Menu

Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen

76 reacties
eenzaamheid

Eenzaamheid na de scheiding is de meest gebruikte zoekterm van de bezoekers van mijn website. Blijkbaar zijn er veel mensen op zoek naar informatie over eenzaamheid. Ik neem aan dat ze die informatie voor zichzelf zoeken. Ook neem ik aan dat ze ‘last’ hebben van eenzaamheid, dat dat de reden is waarom ze de zoekterm Eenzaam(heid) na (echt)scheiding gebruiken.

Eenzaamheid en angst voor eenzaamheid hebben lange tijd een grote rol in mijn leven gespeeld. Hebben veel invloed gehad op hoe ik mijn leven ervoer en welke beslissingen ik nam. Ik woon alleen, sinds een jaar of 6, na ruim 20 jaar in gezinsverband geleefd te hebben. Sinds bijna 4 jaar ben ik single. Nu voel ik mij vrij van eenzaamheid; ik ben niet eenzaam, ik voel me niet eenzaam. In deze blog vertel ik je hoe ik dat bereikt heb. Stap voor stap. Zodat jij die stappen ook kunt zetten.

Zo heb ik de eenzaamheid na mijn scheiding overwonnen

Toen mijn laatste relatie eindigde viel ik in een groot gat, merkte ik dat er niet veel mensen om mij heen waren. De voorafgaande 25 jaar had ik mij voornamelijk gericht op mijn gezin en mijn partners. Dus staarde de eenzaamheid mij van alle kanten aan. Ik kon niet anders dan erkennen dat ik me eenzaam voelde.

*Bewust worden en erkennen is het begin. Zolang je je situatie en gevoelens daarover ontkent, kan je er niks mee. Het voelde verschrikkelijk, ik miste gezelschap, aandacht, waardering, stimulatie enzenz. Soms deed het fysiek pijn, het verdriet, het gemis aan (lichamelijke) warmte. In die periode heb ik mezelf gedwongen om te voelen. Ik liet het binnenkomen, ik voelde het verdriet, de angst, de kou, de afzondering, het niet verbonden zijn. Dat was een zware periode.

*Voelen is de tweede stap. Misschien geen makkelijke, maar wel een vruchtbare. Door het ´kontakt´ maken met je gevoelens voel je niet alleen je ´moeilijke´ gevoelens beter, maar ook de ´fijne´ zoals vreugde, liefde, trots. Je gevoelsleven wordt rijker. En misschien nog wel belangrijker, door te voelen en te uiten heel je jezelf. Hier meer info over ‘voelen’.

Alleen leven, maar je niet eenzaam voelen

Omdat de eenzaamheid zo zwaar was en ik niet wilde dat ik me altijd zo zou blijven voelen, ben ik op zoek gegaan naar hoe andere mensen dat doen. Alleen leven, maar zich niet eenzaam voelen. (Een nieuwe partner zoeken vond ik geen optie. Ik was me er van bewust dat ik in mijn relaties erg over mijn grenzen ging om de ander niet kwijt te raken en dat dat te maken had met mijn angst om alleen te staan. Zo wilde ik het niet nog een keer, dat waren geen goede relaties.) Wat ik leerde was dat de mensen die alleen leven en zich niet eenzaam voelen, tevreden zijn met zichzelf en hun situatie. Ik heb toen voor mezelf op een rijtje gezet wat ik nodig had om tevreden te worden, om het naar mijn zin te hebben.

*Wat miste ik van die ander en in hoeverre kon ik dat mezelf geven? Wat zocht ik bij de ander? Waardering, aandacht, zorg, klankbord, stimulatie, warmte…. Voor een deel kon ik dat mezelf geven, zeker meer dan ik tot dan toe gedaan had. Dit is een keerpunt in mijn leven geweest. Ik heb ervoor gekozen om het goed met mezelf te krijgen, om daaraan te werken. Na een tijdje heb ik het zo geformuleerd; “ik wil mijn eigen vriendin worden”. (Daarnaast natuurlijk graag nog een paar andere goeie vriend(inn)en , fijne collega´s, lieve familie….etc.)

Geluk in eigen hand nemen

Ik heb op allerlei manieren energie gestoken in het goed met mezelf te krijgen, oa door:

# Goed voor mezelf te zorgen:

op lichamelijk gebied; genoeg bewegen, gezond eten

op geestelijk gebied oa gewerkt aan een positiever zelfbeeld en een positievere kijk op het leven

# Gelijkgestemd gezelschap op te zoeken door activiteiten te ondernemen met andere mensen vrijwilligerswerk te doen. Misschien denk je nu, ja, dan ben je toch ook in gezelschap, dan ben je niet alleen. Dat klopt. Het is ook goed voor jezelf zorgen, als je actief het gezelschap zoekt van mensen waarbij je het naar je zin hebt. Het was leuk om te merken dat ik al snel in een positieve spiraal terecht kwam. Door mezelf serieus te nemen en goed voor mezelf te zorgen, ging ik mijn eigen gezelschap steeds meer op prijs stellen. En dat werkte als aanmoediging om er mee door te gaan. Het leven wordt er een stuk gezelliger van als je het goed met jezelf kan vinden!

Kortom, ik heb mijn geluk in eigen hand genomen. Mijn geluksgevoel is niet meer afhankelijk van het gezelschap van mensen of het hebben van een relatie. Wat trouwens niet wil zeggen dat ik niet geniet van samen-zijn met anderen. Kies voor jezelf, maak er werk van om goed gezelschap voor jezelf te zijn. Dan ben je misschien nog wel alleen, maar niet meer eenzaam.

Wil je meer informatie over mij en mijn begeleidingsmogelijkheden, kijk dan op Opbloeien-na-scheiding.nl

Ik sta je graag met mijn ervaring en kennis bij.

Vriendelijke groet, Yolanda de Boer

REACTIES

Nikki - 16 nov 2014

Hoi Yolanda, Je verhaal inspireert me echt super veel. Mijn partner heeft vier weken geleden aangegeven niet verder met me te willen. Een klap in mijn gezicht. En inderdaad, nu gebeurde júist waar ik altijd zo bang voor was: Hij gaat weg. De man die me als het nodig was geen 10 x zei dat ie van me hield, maar 11 keer. Bah, als ik er op terug denk kan ik me voorstellen dat je niet oud wilt worden met een vrouw die zo afhankelijk van je is. Maar, eerlijk is eerlijk. Hij was ook wel een persoon die me deed laten likken of mijn leven en mijn prestaties minder waren. Nu merk ik nog steeds, de afgelopen weken heb ik misschien wel met 20 mensen gepraat. Alle twintig zeggen ze: Jij komt er wel! Jij verdient een man die voor je gaat en wel tijd voor jr maakt" maar het komt niet binnen. Ik heb alsnog die 21ste persoon nodig die dit bevestigd. Het liefst zou ik willen weten hoe ik er over 5 jaar bij zit. Mijn zelfvertrouwen is helemaal niks meer :-( Liefs Nikki

Profielfoto van Nieuwe Stap

Nieuwe Stap - 18 nov 2014

Beste Nikki, Wat fijn om te horen dat je inspiratie uit mijn verhaal haalt! En hoe herkenbaar waar je nu tegen aanloopt; je gebrek aan zelfvertrouwen. Geloof me dat veel net gescheiden mensen daarmee worstelen. Je zelfvertrouwen krijgt natuurlijk een knauw als je partner zegt dat ie niet meer met je verder wilt. Je gaat aan jezelf twijfelen..."ben ik niet goed genoeg?" Dat je het vertrouwen dat andere mensen blijkbaar wel in je hebben niet kunt laten binnen komen, is ook niet zo vreemd; je tot nu toe meest belangrijke persoon heeft net het vertrouwen in je opgezegd. Dat kwetst en beschadigd je diep; de mensen die je het naast staan kunnen je het diepst raken. Ik kan me voorstellen dat je graag wilt weten hoe het je over 5 jaar gaat. Hoe zou je willen dat het met je gaat? Kleur het plaatje van je toekomst maar in zoals jij wilt. De wereld ligt voor je open! Maar nu eerst rouwen! Das niet leuk, maar wel noodzakelijk! Ik wens je veel sterkte toe! Ook ik zeg: "Jij komt er wel!" Lieve groet, Yolanda

To - 10 apr 2016

Wat een mooi herkenbaar verhaal. Hier zelfde verhaal na 16 jaar samen.. nu alleen met 3 kleine kinderen . Weinig mogelijkheden om er savonds op uit te gaan.. langzaam voel ik mij eenzamer en onzeker worden! Ik geniet van mijn kinderen maar ben vergeten wie ik zelf nou ben ! Interessante zoektocht maar ook pittig ! Gr to

wilma - 26 apr 2016

Heel herkenbaar op dit moment, ben nu 1 1/2 alleen en vond het tijd voor een nieuwe partner....nu heb ik heel veel gevoelens voor een man maar hij niet voor mij....zit nu ook in een gigantische dip...mijn zelfbeeld was al nooit hoog maat is nu lager dan laag okk mijn zelfvertrouwen is verdwenen en op dit moment man ik alleen maar huilen....

Pepe - 1 mei 2016

Eenzaamheid en gebrek aan waardering. Na bijna 18 jaar samen, 11 getrouwd en twee kleine kinderen krijg ik een paar maanden terug de ergste woorden te horen. Ik kan dit niet meer, ik wil scheiden. Op dat moment weet je, maar besef je nog niet dat alles gaat veranderen. Alles wat normaal was en de toekomst die je had bedacht is weg. Poeff! En daarmee gaat een hele heftige periode van start. De zakelijke kant in combinatie met het gevoel. Losmaken en loslaten. Maar hoe doe je dat als je noodgedwongen nog drie maanden in een huis woont.. Voor de kinderen. Een ex die zich stort in een andere relatie terwijl jij je wonden nog likt. Spanningen, afspraken, familie en vrienden. Netjes uit elkaar en snel regelen. Niet naar over elkaar praten. En zeker niet naar de kinderen toe. Die zijn uiteindelijk de grote verliezers. Je maakt afspraken, maar die worden als nutteloos en overbodig beschouwd. Je doet je best het voor iedereen zo netjes mogelijk te regelen. En dan barst de bom. Ineens is ze echt weg. Opluchting, maar ook diep besef dat je er nu echt alleen voor staat. De zorg voor twee kleintjes alleen moet doen. Natuurlijk heb je familie waarop je terug kan vallen. Maar jij bent verantwoordelijk. Niet dat ik daar voor terugschrik. Ik heb de afgelopen jaren alles al geregeld. Ook haar scheiding. Dus kom maar op. Naast een drukke en onregelmatige baan vang ik de twee nu tijdelijk vijf avonden en nachten op. Geen echte vrije tijd meer voor jezelf. En dat alles omdat de tijdelijke opvangmogelijkheid geen veilig blijkt te zijn voor die twee. De waardering voor wat je voor die twee doet is er niet. Jij bent in haar ogen de grote boosdoener van dit alles. Je zit avond aan avond alleen op de bank, zonder enige mogelijkheid even weg te kunnen. Natuurlijk kan je oppas inschakelen, maar dat is afgesproken vrije tijd. Echt vrij is wat nodig is. Die avonden geven je wel de ruimte om wat dieper te graven. Heel wat uurtjes van nadenken zijn al gepasseerd. Dit is een opgelegde eenzaamheid. Voor vrienden en familie is de nieuwigheid er wel af na een paar weken. Zij gaan verder met hun leven terwijl jij nog stil staat. Niet weet wat en wanneer er iets gaat gebeuren. Wachten en afhankelijk zijn van anderen voor de afwikkeling van de scheiding. Maar de realist in mij weet dat dit alles kan gebeuren. Het geeft je een flinke deuk in je zelfvertrouwen. Jij bent het niet meer waard om voor te vechten. Afgedankt en weggegooid. Probeer dan maar weer met trots in de spiegel te kijken. Bedenk vooral goed wat je er zelf uit kan halen. Probeer samen te zijn met de leukste persoon op aarde, jezelf! Want zodra je die persoon weer vindt, kan je verder. Ben ik al zover? Ik doe mijn best, meer kan ik niet doen. Ik ben trots op wat ik voor die twee nu kan en mag betekenen. Rust en veiligheid. En alleen de vrolijkheid en knuffels geven kracht om door te zetten.

Jan - 22 jul 2016

natuurlijk vind ik het ook belangrijk alleen te kunnen zijn, eigen hobby,s, interesses te hebben; Maar waarom kiezen we dan allemaal voor een relatie, het is toch vele leuker om met iemand waar je van houdt, samen te genieten, samen te evolueren, samen bewuster te worden. We moeten niet van iemand houden omdat we die persoon nodig hebben. We hebben iemand nodig omdat we van hem of haar houden. Neen, geef mij maar een leuke relatie met de nodige commitments, ja toch.

Sandra - 30 jul 2016

Hoi To , Ik herken mezelf ontzettend in wat Je schrijft. ook ik heb er best moeite mee weinig kansen te hebben om er op uit te gaan. Terwijl dit juist belangrijk is om jezelf opnieuw te ontdekken.

