Een eigen huis
Ik herinner me het moment van het goede nieuws nog helder. Ik zat in een cafeetje koffie te drinken toen mijn telefoon ging en ik moest naar buiten om te kunnen horen wat de ander zei. Onder de luifel van het café hoorde ik het nieuws: “Jij bent het geworden! Je krijgt een nieuw huis!” En ik maakte letterlijk een sprongetje in de lucht en voelde me alsof ik kon zingen en dansen. Een nieuw huis! Maar ik hield het bij dat ene sprongetje want ik wist dat niemand in ons gezin mijn vreugde deelde. Het jubelen moest ik diep van binnen houden.
Nederland
Gevoelsmatig was me duidelijk: ik wilde terug naar Nederland. Ik miste te veel: mijn familie, mijn vrienden, hoe goed dingen geregeld waren. Goede scholing, meer begeleiding en leuke hobby’s voor de kinderen. We liepen allemaal te veel mis. Maar ik wist zeker: Paul zou nooit zijn land verlaten. Het was voor hem letterlijk onvoorstelbaar buiten zijn dorp te leven, net zo onvoorstelbaar als het ooit voor mij was in mijn geboortedorp te blijven. Hem bood het identiteit en veiligheid als iedereen wist wie je vader en grootvader waren. Terwijl ik juist weg wilde van het weten ‘van wie ik er één was’. Nog een onoverbrugbaar cultuurverschil.
Ik wist ook dat hun vader essentieel was voor de kinderen. Ik kon het voor mijn geweten niet maken ons gezin te verscheuren. Dus ik stopte mijn zoektocht naar wat nodig was voor een remigratie naar Nederland en ging op zoek naar een ander compromis. En dat kwam, in de vorm van een nieuw huis in een nieuwe woonplaats, waar ik zo, zo blij mee was.
Ik doe alles
Paul en ik moesten samen een formeel verzoek indienen om voor het huis in aanmerking te komen. Zoals gebruikelijk liet Paul alle formulieren en bureaucratische stappen aan mij over. Ik wist dat hij niet enthousiast was, maar tergend langzaam kwam de toewijzing steeds een stapje dichterbij. Als we nog wat meer formulieren invulden, onze belastingaangifte lieten zien, onze bankafschriften overhandigden. Tot de dag van het reddende telefoontje. Op de dag van de contractondertekening keek de verhuurder bevreemd naar ons. Ze verwachtte grote opwinding en kreeg die van mij, terwijl Paul zwijgend toekeek.
MIJN huis
Met de sleutels in handen kon ik aan de slag. Een nieuw huis, in een groter dorp en voor het eerst de kans om er mijn thuis van te maken. Ik was jaren geleden bij Paul ingetrokken en daarmee was ook een subtiele onbalans ontstaan. Ik trok bij hem in, dankbaar voor woonruimte, maar het was en bleef letterlijk dat: zijn woonruimte. Zijn donkere meubels, zijn crèmekleurige muren, zijn grootvaderklok aan de muur.
Dit keer was het aan mij. Paul was niet geïnteresseerd, dus ik koos de kleuren en verfde het hele huis alleen. In kleuren die ik mooi vond of die bij de kinderen pasten. Ik begon met hun slaapkamers want ik wilde zo graag dat zij zich hier thuis zouden gaan voelen. Ook zij waren niet erg enthousiast. Chloe ging in haar laatste jaar van de lagere school van een schooltje met 10 leerlingen naar een klas met meer dan het dubbele aantal. Nieuw gebouw, nieuwe docenten, medeleerlingen die ze nauwelijks kende. Aan de vooravond van haar puberteit en het nieuwe avontuur op de high school. Bovenop haar scheidingsangst. Een verhuizing was waarschijnlijk het laatste dat ze nodig had. Maar deze ene keer in mijn ouderschap zette ik mezelf op de eerste plaats. Ik wist dat dit ook goed zou uitpakken voor de kinderen, ondanks hun scepsis.
Verhuizing
Ik richtte ons huis in met tweedehands meubels uit inboedelverkopen, in licht hout en met veel plaats voor boeken. Mijn bureau voor mijn thuiswerk zette ik in het raam met uitzicht over de straat en het speeltuintje op de hoek. En mijn slaapkamer keek uit op het mooiste van onze nieuwe plek: een 150jarige Zweedse meelboom. In ons kleine dorp groeiden geen bomen: te veel zeezout in de lucht, te veel winterse stormen. Maar nu, als ik wakker werd, keek ik uit op de kroon van mijn boom. Van dat uitzicht alleen werd ik al gelukkig.
En dus na weken klussen en inrichten kwam het weekend waarin we over gingen, vlak voordat het nieuwe schooljaar begon. Spullen van de kinderen en mij waren ingepakt, zodat wij konden beginnen met settelen. Lang niet alles, maar dat was ook niet nodig. Paul had nog wat meer tijd nodig om zijn spullen te verzamelen, we hadden nog een maand dubbelhuur om de verhuizing af te ronden. Maar op die dag in augustus kondigde hij aan dat hij niet mee ging. Niet vandaag en niet in de nabije toekomst. Hij kon zijn vader niet achter laten, er was geen plaats voor al zijn gereedschap, het meeste werk had hij in het dorp. Allemaal factoren die oplosbaar waren, maar daar ging het in essentie niet om.
Communicatie
Het werd me duidelijk dat ik in mijn enthousiasme over dit compromis tussen onze wensen, één ding over het hoofd had gezien. Praten. En moeilijker nog: de confrontatie aangaan en de waarheid onder ogen komen. De waarheid over Paul: hij ging niet groeien naar een verhuizing. Hij was niet bereid tot een compromis, zelfs niet voor mij en de kinderen. Voor niemand zou hij zijn geboortegrond verlaten, ongeacht de prijs. En de waarheid over mezelf: ik genoot van mijn nieuwe thuis en voelde me daar meer op mijn gemak dan in ons oude thuis bij Paul. Ik voelde me weer vrij, vrij om mezelf te zijn.
rankie: geboren in Breda in 1970, gestudeerd aan de universiteit in Tilburg, waaronder 1 jaar in Glasgow. Toen is mijn liefde voor Schotland ontstaan. Gewerkt in Nederland tot en met 2005, toen geëmigreerd naar Schotland. Vriend opgedaan, 2 kinderen gekregen, daarna getrouwd. Twee culturen in 1 relatie. Vijftien jaar samen, 10 jaar getrouwd en toen geleidelijk uit elkaar gegaan. Woon nu samen met 2 pubers, we improviseren rondom de scheiding. Ik vertel vandaag over mijn scheiding in het buitenland.
Lees hier alle blogs van Frankie
REAGEER OP DEZE BLOG