders met elkaar in gesprek. Links en rechts kwamen wat verwijten over en weer, maar de begeleiding was goed en remde ze waar nodig en leidde het gesprek in goede banen.

Einddoel? Niet geheel duidelijk. Resultaten? Ook niet geheel duidelijk.

Conclusie? Moeder kwam niet meer opdagen op de gesprekken en vader kreeg te horen dat hij het allemaal maar moest laten gaan. Het is ook wel zwaar voor een alleenstaande moeder met 4 kinderen.

En daar was het, de rust!
Laten we het inderdaad maar gewoon laten gaan. Het verdriet en gemis een plekje geven en het laten zijn voor wat het is. Alle mogelijkheden en kansen aangegrepen om de situatie voor vader en kinderen te verbeteren, maar uiteindelijk, zelfs bij de professionals ook te horen gekregen, dat het uiteindelijk toch weer de zielige, alleenstaande moeder is die het zwaar heeft. En de kinderen hebben het gevoel voor haar te moeten zorgen.

Hoe goed de bedoelingen ook zijn, een vader krijgt nooit dezelfde kansen en mogelijkheden als een moeder, in ieder geval nog niet. Wie weet dat het over 10 of 20 jaar verandert?

Voor nu is het goed zo.

Wat we er voor positiefs uit hebben kunnen halen?
Voor mijn vriend de bevestiging dat zijn kinderen zeker nog heel veel van hem houden en bij hem ook een duidelijke basis hebben, waarvan ze weten dat ze daar op terug kunnen vallen. Maar óf en wanneer dat nodig is, is niet duidelijk… misschien over een jaar of 10 misschien?

Maar voor hem en daarmee ook voor ons is het goed zo. Er is wat meer rust tussen ouders (al blijft dat in pieken en dalen gaan) en de kinderen komen langzaamaan ook weer kort bij ons over de vloer. Het is niet veel, maar het is goed zo. Meer dan dit zit er niet in en kan er ook vanuit onze kant niet gedaan worden. Ik weet het nu zeker. Mijn vriend weet het ook zeker. En we duimen alleen maar dat het goed blijft gaan bij moeder…

Ik ben Kim, 33 jaar en heb een relatie met een ontzettend lieve man en vader van 4 kinderen (3 meiden en 1 jongen) waarvan er twee parttime bij ons wonen. Ik schrijf over mijn (soms moeilijke) rol als stiefmoeder.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


zeven − = 6

Vlog

Voor je kind is de scheiding ook een rouwproces. Loyaliteit hoort bij kinderen. Loyaliteit naar allebei de ouders. Hoe begeleid je als ouders dit rouwproces het beste? Hoe help je je kind de scheiding te verwerken? Marloes Andriessen van Succesvol Scheiden Brabant geeft je in deze vlogLees verder > het help je je kind de scheiding te verwerken
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.