Marcel - 6 aug 2016

Samen is leuker ja. Ik ben na een huwelijk een nieuwe relatie begonnen met een vrouw met een dochter. Alleen wil zij Latten en ik wilde het graag met zijn drieën proberen. Dat deed zeer. Ik ervaren het als een afwijzing. Dat ligt aan mij natuurlijk, maar zij is vooral onafhankelijkheid en heeft vooral ook tijd voor haarzelf nodig. Dit maakt dat we anders kijken naar hoe een relatie in te vullen. Al die sites die latten propageren...Tsja...nou, ik vind het samen leuker, maar daar moet je er wel twee voor hebben

DRE - 1 sep 2016

Na 24 jaar samen geweest te zijn ben ik nu 2 1/2 jaar alleen. De laatste jaren van onze relatie gingen niet meer goed..mn ex werkten alleen maar nachtdiensten en ik deed het bedrijf thuis naast mn baan van 40 uur in de week. De weekende zorgde ik dat het huis, boodschappen en alles eromheen in orde was. Mn ex draaide 2 weekenden nachtdienst en doordeweeks een aantal dagen. Je begrijp mischien dat je relatie daar zwaar onder te lijden heeft. Er zijn in de laatste jaren wel wat dingen gebeurd..aandacht van andere naar beidde partijen. Wel moet ik erbij zeggen dat ik met heel mn hart van mn ex heb gehouden en nog steeds en dat maakt t voor mij zo ontzettend moeilijk. In april 2014 heb ik er voor gekozen om een tijdje ergens anders te gaan wonen..gewoon wat afstand en rust..in de hoop dat na een tijdje op ons zelf we weer tot elkaar konden komen met t besef dat de liefde die er altijd is geweest we alle onzin achter ons konden laten en gewoon weer samen ertegen aan maar wel op een andere manier dan we de laatste jaren hebben gedaan. Ik voelde me namelijk niet gesteund en eenzaam in deze relatie..ik was altijd maar bezig om alles in de lucht houden..werd ik natuurlijk ook niet de leukste man ter wereld van..begrijp dat heel goed. Maar t werd allemaal als vanzelsprekend beschouwd. Afin na de periode uit elkaar is mn ex gaan daten..was een klap in mn gezicht..ik was in grote paniek..zag t ff niet aankomen..om t kort te houden..ben gescheiden..ben mn huis kwijt..mn dochter zie ik af en toe en alles wat ik gewend was behoort tot t verleden..zag t toen niet aankomen..nu na 2 1/2 jaar natuurlijk wel. Ik heb ruim de tijd gekregen om te analyseren waarom het is gegaan zoals t is gegaan. Mn ex woont nu al een tijdje met haar date..het afscheid was de dag dat ze me af zetten bij het adres waar ik verbleef toen we tijdelijk uit elkaar gingen. Toen beseften ik niet dat het moment was dat ik haar kwijt was. Heb gehuild op dat moment van afscheid en voel dat verdriet vandaag nog steeds. Van een vader die heeft gezorgd voor wat me lief was naar een situatie van eenzaamheid verdriet vechten op mn bek gaan en elke nieuwe ochtend weer vechten om t vol te houden. De eerst volgende kerst dagen en verjaardag weer alleen zoals de 2 voorgaande jaren. Familie al 3 jaar niet gezien..was al niet best. Geen vrienden..mn eigen schuld..heb me 24 jaar alleen maar op mn grote liefde gericht..ja ik weet t stom maar zo ben ik ik richt me op die ene. Voor t eerst schrijf ik dit nu op..loop er al die tijd mee in mn kop. Ik merk nu ook dat ik eenzaam ben..doe mn ding wel hoor, werken, gezond eten en bewegen maar god ik mis gezelschap. Kom altijd alleen thuis en dan bekruip dat nare gevoel van alleen zijn. Niet dat ik daardoor in een relatie wil om dat te verdringen begrijp me niet verkeerd want dat is niet wat ik wil..ik mis gewoon iemand waar ik mee kan praten en samen t gewoon gezellig kan hebben. Heb dating sites geprobeerd maar is niet mijn ding. Onlangs iets stoms gedaan..op de facebook van mn ex gekeken. Had ik niet moeten doen one happy familie..deed en doet nog veel pijn. Op het moment van schrijven heb ik een slechte dag morgen vecht ik me weer terug in de werkelijkheid..god ben t vechten moe..de spoken in mn kop maar diep van binnen voel ik ook dat t niet zo zal blijven..er zijn ook goede dagen dagen waar ik me weer zeker voel..t zou mooi zijn als op een van die dagen ik tegen die ene leuke aanbotst en er een klik is waarna ik haar uit zou nodige voor een drankje..wie weet. Moest dit gewoon ff kwijt.

Stommertje - 3 sep 2016

Mijn vrouw heeft 6 weken geleden na 15 jaar huwelijk (2 kinderen 5 en10 jaar) medegedeeld dat ze wil scheiden. We hadden afgelopen 10 jaar (we kennen elkaar 22 jaar) al flink wat problemen, incl relatietherapie. Toch is de klap enorm voor me. Dat komt denk ik doordat ik het gevoel heb dat we er samen niet genoeg aan gedaan hebben. Nooit in elkaar geïnvesteerd, alleen in kinderen en (financiële , werk) zaken erom heen. Ik wilde zo graag samen alleen met haar eens tijd doorbrengen, maar vond dat zij het initiatief moest nemen. Zo stom. En nu ben ik haar kwijt. Heb haar heel veel geschreven en aangegeven hoeveel ik van haar houd en hoeveel ik haar mis (ik weet het: moet je nooit doen, maar ik kan niet anders). Maar zij is zeker van haar zaak: ze heeft geen gevoelens meer voor me. En ze lijkt verliefd te zijn op een getrouwde collega waar ze heel goed mee kan praten. Ik ben radeloos en kom niet meer uit de put. Heb in de vakantie de jongens bijna continue bij me gehad en geprobeerd ze een fijne vakantie te geven, terwijl ik van binnen kapot ging. Ben nu helemaal ingestort en kan alleen maar huilen. Kan de kinderen nu gelukkig een week bij mijn vrouw kwijt om tot rust te komen. Maar nu alleen maar leegte. Ik kan hier met niemand over praten. Iemand hier die mij kan helpen? Hoe lang duurt deze hel nog? Kan het zijn dat ze nog terugkomt bij me? Help!

DRE - 4 sep 2016

Hee, Ik weet hoe je je voelt..echt geloof me maar..ben een ervarings deskundige...hoe lang t duurt ligt er aan hoe emotioneel je ingesteld ben en hoe lang je het gevoel van houden van blijft vast houden. Het gaat er om dat je het houden van een plek kan geven en geloof me elke dag ga je t op een andere manier proberen. Ben zelf 24 jaar samen geweest met de liefde van mn leven...heb alles in dit leven met haar beleeft..verdriet..geluk..hou nog steeds van haar en heb t allermoeilijkste gedaan wat je kunt doen als je van iemand houdt..heb haar gezegd maak er iets van met je nieuwe liefde. Want samen komen is wat er nooit meer zal gebeuren. Dit is niet wat je horen wilt ik weet t maar hoe moeilijk t ook voor je gaat worden..blijf sterk.zorg voor jezelf en doe geen stupide dingen..heb ik wel gedaan en t lost niets op. Ik hou van haar vanaf een afstand en voel dat er ook voor mij nog geluk is omdat ik weet dat ik een goeie vent ben met heel wat power in mn lijf om de tijd die ik nog heb t met een ander ook leuk te hebben. Ben alles wat je maar kan kwijt raken ook kwijtgeraakt..maar ben mezelf na een aantal jaar opnieuw tegengekomen en heb nog steeds recht op geluk..en dat geldt ook voor jou..reageer maar en ik zal je helpen waar ik je kan helpen..ben namelijk erg goed in zorgen voor iemand die t nodig heeft. Ben door een hel gegaan en soms nog steeds maar ik weet nog steeds waar t om draait. Ik hoor t wel..sterkte man.

Stommertje - 12 sep 2016

Sjee, Dank je Dre! Bikkel ben jij. Ik hoop dat ik ooit ook die kracht krijg. Het is allemaal zo dubbel. Afgelopen donderdag hadden we weer een gesprek. We hebben van 20h tot 1h bij een strand tent gebabbeld, gelachen en gehuild. Zij wilde een gesprek over de praktische invulling, ik poogde haar over te halen tot mediation. We zijn 5 jaar geleden geëmigreerd, en waar ik druk was om eigen bedrijfje op te zetten en kinderen te verzorgen was zij bezig met haar fulltime baan. Nooit hebben we ons tijd gegund. Wel vaak gezegd we moeten meer in elkaar investeren. Ik vond dat zij initiatief moest nemen, maar zij heeft dat nooit gedaan. Terugkijkend en terug lezend in brieven van haar zie ik een duidelijke rode lijn: zij houdt ontzettend veel van mij en zoekt bevestiging en ik houd ontzettend veel van haar en zoek bevestiging. Heb haar dat in het (zeer goede) gesprek kunnen uitleggen. Heb haar meerdere malen kusje kunnen geven en heb haar met arm om haar middel naar haar auto gebracht. Ze blijft echter zeggen, dat het gevoel weg is. Vecht er dan voor! Dan komt het gevoel vanzelf wel weer. We hebben altijd zo diep van elkaar gehouden! Ik kan haar nog niet opgeven. Ze ziet er nu ook zo mooi uit. Is enorm aan het lijnen en is zichzelf echt op de markt aan het zetten. Dat zei ze ook het eerste gesprek: ik ben nu nog 40 en kan nu nog een nieuwe man tegenkomen. Doet zo pijn. Als ik me inbeeld dat ze met een andere man is. Verliefdheid op kantoor was niet serieus heeft ze me bezworen. Zonder kinderen weet ik niet wat ik gedaan zou hebben. Ben zo bang dat als ik haar loslaat dat ik haar dan echt kwijt ben en denk dat ik nu nog een heeeeeeel kleine kans heb. Hoe kan het anders zo gezellig zijn geweest afgelopen gesprek. Er is toch nog een klein vlammetje ergens. Die wil ik voeden. Ik geef nooit op. Ben bang dat dit tot mijn ondergang leidt..

DRE - 13 sep 2016

Hee man, Ik herken zo veel in je tekst, de wanhoop en de gedachte dat je ex zichzelf weer in de markt zet..dat is killing. Ik weet wel dat als een vrouw eenmaal haar keuze heeft gemaakt ze hier dan ook vaak aan vast houdt.de liefde die er ooit was en nog steeds is voor ons mannen genoeg om te zeggen kom op we beginnen opnieuw we maken het beter dan t ooit is geweest. Ik denk dat vrouwen voor zichzelf al hebben uitgemaakt dat dat er niet meer inzit..ze zal altijd van je blijven houden op haar manier.wij gaan daar toch anders mee om. Je blijft vechten zeg je en als je dit zo voelt moet je dat zeker doen maar maak t gene jullie nog hebben niet verder kapot. Wat ik heb gedaan (afstand nemen en nog steeds van haar houden) zal niet snel lukken. Je krijgt met zoveel verschillende emoties te maken die je zo van je stuk brengen. Er komt een periode van boosheid, verslagenheid, intens verdriet en hopelijk ook berusting. Heb je vrienden om je heen? Ik heb dit alles alleen moeten doen..zoals ik eerder zei heb mn 24 jaar gericht op mn gezin en werk, geen vrienden ernaast.die was ik lang geleden al kwijt. Dus ik heb zware en pikzwarte dagen gehad en soms nog steeds. Het valt niet mee om op je 50ste weer vrijgezel te zijn. Maar hee ik ben er nog steeds..zorg redelijk goed voor mezelf en waardeer de kleine dingen in t leven welk de meeste mensen als vanzelf sprekend zien. Wat ik t meest moeilijk vond en nog steeds is dat er geen hapklare oplossing is voor t gevoel van gemis. Op zoek naar een andere leuke vrouw is de oplossing denk je in t begin..maar zo werkt t niet. Mn ex heeft dat wel gedaan, ik heb zo nu en dan wel contact met haar ivm onze mooie dochter van bijna 19. Ze laat me dan ook wel weten dat ze t moeilijk heeft want ze houd nog van me en man dat is zo ontzettend moeilijk om dat te horen omdat we beidde weten dat we nooit meer samen komen. Daar sta ik nog elke dag mee op. Dus ik weet wat je van binnen voelt. Probeer jezelf niet te verliezen en wordt niet boos, doorleven met dat gevoel maakt je kapot en daar zul je lang last van houden. Ik heb gelukkig mn dochter waar ik mee kan praten en ze begrijpt precies hoe ik me voel. Als t je een keer te veel wordt zal ik naar je luisteren..en geloof me dat gaat gebeuren. Indien je de behoefte voelt kan ik je me nr.geven.. kijk maar. Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe voor wat er komen gaat. Andre

Stommertje - 13 sep 2016

Bedankt voor je steun, André. Fijn om een metgezel (met ervaring) te hebben... Ik ben 2 weken geleden 50 geworden. Ook niet echt lekker voor je zelfvertrouwen. Je ex houdt nog van je. Heeft ze wel eens laten merken dat ze spijt van haar beslissing heeft gehad? Ze lijkt ook niet echt gelukkig. Kun je ooit nog echt gelukkig worden net zo'n verleden met een andere partner dan je huidige? Als er nou continue ruzie was (bij ons wel veel ergernissen, maar vooral door oververmoeidheid van beide kanten) of overspel dan kan ik me indenken dat je mogelijk je ex wilt vergeten. Maar in ons geval gaat dat mij in ieder geval nooit lukken. Komt bij dat onze zoons van 5 en 10 natuurlijk een gelukkig leven verdienen. Ik doe mn uiterste best. Maar hoe moeilijk bij vragen van 'komen jullie weer bij elkaar' of 'vinden jullie elkaar niet meer lief genoeg' , om dan te moeten liegen, met de tranen in je keel. (We hebben kinderen gezegd dat het een gezamenlijke beslissing was, schijnt beter te zijn voor de kinderen). En keer op keer vragen over mama dit en mama dat. Ze missen haar natuurlijk enorm. En ik natuurlijk ook. Maar ja, moet voor hun dan relativeren. Maakt het allemaal niet gemakkelijker. Moet zeggen dat ik vanmorgen voor het eerst paar uurtjes geen steen in mn maag had (was ook druk aan het werk). Lijkt dus iets vooruitgang in te zitten. Ik heb overigens ook geen netwerk. 5 jaar geleden dus naar Spanje geëmigreerd en alleen maar keihard werken en geen energie/tijd/ zin in opbouwen netwerk. Nu wel spijt van. Geen hulp dus. Gelukkig wel familie (op afstand). Die slepen me er wel doorheen. Boos worden zal ik nooit meer op mn vrouw. Ben dat in de hectiek in het verleden te vaak geweest. Zo n spijt van.. En een andere vrouw: no way. Ik moet er niet aan denken. Ben altijd womanizer geweest. Mede door zelfvertrouwen wat ik had dankzij mijn beeldschone vrouw. Altijd chickies kijken, vond zij ook wel leuk. Maar ik ben sinds de melding asexueel. Daarom doen haar toespelingen over iets hebben met andere man ook zo n pijn. Misschien wel idee om eens te bellen ja. Bedankt voor aanbod. En jij ook sterkte!

Dre - 13 sep 2016

Je hebt nog erg jonge kids en ik begrijp dat dat erg moeilijk is. Mijn dochter was 16 en dat vondt ik al heel erg moeilijk. De vragen die je op je af krijgt komen hard aan. Weet je ik vind dat er erg snel voor wordt gekozen om uit elkaar te gaan. Op t moment lijkt t de beste oplossing maar vind nu dat t niet zo is. Zij was 18 en ik 23 toen we elkaar leerden kennen, we hebben een half leven gedeeld en zij was mn thuis. En nee ik kan me niet voorstellen dat ik dat ooit nog met een ander kan opbouwen omdat ze in mn hart zit en ben bang dat dat zo nog wel een tijd zal blijven. Wie weet als je weer verliefd wordt op een ander dat t wel zal lukken. Tis ook zo dat liefde liefde doet vergeten. Mijn werk zorgt er wel voor dat ik er niet constant aan denk, het lastigste is na werktijd. Als de mogelijkheid er is tot overwerk dan pak ik dat ook mee..dus ja ik vlucht nog steeds. Mn vrije dagen probeer ik zoveel mogelijk op te vullen met allerdaagse dingen en ik loop heel veel..t lopen heeft mij erg geholpen omdat ik dan beter met mn gedachten kan omgaan. Eerlijk gezegd ben ik t alleen zijn wel steeds vaker beu hoor. Ik weet ook dat je niet moet proberen om bij een ander t oude gevoel terug te halen want dat kan niet. Voor jou is het nog heel erg vers en vecht je nog voor haar. Als je gevoel je zegt dat je dat moet doen dan denk ik dat je daar naar moet luisteren. Raad je wel aan om realistisch te blijven hoe moeilijk ook. O ja wat je zei over asexueel voelen..haha ik heb 1 1/2 geen gevoelens gehad op dat gebied..totaal niets. Is wel weer teruggekomen hoor maar kun je nagaan wat een impact dat op mij heeft gehad. Als ik t goed begrijpt woon je dus ook op dit moment in spanje? En je ex? Nou jij ook bedankt dat je naar mij luisterd en sterkte..tot later man.

Stommertje - 14 sep 2016

Bedankt weer! Heel zwaar vanmorgen. Mannekes alleen aankleden en voorbereiden voor de schooldag. Allemaal in onze thuis omgeving waar nu mijn liefje niet meer bij is. Word ik iets te boos op oudste omdat hij niet goed luistert. Enorme spijt daarna. Bij schoolplein bijna tranen niet binnen kunnen houden. Terug naar huis alleen maar huilen. Verwijt mezelf zo dat ik niet als eerste stap gezet heb om tijd in ons te investeren. En nu lijkt het te laat te zijn. Zo ontzettend erg. Dat ik het uit mijn handen heb laten glippen. Bij alles wat ik doe denk ik aan haar. De laatste jaren vaak in ergernis. Nu alleen met liefde. Heb er veel over gelezen. Schijnt dat als je niet de liefde ontvangt die je verwacht dat je dan een muur om je hart zet. Hebben we beiden gedaan. Ipv elkaar te helpen een deurtje open te zetten. Zo stom. Ik vind ook dat er veel te makkelijk gescheiden wordt. En op internet zie ik bijna alleen maar stimulatie daartoe (is uiteindelijk ook een business). Mijn vrouw verliest zich in spreuken, die ze dan op facebook zet, wetende dat ik die zie. Variërend van spreuken over: eindelijk vrijheid, tot laat los wat je tot last is, ed. Heb haar ook gezegd dat voor alle tegengestelde situaties wel een spreuk te vinden is. Ik heb nu op facebook: GELUK IS HOUDEN VAN DAT WAT JE HEBT. Ja, we wonen allemaal in Spanje. Redelijk dicht bij elkaar. Is ook kleinschalig hier. Zij was 18, ik 28 toen we elkaar ontmoetten. Ik probeer veel te sporten. Werkt positief en houd mn lichaam in shape. Maar het is allemaal wel heel druk. Met mannekes om 14h van school halen, eten, huishouding, buitenschoolse activiteiten, en mijn eigen zaak er nog bij. Dit deed ik voorheen ook al ivm fulltime baan van mn vrouw. Maar toen deed ik het nog ergens voor: een mooie toekomst voor ons gezin. Dat gevoel is nu helemaal weg. Stuurloos. Het vervelende is dat ik er zo van overtuigd ben, dat met de kennis van nu (voorheen nooit iets over relaties gelezen, veel te soft) ik zeker weet dat het goed kan komen tussen ons. Bij elk dreigend conflict kan ik me afvragen: is dit conflict het risico waard dat ze me gaat verlaten? Daarbij optellend dat er geen onzekerheid meer zou moeten zijn of we wel genoeg van elkaar houden (dat was ons basis probleem), kan dat toch alleen maar goed gaan? Maar zij gelooft er niet in. Ik heb wel het geluk, dat ik bijna geen vrije tijd heb. Hoewel ik nu vaak geen energie heb zaken op te pakken, ben ik toch vrijwel continue bezig. S nachts veel aan het denken. Om het uur schrik ik wakker, zwetend met bonkend hart. Hopende dat het een nachtmerrie was, maar telkens weer de keiharde werkelijkheid. Nu al dik 2 maanden. Ongelooflijk hoe weinig slaap een mens nodig heeft. Ik kan het nu ook niet meer opbrengen de mannekes leuk bezig te houden. Zij vluchten op tablet en Wii. Mijn liefje zegt wel dat ik een ontzettend goede vader ben. Ik hoop dat ik dat kan blijven, maar betwijfel dat. Mn drive is helemaal weg. Vraag me af of dat ooit terug komt. Blij dat ik dit even kan tikken. Hopelijk later beter bericht, maar nu is alles gewoon kut. Sorry dat ik jou (nog?) geen tips kan geven, hoe je beter te voelen. Sterkte! Adios

Stommertje - 17 sep 2016

Voel me iets beter, kan af en toe ook wat meer uren slapen. Kinderen zijn nu (weekend) bij mijn vrouw. Ik probeer te genieten van de rust. Moeilijk icm gemis. Ik mis haar vele malen meer dan mn kinderen. Wat raar is, want ik ben helemaal gek op mn kinderen. Vandaag verzekerde ze me dat ze nog niet op zoek is naar nieuwe relatie. Geeft me een wat rustiger gevoel. Ik heb haar in gedachten al zo vaak met andere man gezien, zo erg. Verder smeekte ze me op te houden met mijn lijm pogingen. Is moeilijk maar ik heb aangegeven mn best te gaan doen. We moeten proberen het zoveel mogelijk gezellig met elkaar en vooral met de kinderen te hebben. Ik hoop nog veel dingen samen te kunnen doen. Ik voel me gewoon heerlijk met haar in de buurt. Zonder haar is nog steeds een dikke hel. Waarschijnlijk dit weekend paar uitstapjes en dinsdag verjaardag jongste. Ze neemt dan hele dag vrij, zodat we samen kadoos kunnen kopen en feestje in ouderlijk huis kunnen voor bereiden. Heerlijk vooruitzicht. Met z'n tweeën wat doen. Proberen niet te aanhankelijk te doen en vooral genieten. Hoop zo dat dat goed gaat. Ik weet nu wel dat ze, zeker op korte termijn, niet bij me terug komt. Ik blijf hopen dat ze op langer termijn toch wel mijn meerwaarde kan inzien, gecombineerd met mijn veranderde gedrag en mijn bewustzijn van mijn enorme liefde naar haar. Houd me in ieder geval op de been. Dus. Voel me in ieder geval wat beter en nuttig.

Stommertje - 19 sep 2016

Jaaaaaaaahhhhhh!!!! Mijn liefje is weer terug bij me. Na zo n 10 weken, waarbij haar gevoel voor me helemaal weg was, is ze gister, na weer een super gezellige dag met ons gezin, weer bij ons / mij blijven slapen. Loslaten is dus niet altijd de beste optie. Maar dat zal voor iedere situatie verschillen. Ik ben super blij, hoewel ik weet dat we nog heel veel stappen moeten maken. De pure liefde was er bij ons allebei en is, hoewel weggedrukt, nooit verdwenen. Dre, bedankt voor je support en je positieve feedback. Je hebt me erdoorheen gesleept man! Ik hoop van harte voor je dat je je draai nog beter gaat vinden. Aan je behulpzaamheid zal het zeker niet liggen. Het allerbeste!

Stommertje - 19 sep 2016

Onderstaande link heeft mij enorm geholpen in de overtuiging dat het nog niet over kon zijn. Voor diegene die aan het begin van een scheiding zitten of een scheiding overwegen. Doe er je voordeel mee. En diegene die een scheiding overwegen: bezint eer gij begint. Zorg dat je er beiden alles aan gedaan hebt om het huwelijk mooi te maken. Gemis is een emotie die je niet wilt meemaken als het ook maar enigszins te voorkomen is. http://www.tripleimpact.nl/artikel/kan-mijn-gevoel-voor-mijn-partner-weer-terugkomen/

Lotus - 17 dec 2016

Wauw wat een kracht bericht. Ik lees hem net een aantal keer en vind hem steeds duidelijker binnenkomen. Ook ik ben na 18 jaar getrouwd en 27 jaar samen te zijn geweest aan de kant gezet. Uw bericht is precies wat ik voel. Dank dat het geschreven staat. Sterkte met alles

Lotus - 17 dec 2016

Wauw wat een kracht bericht. Ik lees hem net een aantal keer en vind hem steeds duidelijker binnenkomen. Ook ik ben na 18 jaar getrouwd en 27 jaar samen te zijn geweest aan de kant gezet. Uw bericht is precies wat ik voel. Dank dat het geschreven staat. Sterkte met alles

Japio - 3 mrt 2017

Pepe, Je verhaal grijpt me aan omdat het zoveel lijkt op mijn situatie na een scheiding in 2015 en 3 jonge dochters om in co ouderschap voor te zorgen.. Ben er zelf nog steeds kapot van , ook een ex vrouw die binnen 5 maanden alweer een nieuwe vriend had en zelfs voor de scheiding al constant uit wilde gaan , met 3 jonge meisjes thuis en een extra dochter uit haar relatie voor ons huwelijk..... Ik vraag me af hoe het nu met jou gaat, bijna driekwart jaar later na deze post ? Heb je al iets meer zelfvertrouwen en hoe gaat het met je kinderen nu ?

sinned - 9 mrt 2017

hey dre.. ik herken me in jou verhaal. zou je me eens kunnen contacteren

Stommertje - 20 apr 2017

Tsja, En nu geeft ze dan toch opeens aan opnieuw geen gevoel meer te hebben. Ze is bij me terug gekomen. En gaat nu weer weg. Sinds ze terug gekomen is heb ik alles gedaan om goed te maken wat ik in het verleden niet goed gedaan heb. Heb haar verwend in alle opzichten, dagelijks m'n liefde betuigd. M'n ziel open gezet en al mijn gevoelens (voor haar) bloot gelegd. Het enige wat ik terug kreeg was ik heb meer tijd nodig. Nu blijkt dat ze gewoon door is gegaan met die relatie met haar (getrouwde) collega. Ik heb hem gewaarschuwd eerlijk tegen haar te zijn, omdat ik anders zijn vrouw op de hoogte stel. Hij is een (zeer overtuigende) leugenaar pur sang. Ik heb echter bewijzen over hun (platonische) relatie. Mijn vrouw is wanhopig verliefd op iemand die een spelletje speelt. En daarom heeft ze ons (mij en onze 2 jongens) nooit een eerlijke kans gegeven. Ik snap niet waarom ze terug gekomen is, ze lijkt geen intentie te hebben gehad om er wat van te maken. Onze oudste gaat helemaal kapot als hij dit hoort. Ik ben verdoofd. Ze heeft verder ook geen plan. Consequenties zijn enorm, maar ze heeft daar nietover nagedacht, laat staan dat ze weet hoe daarmee om te gaan. Hell continues.....

Amsterdam - Brabant - 4 mei 2017

Stommertje, vreselijk om te horen dat je vrouw gewoon doorgegaan is met de relatie met haar getrouwde collega, wat zal je je bedrogen voelen. Maar eerlijk gezegd verbaast het me niet, ik heb al je teksten gelezen in deze Posts , en je vrouw heeft al een jaar geleden afstand van je genomen , ze is tijdelijk terug gekomen voor jullie kinderen, maar de liefde voor jou was verdwenen. Dit klinkt keihard uit mijn mond, terwijl ik helaas ook in die klote situatie verkeer met 3 jonge dochters en een ex die mega snel een andere relatie kreeg na de scheiding,.. maar als een vrouw beslist dat de relatie voorbij is, dan IS die al een tijdje voorbij in haar hoofd. Het is vreselijk pijnlijk voor je wat er nu gebeurt, maar helaas waren de voortekenen er al en ik vrees dat je ze niet hebt willen zien en alles aangreep om het toch maar weer te proberen. Je bent je vrouw al een tijdje kwijt als ik je teksten lees, en nu dringt de waarheid keihard door bij je. Ik wens je heeeeeeel veel sterkte de komende tijd.....

Stommertje - 5 mei 2017

Bedankt Amsterdam Brabant. Ik vrees dat je helemaal gelijk hebt. Er was tot vandaag nog steeds hoop bij me. Afgelopen weekend was ik even bij haar weg ivm crematie in Nederland. Het leek alsof ze me miste. Veel whatsap s en toen ik terug kwam had ze hele huis opgeruimd. Maandag heel gezellige dag gehad. Dinsdag echter weer terug gekomen op gesprek dat we week ervoor hadden: als ik terug kom moet ze echt beslissing nemen: 1) ze kiest voor ons en dan gaan we er keihard aan werken 2) ze gaat definitief weg 3) ze neemt nog geen beslissing en krijgt bedenktijd. Bij laatste 2 gaat ze het huis uit. Ik trek het niet om haar elke dag mooi te zien vertrekken naar haar werk, en zo..... Heel moeizaam gesprek, maar uiteindelijk gaat ze via optie 3 naar appartement. Ik vraag haar nog (voor mij) haar trouwring weer om te doen in die tussentijd. Zou ze over nadenken. Ochtend erop zie ik dat ze trouwring niet om heeft en op mijn vragende blik, trekt ze haar schouders op. Ik breek (hopelijk) voor het laatst. Vanavond gepoogd te achterhalen hoe het kan dat ze het ene moment wel door wil met me (ze maakte zelfs vakantieplannen naar Nederland met de jongens!) En nu opeens weer niet. Er komt weer een heleboel oud zeer naar boven en verwijten maar mij. Ik geef opnieuw toe dat ik veel verkeerd gedaan heb (wij allebei) maar dat ik veranderd ben sinds de zomer toen ze voor het eerst weg ging. Ze neemt plotsklaps de beslissing dat ze geen hoop meer heeft en nu definitief van me weggaat. Ik vind het heel erg, maar mijn verzet is op. Ze heeft geen enkele stap in mijn richting gezegd en ik trek dit gewoon niet meer. Telkens weer die (valse) hoop. Ik vertrouw haar ook niet meer na alle aantoonbare leugens. Ze heeft me op een onbeschrijfelijke manier in haar macht en ik denk, dat als ze wil, ik haar weer terug zal nemen. Heb nu echter eindelijk weer eens geen blok in mijn maag. Zou ik er nu eindelijk vrede mee hebben? Toch hoop ik dat als ze in het appartement zit, ze me gaat missen. Ik doe uiteindelijk alles in huis. En misschien krijgt ze eindelijk eens de rust, zonder dat iedereen (ik, haar moeder, haar collega) aan haar trekt, om eens rustig na te denken over wat ze nu precies wilt. Maar moet ik dat wel willen? Ik moet nu mijn eigen route (met de kinderen) uit gaan zetten. Zegt m'n verstand..... Maar m'n gevoel (nog steeds) niet.. Wat een k. Zooi...

Stommertje - 5 mei 2017

Hoe lang is jouw vrouw al weg? Kon jij haar loslaten? Hoe gaatie nu met je?

Amsterdam - Brabant - 5 mei 2017

Stommertje, mijn ex vrouw is in juni 2015 ons huis uit gegaan , we hebben 4 kinderen, 1 dochter uit haar eerdere relatie en wij samen hebben 3 dochters gekregen . Midden oktober 2015 waren we al gescheiden , tot mijn grote verdriet . En binnen 5 maanden daarna was er alweer een andere man. Hoe het met mij gaat : helaas niet best, ik mis mijn ex vrouw nog steeds , hou nog steeds van haar, maar dat zijn allemaal vergeefse emoties, ze is volledig klaar met me en haar focus ligt volledig bij haar nieuwe vriend en nieuwe vriendinnen kring. Ze is overal boos om , veel emoties heen en weer ...... maar genoeg over mij. Stommertje, je bent je vrouw al een jaar kwijt , ik begrijp je gevoel en je hoop dat ze toch weer van je gaat houden , maar je bent haar kwijt. En dat weet je diep van binnen allang. Als ze blijft liegen en een relatie onderhoudt met die getrouwde collega en haar eigen trouwring niet meer wil dragen, dan weet je toch allang dat je haar definitief kwijt bent ? Zoek maar eens een paar websites op die gaan over MIDLIFE CRISIS , je zal er veel herkenning vinden. Nu moet je er zijn voor je kinderen en je focus en energie op je kids richten, zij hebben je extra nodig nu. Hun moeder is voor jou een verloren zaak, ookal wil je dat nog niet geloven, wat ik heel goed begrijp. Laat haar gaan , je houdt een vrouw niet vast met smeken of er van alles bij halen, als ze niet meer van je houden is het simpelweg einde verhaal. Klinkt kei en kei hard , maar is helaas wel einde verhaal. Natuurlijk zal ze af en toe een aantal herinneringen aan jou hebben en bepaalde dingen missen, maar blijf niet zoals ik hangen. Ik word al bijna 2 jaar lang verdrietig en soms depressief wakker omdat ik mijn ex vrouw zo mis . Dat vinden mijn kinderen verschrikkelijk en ze willen graag dat ik een nieuwe vriendin ga ontmoeten, heel lief gedacht van ze maar zo werkt het niet ;) mijn advies aan jou : neem echt emotioneel afstand van je vrouw, ze heeft haar keuze helaas allang gemaakt , wees er voor je kinderen en maak niet dezelfde fouten als ik, blijf niet hopen tegen beter weten in,,,,,,je gaat daaraan kapot..... STERKTE MET ALLES

Stommertje - 7 mei 2017

Je hebt uiteraard helemaal gelijk, maar je weet ook hoe moeilijk dat is. Bedankt voor je verhaal. Geeft me houvast. Ik krijg echter telkens hoop, ook door haar gedrag. Maar nu nemen we echt stappen. De toekomst zal uitwijzen of we er goed aan gedaan hebben. Je hebt gelijk dat mijn focus bij de kinderen moet liggen. Ga ik ook mijn uiterste best voor doen. Het voelt alleen zo ontzettend slecht aan, dat ze weg gaat. Ze geeft ook aan dat ze depressief is en we zijn momenteel allebei enorm labiel. Lijkt wel burnout na hectische jaren. Nogmaals bedankt. Fijn om ervaringsdeskundige te horen. Jij ook heel veel sterkte. Ik hoop dat er een moment komt dat je je weer aan een andere vrouw kunt binden. Lijkt me een must om het oude los te kunnen laten. Nogmaals sterkte!

Profielfoto van

Amsterdam-Brabant - 7 mei 2017

Stommertje, ik weet helaas uit eigen ervaring hoe vreselijk moeilijk het is om afstand te nemen, en dat je altijd hoop blijft houden . Maar mag ik eerlijk zijn tegen je ? Volgens mij wil je er niet aan , volgens mij durf je niet te erkennen dat je je vrouw al kwijt bent, en ja, ik zou precies hetzelfde als jij doen, ik zou ook gewoon hoop houden op herstel van jullie relatie. Maar alle tekenen zijn helaas zeer duidelijk en negatief. Als je ex haar trouwring niet meer wil dragen, als ze al die maanden doorgegaan is met de relatie met die getrouwde collega , als ze die verboden relatie niet kan opgeven voor jullie kinderen en voor jou, dan weet je diep van binnen best dat het voorbij is. Ik denk eerlijk gezegd ook dat je vrouw in een enorme midlifecrisis beland is. 9 van de 10 midlifecrisissen eindigen in een scheiding, ik help je hopen dat jullie die ene van de 10 is waarbij de scheiding NIET doorzet. Maar ff wat anders : vertrouw je je vrouw nog wel ? Ze heeft je een paar maanden geleden gezegd te stoppen met die verboden relatie , maar is al die tijd doorgegaan. Kan jij je vrouw echt nog wel vertrouwen ? Ik wens je mega veel sterkte ! En hoe het met mij verder gaat ? Of ik ooit nog een andere vrouw ontmoet ? Geen idee, sowieso is mijn ex vrouw mijn grote liefde en ik zal nooit meer diezelfde liefde voor een andere vrouw ervaren.

Stommertje - 9 mei 2017

Bedankt weer! Ik weet dat het klaar is. We proberen al afspraken te maken over hoe verder. Over wanneer we het de kinderen moeten vertellen (ik zeg direct, zij zegt net voor zomervakantie), daar komen we al niet uit. Dat belooft nog wat. We gaan proberen mbv professionele hulp daar uit te komen. Tot dan blijft ze hier wonen, daarna gaat ze naar appartement. Het lijkt wel een heel slechte droom. We praten nu heel veel, veel meer dan vroeger. Tot diep in de nacht. Ik geniet daarvan. Zelfs als ze over die collega praat. Hoe morbide kun je zijn.... Ze heeft vrij genomen. Lekker. Kan ik mijn batterij opladen en is zij dicht bij me. Geeft me weer energie Telkens denk ik: Geef me nou een kus en laten we ff normaal doen. Maar die kus gaat er niet meer komen. Dus verder. En ik ben er ook van overtuigd dat ze de liefde van mijn leven is. Die vind ik niet meer. Toch maar proberen er het beste van te maken. Voor de kinderen dan in ieder geval. Sterkte!

Amsterdam - Brabant - 9 mei 2017

Stommetje , Het is ook een grote lange boze droom . Je klinkt ineens een stuk zekerder over de toekomst , je lijkt je erbij neergelegd te hebben , of is dat een kortstondige opleving ? Ik wens je veel sterkte de komende tijd en ik zou ook niet te lang wachten voor je het de kinderen vertelt , daar hebben ze recht op . We horen wel van je hoe het verder gaat , maar geloof mij : je vrouw heeft helaas al heel lang haar keuze gemaakt . Maar ja , ik ken haar niet dus kan alleen op basis van jouw input reageren . Je houdt volgens mij nog veel van haar .

Stommertje - 9 mei 2017

Klopt. Emotionele achtbaan. Nu weer even zeker. Heb teruggelezen in mijn 'dagboek'. Objectief lezend klopt het wat je zegt: ze heeft al veel eerder afstand genomen. Is daar ook meestal eerlijk in geweest. Maar ja, liefde maakt blind. Heb nu een lijstje gemaakt met haar slechte eigenschappen. Vooral het feit dat ze is zoals ze is als levensmotto heeft, maakt het moeilijk / onmogelijk in een relatie. Van beiden kanten zul je in een relatie aanpassingen moeten doen om tot elkaar te komen. Dat heeft zij nooit gedaan. Ze blijft mijn grote liefde en ik houd ondanks alles van haar. Nu is mijn verstand weer even sterker dan mijn gevoel. Maakt het makkelijker. Hoop dat vast te kunnen houden. En hoop dat we vredelievend tot praktische stappen kunnen komen. Jij bedankt voor je berichten. Helpt enorm!

Amsterdam - Brabant - 9 mei 2017

Stommertje , graag gedaan . Ik hoop je te kunnen helpen , iets wat ik bij mezelf niet kan namelijk . Mijn eigen leven is een totale puinhoop geworden sinds de scheiding , loop constant tegen de lamp zelf, heb te maken met een vrouw die overal achterdochtig over is en die als een razende tornado verder wil met haar nieuwe vriend , ongeacht wat onze kinderen er van zeggen of denken . Dus als ik jou kan helpen en behoeden om dezelfde fouten als ik te maken dan doe ik dat graag . Je houdt zielsveel van je vrouw , ondanks alles , en dat siert je , vind ik dan .

Profielfoto van

Amsterdam-Brabant - 9 mei 2017

Stommertje, ik begrijp je hoop, je wanhoop, je verbijstering , de onmacht . Ik begrijp heel goed dat je de liefde nog een kans wil geven. Sterker nog, ik heb dat 2 jaar lang gedaan, hopen op de terugkeer van mijn grote liefde en moeder van onze dochters.....maar.....valse hoop kan je ook kapot maken helaas.....dus pas daar wel voor op....

Stommertje - 9 mei 2017

Tsjee man! Wat mij nu helpt is een lijstje met al haar negatieve eigenschappen. Als ik naar haar verlang / stuk zit, lees ik dat lijstje keihard op. Dat werkt echt. Ik ben wel gek op haar, maar zij is verre van perfect. Heel.moeilijk karakter. Maar ik ben iemand die van uitdagingen houd, en daarom ook zoveel van haar. Mijn verstand zegt al heel lang: wegwezen. Maar mijn gevoel is nog steeds veel sterker. Ondanks dat ze me bedrogen heeft en gelogen. Ik ben (te) principieel. Heb haar ooit beloofd in voor en tegenspoed te beschermen / bij te staan. Stom hè.... Proberen te relativeren. Vergelijken met doodzieke mensen of mensen in hongersnood. Kan ook helpen. Het is maar liefdesverdriet. En er zijn nog zoveel andere dames die misschien wel het type man zoekt dat wij zijn. Kop op! Ik ga eruit komen, en ik trek jou mee, ok?

Amsterdam - Brabant - 9 mei 2017

Positieve insteek stommertje ! Je bent nu al veel verder dan ik ooit ben geweest de laatste 2 jaar :)

Stommertje - 11 mei 2017

Vandaag hulp ingeroepen van een psycholoog (als mediator) om ons te begeleiden in het scheidingsproces. We liepen namelijk gelijk al tegen problemen aan. Voor mij tevens een laatste kans om te kijken of het tij te keren was. Helaas. Ik heb haar aangegeven haar los te laten. Hoe moeilijk ook. Het werkte te verstikkend voor haar. Waar ik slechts mijn enorme liefde wilde tonen. We zouden er beiden aan onderdoor zijn gegaan, denk ik, als ik langer zou volhouden. Dus, dat is klaar. Maar ontzettend moeilijk. Iemand waar ik bij alles wat ik deed aan dacht. Die iemand bestaat niet meer als de persoon zoals ik haar zag. Alle dromen die ik nog had met haar. Alles weg. Gezamenlijk genieten van de kinderen. Weg. Vertrouwd alles kunnen vertellen wat me dwars zit. Weg. Haar heerlijke geur. Weg. Haar hulpeloze, lieve koppie als haar iets niet lukt / of als ze iets niet weet. Weg. Onwerkelijk. Confronterend ook vandaag: ze klaagde dat ik haar altijd onder druk zette. Nooit bewust gedaan. De psycholoog zag dat echter ook in mijn gedrag. Iets om aan te werken dus. Nooit zelf zo gezien. Altijd oprecht, eerlijk, maar mogelijk te direct geweest. Verdriet. Onbegrip. Teleurstelling. Waarom hebben we het nooit echt geprobeerd. We zullen het nooit weten. Zo jammer, zo n gemiste kans. Bijna een jaar bezig geweest om mijn hoop op haar over te brengen, haar mee te krijgen. Als ik al die energie nu kan gebruiken om mijn leven en dat van die mannekes opnieuw in te richten..... Dat zou mooi zijn. Maar eerst vooral de tranen bedwingen, die me ook al bijna een jaar dwars zitten. Schakelen. En dan verder in een geheel andere richting dan gepland / gehoopt / ooit voor mogelijk had gehouden...

Amsterdam - Brabant - 12 mei 2017

Mooi beschreven stommertje . Zoals ik al vreesde , je bent haar al een jaar kwijt en wellicht al langer .... Als een vrouw beslist dat ze klaar is met de relatie , met het huwelijk , dan kan je als man blijven roepen dat je het samen zijn nog een kans wil geven , maar de strijd is dan allang gestreden . Ik ken GEEN vrouwen die de relatie alsnog een kans willen geven als ze er in hun hoofd al klaar mee zijn . En ik ken inmiddels vele gescheiden vrouwen . Klaar is klaar bij een vrouw , het is de keiharde realiteit ....

Amsterdam - brabant - 16 mei 2017

Zijn er nog nieuwe ontwikkelingen Stommertje ?

Stommertje - 21 mei 2017

Tsja, Vorige week zondag is ze echt weg gegaan naar tijdelijk appartement. Met de kinderen. Zij heeft ze van zondag tussen de middag tot woensdag ochtend. Ik de rest. Is goed. Ik heb ze ontzettend gemist en mijn vrouw ook. Toen ze hier woensdag weer waren, voelde ik me sterk en blij en opgelucht. Ik had nu alle tijd en energie voor de jongens ipv zoals afgelopen jaar alleen voor mijn vrouw. We hebben het super gehad, maar het gemis blijft. Ook voor de jongens. Moeilijk voor ze, vooral de oudste met huilbuien. Gelukkig heb ik mezelf hervonden en heb ik de kracht hun bij te staan. Straks Breng ik ze weer weg. Voel me gelijk slecht. Maar genoeg werk gepland. Knallen en proberen te vergeten. Moeilijke tijd. Tijdzal uitwijzen of we er beter van zijn geworden. Op dit moment betwijfel ik het nog. Maar ja, van een kant kan het niet komen, en als zij niet wil, houdt het echt op. Bedankt voor je interesse. Hoeshet met jou? Helpt een neg punten lijstje je? Sterkte.

Amsterdam - Brabant - 21 mei 2017

Hi Stommertje , je moet er flink aan wennen denk ik, dat je vrouw ergens anders woont en de kinderen een paar dagen bij zich heeft, en jij de andere dagen jullie zoons ? Het zal ook heel erg wennen zijn voor de kinderen om hun vader en moeder niet meer bij elkaar te zien . Hoe oud zijn je zoons ook alweer ? En wat jou betreft : heb je nu de hoop opgegeven dat het nog goed gaat komen tussen je vrouw en jou ? Merkt je verschil in haar houding tegenover jou ? En hebben jullie al plannen qua scheiding ? Hoe zit het trouwens met haar relatie met die getrouwde vent ? Gaat dat nog steeds door ? Gaat hopelijk met jou allemaal goed komen, focus je maar goed op je zoons, ze hebben je nu kei en keihard nodig. Hoe het met mij gaat ? Beter gelukkig. Het is nu 2 jaar geleden dat mijn ex vrouw ineens wegwilde bij me, en ik heb die 2 jaar flink in de put gezeten zoals je gelezen zult hebben...MAAR ik heb alle tijd genomen om te rouwen en er voor mijn kinderen te zijn. Totaal geen behoefte gehad om als een dwaas op zoek te gaan naar een nieuwe partner , zoals velen op deze site, Met als gevolg dat mijn relatie met mijn dochters alleen maar sterker is geworden en ze zelfs steeds meer bij mij willen zijn , omdat hun moeder zich alweer zo snel in een vlucht relatie stortte. Dat speelt haar nu steeds meer parten omdat onze dochters het niet langer pikken. Tja, haar pakkie an, ik ben er altijd voor de kids geweest zonder aan andere vrouwen te denken. En wat gebeurt er deze vrijdag ? Ik ga uit met een vriend en ontmoet zomaar een andere vrouw in een discotheek . En ja hoor, ik heb me laten gaan voor het eerst in 2 jaar tijd en we hebben gezoend , HEERLIJK, de eerste keer een andere vrouw gezoend in 15 jaar tijd ...... we gaan wel zien waar dit toe leidt, ik mis mijn gezin nog steeds heel erg, maar misschien gaat mijn hart weer open , en ondanks alle financiële problemen en emotionele problemen begint er toch weer een klein vuurtje te branden in me. Zo zie je maar , als je rustig de tijd neemt om te rouwen om je scheiding en je niet als een dolle meteen een andere partner zoekt, komt het allemaal op zijn pootjes terecht .....

Stommertje - 22 mei 2017

He man! Dat is hartstikke goed nieuws! En in the end kun JIJ tevreden terug kijken op je leven en hoe JIJ alles aangepakt hebt. Geniet ze van de mooie momenten, zeker nu! Ik ga het ook wel redden. Voel me eigenlijk best goed (nu ook zonder de mannekes). En ja ik heb haar opgegeven, Hoewel alsze nu voor de deur zou staan, zou ik hem wijd open doen (maar met bepaalde voorwaarden). Enjoy!

Amsterdam - Brabant - 22 mei 2017

Thanks stommertje ! Ik vind het wel vreselijk eng hoor om na 2 jaar ( op de kop af ) een andere vrouw te zoenen . Sinds 2002 heb ik alleen maar gezoend en gevreeën met mijn ex vrouw, dus deze nieuwe dame is mijn eerste andere vrouw sinds 15 jaar en het voelt HEEL ENG en onzeker aan . Maar ook spannend ! Heb al een beetje kriebels in mijn buik maar het is allemaal nog erg pril.... dus ik kijk nog ff de kat uit de boom. Ik kreeg wel van haar al een compliment dat ik niet meteen in een troost relatie ben gedoken en rustig 2 jaar de tijd heb genomen om te rouwen en de juiste beslissingen te nemen voor onze kinderen :) Stommertje, jij gaat er ook wel komen, kies svp voor je kinderen nu en laat je ex gaan, ze heeft haar keuze al gemaakt ....

Stommertje - 23 mei 2017

Kan ik me voorstellen. Ik heb al ruim 20 jaar geen andere vrouw gehad: moet er nu nog niet aan denken. Maar goed het lijkt me geweldig voor je. Goed aangepakt allemaal. En idd de tijd genomen, heel belangrijk denk ik om redelijk fris in evt nieuwe relatie te kunnen stappen. Ik kies voor mijn kinderen en geniet enorm van ze. Heb nog heel soms mijn rotmomenten, maar dat wordt minder. Gister op school verteld dat we gaan scheiden, vanmorgen had ik het wat moeilijker. Het lijkt dat het de jongens goed doet, maar het is nog erg pril (ze is pas 9 dagen weg). Zoals je zegt: we komen er allebei wel!

Amsterdam - Brabant - 23 mei 2017

Stommertje , ik heb zo'n vermoeden dat ook jij het op een rustige manier aanpakt en er wil zijn voor je kinderen . Al dat gehaast en van de ene in de andere relatie springen , het leidt nergens toe en zorgt voor enorm veel stress bij de kinderen en bij de achtergebleven partner . Sowieso zijn alle opvoedings experts het allang over eens dat een snelle relatie na een huwelijk met kinderen desastreus kan werken voor de kinderen , maar ook voor de achtergebleven ouder . Er zou eigenlijk een soort van bezinnings tijd moeten zijn voor gescheiden ouders , dat ze niet binnen 2 jaar met een andere partner gaan samenwonen , om eens een tijdje alleen met de kinderen te zijn en hun energie daaraan te besteden ipv aan de snelle nieuwe partner . Maar ja , men is zooooooo ongeduldig tegenwoordig ... Anyway , ik zie wel wat er gaat gebeuren tussen mij en de lieve vrouw die ik een paar dagen geleden heb ontmoet .....

Amsterdam - Brabant - 30 mei 2017

Stommertje, hoe gaat het nu met je ??

Stommertje - 9 jun 2017

Hey, Sorry voor late reactie. Druk druk druk...... Tsja, met ups en downs. Haar zusje is hier voor een lang weekend en ik zoek helaas toch nog steeds bevestiging. Het uit elkaar gaan voelt zo niet goed. Ik heb haar dus een berichtje gestuurd en gevraagd of zij eens wat kritische vragen aan mijn vrouw kan stellen (haar moeder praat alleen met haar mee). En of het inderdaad echt einde verhaal is. Ik weet het: het zou me nu heel duidelijk moeten zijn, maar ik kan me er pas echt bij neerleggen als ik alle escapes gebruikt heb. Haar zusje is een wereldwijd meisje die met beide benen op de grond staat. Als zij eens tot haar door zou kunnen dringen, dat het leven niet altijd over rozen gaat en dat het geven en nemen is, wie weet. Maar ik verwacht dat ik de laatste bevestiging krijg dat het echt klaar is. Waarna ik er vrede mee zal moeten hebben. Tussendoor ga ik uiteraard door met mijn leven en ben het aan het inrichten voor een toekomst zonder haar. Wat me ook goed af gaat. Ik kan meer van kids genieten en heb toch ook meer tijd voor andere zaken. Het gaat me goed, maar ik kan nog niet voor 100% denken aan een leven zonder haar. En jij? Nog wat geworden met je nachtelijke liefde?

Dre - 10 jun 2017

Hallo iedereen, Klein berichtje van mij. Heb t van een afstandje gelezen en gezien dat er nog een hoop geworsteld wordt. Ikzelf heb heb me wat teruggetrokken van t steeds maar weer terugvallen in t verleden. Doe mn ding...ben nog steeds alleen maar ben alweer flink sterker geworden.nu 3 1/2 jaar single en eigelijk voel ik dat ik nu pas weer ga openstaan voor een leuk iemand. Heb t een plekje kunnen geven. Zo ga ik ermee om. Ben blij dat ik niet veel eerder in een relatie ben gestapt want ik had deze tijd nodig. Aan ieder die worstelt met deze fase in zijn leven kan ik maar 1 ding zeggen. Houd je kop erbij, zorg voor jezelf en luister naar je innerlijke stem..je weet zelf heel goed wat je wel en wat je niet moet doen. Bekijk t van bovenaf en op een gegeven moment zul je weer landen. Als je dit leest sinned reageer dan maar. Stommertje veel geluk en kracht.

Stommertje - 16 jun 2017

Bedankt Dre. Goed dat je er zo mee om kunt gaan. Ik ga volle kracht op alles wat mijn energie nodig heeft. Heb m'n gevoelens genoeg tijd gegeven. Nu weer tijd voor praktische zaken. Hoewel ik gedacht heb dat ik dit nooit te boven zou komen, lijkt het inderdaad dat de tijd alle wonden heelt. Hoe moeilijk ook.

fred - 30 jun 2017

Ik ben een man van 47 sinds november ben ik ook single na tien jaar met haar en dochters te hebben samengewoond maar ik kan maar niet wennen aan de eenzaamheid ik word gek in mijn gedachten ik heb ook geen vrienden meer en ook geen werk afgekeurd me vrienden zeiden dat het tuscenario me hoofd zat maar ik ben ik weet niet meer hoe vaak geopereerd aan me rug en nu is er echt niks meer aan te doen maar ik heb 24 uur per dag pijn en nu ook de pijn van het alleen zijn erbij ik weet niet hoe ik hier uit kan komen help help help wie wil mij helpen

Mar - 10 jul 2017

Ja Jan! Zo is het! Ik kan prima met mezelf opschieten, ben zelfstandig, handig en blij van nature, maar ik mis het delen. Het Delen van het Leven welteverstaan. En hoewel ik genoeg vriendinnen heb, lieve familieleden en kunnen ze me allerlei goede raad geven: een partner is voor mij de andere helft van het team. Jan, ik gun het je, dat jij die andere helft inmiddels al gevonden hebt!

Mar - 10 jul 2017

Beste Andre, ik lees, dat je een enorm moeilijke tijd achter de rug hebt EN dat je je leven weer terug op de rails aan het krijgen bent. Whauw! Daar wilde ik je even een compliment voor geven. Ook voor je medeleven met anderen hier! Je bent een warme man. Ja, misschien eentje van 50. Een heerlijke leeftijd! ;) Eentje waarbij bij velen een andere fase begint. Eentje van voelen, emotie en anders-gevoede-trots! Werk is nog steeds belangrijk, maar je ontdekt, dat je zelfvertrouwen meer nodig heeft dan alleen de omschrijving 'is een harde werker'. Je eigenwaarde komt daarmee weer terug in balans. Je komt er wel. Ik wens jou in ieder geval heel veel goeds! 48-jarige Mar

Dre - 14 jul 2017

Beste Mar, Bedankt voor je compliment..doet toch goed ;-).ik lees veel verdriet hier, verborgen verdriet welk ik op straat en werk niet zie maar weet dat t er is. Vandaag heb ik vrij genomen om gewoon niets te doen, muziek luisteren, koken (wat ik graag doe) kook elke dag voor mezelf. Dat is wat ik bedoel met goed voor jezelf zorgen. Emoties laten binnenkomen soms janken maar wel doorgaan..t lucht ook op. Verdriet heeft een functie dus laat t maar gebeuren vindt ik. Het verhaal van Fred hierboven is er een van de vele. Dus Fred ik voel je pijn hoor..begrijp hoe moeilijk je t hebt. Ik denk dat je meer hulp nodig hebt dan alleen een stuk tekst met de woorden " kom op blijf vechten" want er moet iets zijn om voor te vechten. Maar vergeet niet dat je t voor jezelf moet doen. Heb ik best een tijdje over gedaan. Ik begrijp dat jouw situatie voor jou te zwaar is zonder werk en met je rug problemen en de scheiding. Pff....moeilijk Fred. Iedereen begrijp me niet verkeerd..ik draag de pijn van mn scheiding nog elke dag met me mee, maar ik heb wel mn eigen wereld weer gecreeerd en daar zal mn verleden altijd onderdeel van zijn. Omdat mn maatje uit t verleden veel meer was dan alleen mn vrouw. Heb vergeven en zoals ik eerder heb gezegd geen boosheid in mn hart wil hebben. Zij loopt haar pad af en ik de mijne..en soms merk ik stiekum dat ik moet lachen om haar stomme maar aandoenlijke dingen die we samen hebben meegemaakt. En ik denk dat dat gevoel echte liefde heet. Liefde op afstand. Dag allemaal t gaat jullie hopelijk beter in de toekomst. :-)

Lotus - 29 jul 2017

Wauw wat schrijf je dit duidelijk en mooi op! Krachtige tekst waar ik veel aan heb. Mijn ex heeft het ook erg leuk met zijn nieuwe vriendin. Het doet zeker zeer, vooral omdat mijn dochter en ik zo hard werken om het verleden te verwerken. Ik houd moed en het gaat zeker beter en krijg steun als ik teksten als deze zo af en toe lees! Het helpt! Dank en heb het goed. Groet

Dre - 30 jul 2017

lotus, teksten als die van mij zullen best een tijdje troosten. maar de spinsel die toeslaan op t moment dat je t niet wilt en kunt gebruiken zijn de moeilijkste momenten. dan breek je en vecht je weer op volle sterkte. uiteindelijk raak je uitgeput en ben je weer een aantal dagen verder. soms wordt je s' ochtends wakker en voel je een goede energie die je de dag doorhelpt en merk je (althans ik) dat je sterker bent dan iedereen om je heen en vraag je jezelf af hoe kan dit? nou weet je dat is wie je echt bent..sterk vanuit je basis. niet de verliezende partij maar gewoon wie je bent. ik weet wat ik zeg want ik zie nog steeds wat ik mn hele leven al voel en zie. ik waardeer een mooie dag en ben niet met bezit bezig. verlang wel naar iemand die me eindelijk eens ziet zoals ik ben..gewoon puur van hart en emotie en zonder mooie praatjes. je weet wel zoals in een film..maar hee een film..zoals we t allemaal zouden willen..t leven is geen film..ja een slechte soms. ben sterkt in emotie sterk in zorgen voor, maar dat doe ik op t moment voor mezelf. leef in een omgeving met veel..te veel mensen en geen van die mensen heeft ooit echt met me gesproken. tot dan blijf ik hopen op die ene die echt bij me past. heb nog veel te geven maar wil nu eindelijk toch ook ontvangen..en dat recht heb ik nu toch wel verdiend vindt ikzelf.

Stommertje - 1 aug 2017

Hey Dre, Mooi dat je weer wat laat horen. Het blijft moeilijk en onbegrijpelijk he? Het echte leven kan inderdaad hard zijn. En alleen jij zelf kunt er wat moois van maken. Het liefst gesteund door een geliefde, maar zolang die er niet is, door jezelf. Maak er wat moois van. Uiteindelijk gaat het goed komen. Die overtuiging steunt mij enorm. Benieuwd hoe het met Amsterdam - Brabant is.

Nes - 2 aug 2017

Hi, Wat herken ik ontzettend veel in bovenstaande reacties, maar ik heb nog geen idee wat er op mij af gaat komen als ik echt alleen ben. Zit nu nog in de laatste administratieve handelingen tot de definitieve scheiding. Mijn aanstaande ex heeft me medegedeeld geen gevoelens meer te hebben voor me. 2 jonge kinderen en 17 jaar lief en leed verder. Kijk uit naar de momenten met mijn kinderen, maar kijk als een berg op tegen de momenten alleen. Ik kan prima alleen zijn, maar ben zo gefrustreerd dat ik nauwelijks aan me zelf denk. Mijn aanstaande ex is veel verder en inderdaad druk bezig haar zelf in de markt te zetten na motiverende gesprekken met een mannelijke collega. Ook de optimistische spreuken komen me heel bekend voor. Afgelopen tijd vaak twee wijsvingers op me gericht, want ik was de veroorzaker van deze ellende. Dat heeft mijn zelfvertrouwen een dreun gegeven, onvoorstelbaar. Me zelf verwijten maken helpt mij niet verder, maar ik ben iemand van de eindeloze analyses. Ik zoek bewust de sport op en dat geeft me energie. Andere momenten zit ik te janken op de bank. Het rouwen is begonnen. Fijn om te lezen dat ik niet alleen ben en dat een dergelijk proces door velen goed is doorlopen.

G - 5 aug 2017

Jeetje, wat herken ik ook een boel uit bovenstaande berichten. Enkele weken geleden kwam mijn vrouw met de mededeling dat er geen gevoel meer is en dat we in haar ogen zo ver uit elkaar zijn gegroeid dat het niet meer goed gaat komen. Het heeft me zo ontzettend overvallen dat mijn beste maatje van al bijna 20 jaar er 'opeens' klaar mee is, we zijn al vanaf de middelbare school samen! Met twee jonge kinderen stort mijn wereld en toekomst in. Maar eerlijk is eerlijk, gaandeweg herken ik veel van wat ze zegt en ik voel me nu vooral erg schuldig dat ik me de afgelopen jaren zo op mijn werk en kinderen heb gestort en mijn lief flink tekort heb gedaan. Ben voor mezelf aan het ontdekken wat ik eigenlijk zelf wil en welk voorbeeld ik wil zijn voor mijn kinderen, maar het doet zo'n ontzettend pijn dat mijn vrouw vind dat ik al genoeg kansen heb gehad om te veranderen. Ik heb echt nooit doorgehad dat er al zoveel mis zat...wat een oen ben ik geweest! Tijdens het uitstippelen van de definitieve toekomst rouleren we met de kinderen in 'ons' huis. Ik had wel verwacht dat de dagen alleen zonder kinderen uit het huis moeilijk zouden zijn, maar niet dat de dagen mét de kinderen thuis me ook moeilijk af zouden gaan. Ik vecht om ze niet teveel in mijn verdriet te betrekken, maar dat kost zoveel energie die ik dan niet aan de kinderen geef. Hoop maar dat dat snel slijt. Mijn ex lijkt vooral niet stil te willen staan en is al zoveel verder; het geeft me gelukkig een beetje troost te lezen dat ik haar waarschijnlijk inderdaad al veel langer kwijt ben zoals hier al eerder genoemd is. Wat dat betreft heeft mijn hoofd zich er wel bij neergelegd en wil werken aan de toekomst, gelukkig een toekomst met beiden de intentie om weer zo goed mogelijke vrienden te worden. Maar heel regelmatig roept mijn hart toch nog om haar niet los te laten en verval ik toch in een half wanhopig appje. Inmiddels vraag ik me toch ook wel af of ik nog echt zoveel liefde voel, of dat het de angst is om als dertiger opeens voor het eerst echt zelfstandig een leven op te bouwen. Zie daar flink tegenop want sociale contacten heb ik nauwelijks, daar heb ik nooit echt in geïnvesteerd want tja ik had een geweldig gezin. Achteraf iets wat zij als zeer beklemmend heeft ervaren en waar ik ook eigenlijk best ongelukkig over ben. Misschien dat ik daarom ook blij verrast ben dat ik deze pagina tegenkwam met gelijksoortige verhalen, geeft me het gevoel dat ik zeker niet alleen sta en een kans mijn hart even te luchten bij lotgenoten. Praten doe ik natuurlijk ook wel met familie, maar die komen vooral voor mij op en onderdrukken daarmee eigenlijk een beetje dat ik dingen wil veranderen in mijn leven en veel bezig ben met naar mezelf kijken. Tja, herken dus die 'eindeloze analyses' wel ;) Ik hou nu maar zoveel mogelijk vast aan de gedachte dat het alles me ergens ook wat goeds brengt: de kans om nu nog beter voor mezelf te gaan zorgen en een mooier mens te zijn als voorbeeld voor mijn geweldige zoontje en dochtertje. Maar gelukkiger voel ik me er nog niet echt door en ben best benauwd dat dat nog een flinke tijd gaat duren...

Nes - 7 aug 2017

@G, ik herken het helemaal. Soortgelijk bericht en zelfde kijk op de toekomst. Ook ik dacht dat het goed zat; goede baan, leuk gezin, gezellige familie..... Nu weet ik beter. Maandenlang is er een scheiding voorbereid achter mijn rug om. Als ze je dan eindelijk verteld (na héél véél aandringen) dat HET gevoel er niet meer is, dan zakt de grond onder je voeten vandaan. Een nieuw leven opbouwen is moeilijk, ook ik heb me volledig op het gezin gestort. Ik weet wat je door maakt, maar ik zou zeggen; kom op, met een beetje geluk heb je nog 30+ jaar voor je. Zo zie ik het. Als je ex het geen enkele kans meer geeft dan moet je je eigen weg zien te vinden samen met de kinderen. Sterkte!

PapavanElla-June - 19 aug 2017

Hoi allemaal, Wat ben ik enorm blij dat ik deze pagina ben tegengekomen. Ook ik/wij zitten nu in een dergelijke situatie nu mijn vrouw, precies 1 jaar en 8 maanden na ons huwelijk gezegd heeft geen weg meer ziet om verder te gaan. Een kleine opsomming: Ik, Dominique, uit Rotterdam, ontmoet mijn vrouw, Een Belgische. Na een tijdje toch besloten het een relatie te noemen en na een kleine 8 maanden heb ik alles achter gelaten en me in het diepe gestort, verhuisd naar Belgie, baan opgezegd en nieuwe baan vlakbij de grens, vrienden die je amper ziet... een nieuw leven bouwen. 16-1-16 zijn we getrouwd, paar maanden later weten we dat we zwanger zijn.. en toen gebeurde het: - Schoonmoeder ongeneeslijk ziek, en helaas overleden - Baan kwijt, financieel gezeur -Auto totall loss -huis nog in verbouwing, leven in de rommel -onze dochter te vroeg geboren -ik nieuwe baan in Belgie, alleen avonden en nachten werken Dit doet veel met iemand, beide liepen op het tandvlees, en bij haar nog het verlies van haar moeder, bevalling en hormonen erbij. Na de bevalling( vandaag 8 maanden) GEEN intimiteit meer geweest, maar ook geen tijd meer samen gehad, we verzonken steeds dieper, zonder dat ik het doorhad. Het verwijt dat ik er mentaal niet was hoorde ik nu vallen, te veel discussies,maar mijn onzekerheid en achterdochtigheid ( heb moeite met vertrouwen ) spelen ook mee. Wanneer ik mij in een hoekje geduwd voelt worden reageer ik heftig, kan ik mij niet uiten en zeg en doe ik domme dingen... dag heeft haar nu toch echt tot de comclusie doen komen te scheiden, ik heb geen krediet meer, alles was verspeeld. Ik weet ondertussen dat ze contact heeft met een vroegere vlam, een leuke babbel natuurlijk, maar ze wist dat ik dit al absoluut niet kon waarderen, ... het boeit haar niet, en ik ben er misseijk van. Zelf denk ik nog altijd dat haar beslissing niet rationeel is, gezien alles wat er gebeurd is in minder dan een jaar. Ze gewoon moe is, en nu die leuke babbel er is, dat nu interresanter is. Maar in het geval er niet zijn: ikdoe al sinds de geboorte alles in het huis, wassen, schoonmaak, elke ochtend onze dochter zodat mijn vrouw kan blijven liggen...ze hoefde niets te doen, kon ze bijkomen! En nu, nu zakt de wereld onder mijn voeten vandaan, want ik Hou oneindig veel van haar, van minn dochter en ga kapot aan de gedachte hun niet elke dag te zien. Ik huil heel veel, en weet me geen raad meer. Mijn dochter staat boven alles, maar zou zo graag het gezin weer willen hebben. Bang voor wat komen gaat. Ik snap punten van haar wel, ik werkte verstikkend, amper sociale contacten in belgie en mijn gezin is heilig! Ik ga kapot,ben bang, bang voor alles wat komen gaat. Deze 33 jarige moet veer het eerst echt alleen verder.. en dan de keuze ( NL of BE)... Help....

G - 21 aug 2017

Hey PapavanElla-June, Potverdorie wat heb je een zware periode achter de rug als ik het zo lees, en dan krijg je dit als toetje... Tja, of haar beslissing rationeel is... anderzijds, zelfs als het emotioneel is, maakt dat eigenlijk uit? Heb bij mijn vrouw me ook gestoord aan het gebrek aan ratio en de vooral emotionele beweegredenen. Maar ja, haar hart had mij inmiddels al een tijdje buitengesloten doordat er te lang geen echt contact meer is geweest. Het was eigenlijk al een gelopen race toen ze het mij vertelde, en dan is het wat laat om er nog eens goed rationeel over na te gaan denken. Kan me jouw angst voor wat er gaat komen goed voorstellen, herken dat erg goed. Mijn eerste gevoel was ook zeer sterk dat ik nog zoveel van mijn vrouw hield en het gezin kostte wat kost wilde behouden. Maar na heel veel denken, praten en huilen (heb het af en toe zo fijn gevonden om potje goed te janken!) denk ik dat het voor een groot deel ook die angst wat er gaat komen is, of anders gezegd het wegvallen van de toekomst die ik veilig gesteld dacht te hebben. Dat besef maakt het inmiddels wat makkelijker om vooruit te kijken. En dan nog is dat vooruit kijken vaak pijnlijk, maar ik werk nu tenminste ergens naar toe ipv te verdrinken in het verdriet over wat er mis is gegaan. Het verdriet wordt beetje bij beetje echt minder. Ik zou zeggen, ga op zoektocht naar jezelf. In hoeverre voel je nog echt liefde voor haar? Of is het vooral angst om zekerheden te verliezen? Ik probeer me bij de 'zekerheden' die ik kwijt raak nu één voor één voor te stellen hoe ik die kan tackelen. Dat maakt de 'grote' angst voor mij wat overzichtelijker, en daardoor al een stuk minder eng. Welke dingen maken jou eigenlijk gelukkig? Wat vind je nu echt belangrijk in het leven? Mijn kinderen zijn een enorme drijfveer geworden (nog meer dan voorheen). Ik vond het prettig eens goed na te denken over de rol van mijn werk in mijn leven, en heb eens een goed gesprek met mijn leidinggevende gehad om de balans werk-prive eens te benadrukken. Daarnaast probeer ik dingen te doen die ik graag als voorbeeld zou willen meegeven aan mijn kinderen: lekker buiten actief zijn (was eerst zo sportief als een zak aardappelen, en heb nu echt lol in hardlopen en fietsen bijvoorbeeld), vrijwilliger bij de plaatselijke kindervakantieweek, een sociale sport zoeken, etc.. Neem de tips in het oorspronkelijke artikel hierboven ter harte: zorg voor jezelf, want het klinkt alsof je erg druk bent geweest met zorgen voor vooral anderen. Werk aan jezelf en dan komen die sociale contacten ook wel weer. De dagen dat ik de kids niet zie zijn vervelend, kan dat niet mooier maken, en dat zijn de dagen dat ik vaak afleiding zoek. Ik vind die nu in sporten, appen met wat oude 'verloren' vrienden en een borrel met collega's. Maar moet zeggen dat er tegenover staat dat ik nu zoveel meer plezier haal uit de dagen dat ik ze wel zie! Doordat het minder vanzelfsprekend is ze te zien maak ik er meer werk van om ze echt aandacht te geven. En dat is echt leuk, laten zien dat ik een toffe papa ben! Haal plezier en trots uit jouw vaderschap zou ik je willen meegeven. Tot slot: zoals Nes hierboven ook tegen mij zei: 33 jaar, das nog heel veel leuke jaren in vooruitzicht!

Kaatje - 25 aug 2017

Wat heerlijk te lezen dat er ook mannen zijn met een hart en die niet meteen in een rebound relatie stappen. Dat doet me goed, sorry mannen. Om me heen zie ik alleen maar mannen die hopeloos weer verliefd willen worden na hun breuk. De moed zakt me dan in m'n schoenen, zijn er alleen maar eikels en zijn ze allemaal hetzelfde ? Nee, dat lees ik hier en dat geeft me weer hoop. Na 30 jaar heb ik de stekker uit ons huwelijk getrokken, uit pure wanhoop want mijn man zit in een echte midlifecrisis en het lijkt wel of er een alien inzit. Wij, het gezin trokken het niet meer. Het is nu bijna 2 jaar geleden en ik ben blij dat ik het eerste jaar heb overleefd. Ik neem ook mijn tijd. Onze tijd komt wel weer, ik wens jullie allemaal sterkte met jullie eigen proces

Norman - 4 sep 2017

Het was in oktober 2016 dat mijn vrouw aangaf niet verder te willen. We zijn 15 jaar bij elkaar waarvan 10 jaar getrouwd en 2 super lieve meiden van 8 jaar. Los van de redenen die aan deze heftige beslissing ten grondslag lagen begon er een nieuwe onzekere fase met enorm diep veel verdriet. Allereerst heb ik in niets tegen gewerkt en zelfs meegeholpen om de woning naar haar smaak aan te passen. De bestaande meubels heb ik nu in mijn woning staan. We hadden afgesproken lief te blijven voor elkaar en dat is op 1 incident na ook gebeurt. Dat ene incident heeft nog veel meer pijn gedaan dan de gehele scheiding dat kan ik wel oprecht zeggen. We hebben de kinderen pas in de mei vakantie verteld dat we gingen scheiden. Dat moment zal ik nooit meer vergeten in heel mijn leven. Mijn ex vrouw en ik zaten op de bank en vroegen aan de kinderen om ook even te komen zitten. We vertelden dat we uit elkaar zouden gaan in het kort, zonder al te veel emotie te laten blijken. Wat er toen gebeurde was zo verdrietig, de ene dochter rende naar boven terwijl de andere bleef zitten en zo hard begon te huilen, hemelschreiend gewoon. Ik huil er weer opnieuw om nu ik het aan het typen ben. Vervolgens allebei op schoot genomen en verteld op welke manier we zaken wilde gaan afhandelen. Dat papa op zoek zou gaan naar een ander huis en dat papa en mama lief voor elkaar zouden blijven en ik mocht blijven totdat ik een woning naar mijn zin had gevonden. Uiteindelijk hebben de kinderen het goed opgepakt. Ik heb ze ook meegenomen naar verschillende huizen en nu, 4 september 2017 woon ik er een week en zijn de kinderen happy. Ze blijven overigens gewoon in het bestaande huis met mama wonen en gaan nog steeds naar dezelfde school. Gisteren op zondag de verjaardag gevierd en ook dat was heel goed verlopen. Alhoewel de scheiding op zich goed is verlopen heb ik het emotioneel gigantisch zwaar. Ik was ook de ontvanger van het nieuws om te gaan scheiden, het was niet mijn keuze. Wat ik ook in de voorliggende periode heb gedaan is veel vakantie foto's bekeken, dat is beslist geen aanraden kan ik je wel zeggen, toen werd ik nog verdrietiger. Mijn ex vrouw heeft zich ten doel gesteld om als vrienden met elkaar om te blijven gaan, al was het alleen maar voor de kinderen. Ik realiseer me dat dit ook de enige manier is en ga daar mijn best voor doen. Ik zou zo graag in de toekomst willen kijken hoe het over een maand of een jaar met me gaat. Puur om daar kracht uit te putten om door te gaan. Die kracht ontbreekt volledig momenteel, ik functioneer als een robot op dit moment. Ademhalen in combinatie met mijn werk. Ben ook heel benieuwd wanneer ik mij beter ga voelen, voel mij momenteel erg alleen, gespannen en verbitterd.

Ellema - 7 sep 2017

Wat een herkenbare reacties. Met dit verschil dat ik zelf na 30 jaar de handdoek in de ring heb gegooid en daar nu, 3/4 jaar later, enorm spijt van heb. Inderdaad, door afstand komt inzicht. En ik mis mijn ex man en gezin enorm. Maar in dit geval wil manlief van geen toenadering meer weten. De deur is dicht en op slot. Mijn ex heeft ondertussen een andere dame om gezellige dingen mee te doen. En hij kan zo lekker lachen met haar. Ja duh, bij haar komt hij niet thuis met stress van t werk, blessures etc. Ik word ondertussen gek van het alleen zijn. Waarom hoor je als getrouwd persoon zoveel jubel verhalen van mensen die gescheiden zijn terwijl hier blijkt hoeveel verdriet en ontwrichting het geeft. Ik had het me allemaal heel anders voorgesteld.

Papab - 18 sep 2017

Ik weet het nu 4 weken dat ik ga scheiden. Mijn dame haar gevoel is weg. Vorig jaar december is ze vreemd gegaan en ik hoorde dat 4 weken later van iemand anders. Ik heb haar hiermee geconfronteerd en ze had spijt en was bang dat ik weg zou gaan. 3 dagen later vertelde ik dat ik het ga proberen te vergeven en er samen voor te gaan. Maar geef me wel tijd had ik gezegd. 3/4 jaar later was haar gevoel weg. Leek wel omgedraaide wereld opeens. Ik kan het zelf ook niet meer opbrengen,maar ga deze vrouw toch echt wel missen,want ik weet dondersgoed waar ik op gevallen ben 14 jaar geleden. En nu is t klaar...ik ben moe,voel me gekwetst en verlaten. 2e afspraak is al geweest bij een mediator. Ik krijg me gezin nooit meer terug😢.

Eva - 22 sep 2017

Hoi Ellema, en ook alle andere dappere strijders! Ook ik ben gescheiden, na bijna 25 jaar samen, 2 prachtige kinderen als cadeautje... x Ik ben degene die het 3 jaar geleden genoeg vond, en nu toch ook vaak zo'n spijt! heb... Toch troost ik me met de gedachte dat de keuze niet anders dan juist was, want hij had binnen 2 maanden een nieuwe lief met wie hij nu wil gaan trouwen, verder heeft hij al het contact verbroken. Wat ik mis is het gezinsleven, de geluiden in huis, onze jarenlange verzameling aan spulletjes, de patronen en het herkenbare, het gewone alledaagse, het vertrouwde. Nu is alles nieuw en moet ik mezelf weer ontdekken en leren kennen, een nieuw leven bouwen, met mijn 2 moppies, die ook al half uitvliegen. Hoe mijn toekomst eruit ziet? Ik weet het niet, ik durf nog niet zo goed te dromen. Ik werk aan mijn zelfvertrouwen en lief proberen te zijn voor mezelf. Sporten, gezond eten, bij mensen zijn die van mij houden... Ik kan nog steeds niet echt voluit lachen, pieker soms nog regelmatig, dat betekend dat er nog wat verwerkt mag worden. Ik voel me schuldig, maar ben ook te trots om het alleen te moeten dragen, we waren er samen bij. Ik doe m'n best, ben maar mens... Ik hoop gauw weer meer rust en ruimte, lucht in mijn ziel te voelen en weee heel hard te kunnen lachen en me echt Vrij te voelen! Dat wens ik jullie allemaal hier ook toe. Liefs!

gerrit - 17 okt 2017

Zo, dat ziet er allemaal herkenbaar uit hier zeg. Al die reacties hier... alsof ik ze zelf geschreven zou kunnen hebben. Ik, man van 42, ben sinds 2 weekjes weg bij de vrouw waar ik 22 jaar mee samen ben geweest en een mooie dochter heb. Ongeveer 8 weken geleden heeft zij mij verteld dat het nu echt over is en we uit elkaar gaan. We hebben heel vaak ruzie gehad en beide hebben we verschillende keren op het punt gestaan op ermee te stoppen maar dat kwam er nooit echt van. Nu zij de beslissing heeft genomen is mijn wereld gewoon compleet verwoest. Want ruzie maken en erover praten was één ding maar het echt doen was iets anders. En dat is me zo verdrietig en nutteloos zou gaan voelen had ik nooit verwacht. Ik dacht altijd dat de ruzies erbij hoorde. Bij de sleur van het lang samenzijn. Dat je elkaar niet meer veel te vertellen had ook. Of dat je niet meer samen op de bank naar een film keek. Of dat je minder vaak seks had. Blijkbaar had ik oogkleppen op want bij haar was de liefde aan het verdwijnen. Bij mij niet. Ik koesterde de dingen die wel leuk waren. Samen het weekend in, leuke uitjes, etentjes, verjaardagen noem maar op. Blijkbaar stonden we allebei anders in onze relatie. En dan word je aan de kant gezet. Je hebt alles goed voor elkaar. Een kast van een huis, allebei een dure auto, een goedgevulde bankrekening en de duurste spulletjes in je huis. Het resultaat van 22 jaar samen hard werken en systematisch een mooi leven opbouwen. En nu is alles weg, als sneeuw voor de zon. En dan zit je in een goedkoop appartementje af te wachten hoe je de dagen door moet komen terwijl je ziet dat je vrouw al volop plannen aan het maken is voor haar toekomstige leventje. In haar goedkope huurhuisje want luxe daar geeft ze niks om. Blijkbaar geeft ze alles op om maar bij me weg te kunnen zijn. En alhoewel ze zegt dat ze geen hekel aan me heeft en we beide schuldig zijn aan het stuklopen van onze relatie voelt het toch alsof je uitgekotst wordt. Bij het grofvuil gezet. En dat doet pijn. Nu mag je ineens voor jezelf zorgen. Ik ben vanuit huis met mijn vrouw gaan samenwonen en nu zie je ineens hoe afhankelijk je bent. Ik hielp heus wel mee in huis maar je merkt gewoon dat je eigenlijk helemaal niks kan. Wassen, strijken, poetsen, koken, boodschappen. Alles gaat moeizaam en kost gewoon kracht. Maar dat is allemaal peanuts natuurlijk want wat je echt pijn doet is dat je je vrouw gewoon mist. Je mist het om lang haar in bed tegen d'r aan te kruipen en je mist het om met haar te praten. Als ik haar dat vertel zegt ze "Denk maar aan alle slechte dingen, onze ruzies en wat voor heks ik soms tegen je was". Maarja ik ben na een ruzie altijd snel niet meer boos, en ik herinner me nu ook alleen maar de mooie dingen. Zoveel meegemaakt samen, verdriet en geluk en nu is alles niet meer als een herinnering. Het vreet me op van binnen. Ik ben nog nooit ongelukkig geweest maar nu, nu ben ik echt doodongelukkig. Ik weet echt niet hoe ik hier in godsnaam uit moet komen. Praten met mensen die het ook meegemaakt hebben werkt wel even. Een avondje weg met een vrijgezelle kameraad ook. Maar als ik dan 'smorgens wakker word is het eerste waar ik aan denk de ellende waar ik nu in zit. Mijn zelfvertrouwen heeft wel zo'n grote klap gehad, terwijl ik voorheen trots en sterk door het leven ging. Ik zie mezelf nooit meer gelukkig worden zonder haar. Ik ben pas 2 maandjes onderweg en weet nu al, omdat ik al emotioneel van mezelf ben, dat ik hier over 2-3 jaar nog steeds mee rondloop. Pff wat een vooruitzicht. Heb al gedacht dat ik beter de pijp uit had kunnen gaan. Was makkelijker geweest. Een waardeloze gedachte natuurlijk want ik heb mensen om me heen die van me houden dus die gedachten druk ik snel weg maar mijn god wat mis ik haar nu al zeg. Nooit verwacht dat ik me zo ellendig zou kunnen voelen. Een kleine troost is het wel om te zien dat ik niet de enige ben. Voorheen dacht ik altijd dat alleen vrouwen zo'n verdriet konden hebben maar hoe ik die kortzichtige gedachte ooit heb kunnen hebben is me volkomen onduidelijk. Ik voel met jullie mee in ieder geval. Jullie staan niet alleen.

Profielfoto van Jan Willem (gastheer)

Jan Willem (gastheer) - 17 okt 2017

Gerrit, Ik herken je verhaal. Van het houden van de ander tot het gevoel hebben niet uit je verdriet te komen. Ikzelf zit nu 1,5 jaar in deze situatie. En ik voel me al een stuk beter dan in het begin. Kwa tijd denk ik dat je geen tijd moet zetten. Ik bedoel daarmee dat je niet moet denken: Na 2 jaar ben ik er wel vanaf.. Want als je dat doet, raak je misschien over 2 jaar gefrustreerd omdat je er NOG niet bent. Zo heb ik dat inmiddels voor mezelf losgelaten. Toen mijn Ex in december uit huis vertrok, dacht ik mijn leventje wel even op orde te krijgen in een maand tijd.. Niet dus.. Nu is het bijna een jaar verder en heb ik mijn leven nog niet op orde.. Dus geef het tijd zonder tijdsbestek. Verwerk het, geef het een plekje (en ik weet dondersgoed dat dit niet zomaar kan. Makkelijker gezegd dan gedaan dus haha).

Meertje - 17 okt 2017

Hoe gaat het nu met je?

Laura - 26 dec 2017

Met tranen in mijn ogen lees ik jullie verhalen..eerste kerstdag vandaag. Allereerste kerst zonder hem. Geen gezin meer samen. Erg pijnlijk. Na 23 jaar zijn we definitief uit elkaar en het is zijn beslissing. Ik had hoop dat het toch nog goed zou komen tussen ons. Zeker ook omdat hij mij het gevoel heeft gegeven dat er nog hoop was. Tenminste..dat dacht ik. Ik dácht dat het weer goed zou komen tussen ons, ik dácht dat we nooit uit elkaar zouden gaan, ik dácht dat we samen oud zouden worden, samen onze kinderen zien opgroeien, opa en oma worden samen(!) Maar helaas...niet meer, nooit meer. We wonen apart en dat voel ik dagelijks. Mis van alles. Erg fijn om te lezen dat het gevoel van gemis toch ooit een plekje gaat krijgen. Ik werk hard om het te begrijpen en het ook te gaan accepteren, met vallen en opstaan weliswaar. Sterkte allemaal!

Stommertje - 31 jan 2018

Hoi Laura Het komt goed. Echt waar. Het heeft zijn tijd nodig en het leven wordt nooit meer zoals het was. Maar. Je kunt er ook sterker uitkomen. Leren van de dingen die mis zijn gegaan in jullie relatie. En nu is het goed om verdrietig te zijn. Om zijn beslissing niet te kunnen begrijpen. Met de tijd klim je weer uit het dal. Ga niet bij de pakken neerzitten. Probeer je leven weer op te pakken hoe moeilijk ook. Verwen jezelf. Focus op de positieve zaken. Ikzelf begin er ook weer langzaam bovenop te komen. Eerste tijd nooit gedacht dat dat zou lukken. Wel dus. Geef het tijd en zorg goed voor jezelf. Heel veel sterkte!!

Iris - 1 apr 2018

Na 15 jr bleek mijn ex een verhouding te hebben met mijn getrouwde beste vriendin. We waren net uit elkaar toen ze betrapt werden door haar man. De vriendin die er zo op aandrong dat ik een eigen leven op ging bouwen. Zonder mijn ex, want hij en ik zouden samen nooit gelukkig kunnen worden volgens haar. Ze hielp me met klussen zodat ik snel kon verhuizen en leek een steun te zijn in alle financiële afhandelingen. Ondertussen had ze haar eigen motieven..... Ik heb geen spijt van de scheiding. Eens te meer blijkt dat mijn keuze de juiste was, bij zo'n man wil ik niet oud worden.Maar de levens van mijn vriendin en mij zijn in elkaar verweven. Kennen elkaar via de kinderen die op dezelfde school zitten. De vriendinnengroep daar is kapot. De kinderen hebben voortdurend nare confrontaties. Zij liegen en bedriegen er op los en mijn leven is kapot. Leeg, alles en iedereen weg. Gelukkig heb ik inmiddels een nieuwe vriend die alles van dichtbij heeft zien gebeuren. Hij snapt mijn woede en verdriet over dit alles. We gaan samen een nieuwe start maken in een andere woonplaats. Maar toch, de leegte is enorm groot. Ik wil weer vriendschappen opbouwen, maar het vertrouwen in mensen is heel ver weg gezakt.

Kris - 1 mei 2018

Hoi Iris, Zojuist je bericht gelezen en ik zie dat nog niemand gereageerd heeft.Wat erg wat je meemaakt, het lijkt me afschuwelijk als je vertrouwen zo beschaamd wordt door je man en je vriendin.. de gedachte komt bij me op dat ze het misschien uit schuldgevoel heeft gedaan, jou te helpen. Maar ik begrijp dat je er een hele vieze smaak van hebt overgehouden.. Ik wens je heel veel sterkte en ook geluk met je vriend.

Rik - 4 mei 2018

Ongelooflijk, al deze verhalen zijn zo herkenbaar voor mij. De tranen biggelen over mijn wangen bij het lezen van zoveel emotie die een scheiding teweeg brengt.Ik ben al zes jaar verder maar heb het nog steeds niet verwerkt.Mijn ex en ik hadden een relatie van 27 jaar waarvan 14 jaar gelukkig getrouwd.Het heeft ons twee prachtige kinderen opgeleverd.Zal proberen het kort te houden wat mij is overkomen. In de zomer van 2011 kwam ik er achter dat de vrouw waar ik zoveel van hield vreemd ging met een getrouwde man bij mij uit de buurt.Iets wat ik nooit van haar verwacht zou hebben, als ik iemand vertrouwde dan was zij dat wel. We zaten gezellig op een zomerse avond met vrienden op een terrasje terwijl ze ondertussen druk met haar telefoon bezig was.Op een gegeven moment opent ze een berichtje en ik zag aan haar gelaat een verrukking op haar gezicht komen waarvan ik dacht,,(klopt dit wel,,) In die tijd was ze anders, ging veel uit, zag er uit als een prinses, en was niet altijd even aardig.Ik kreeg een gevoel dat dit wel eens mis zou kunnen zijn. Een week hiervoor vond ik haar ook al zo amicaal op een feestje met andere kerels.Zo kon ik haar niet! Bij thuis komst kreeg ik de kans om haar telefoon te checken. Dat viel niet eens mee want ik wist niet eens hoe dat ding werkte.Toen ik begon te lezen stortte mijn wereld in,de grond zakte onder mijn voeten vandaan. Vanaf toen alleen maar leugens, verdriet en ruzies. Volgens haar stelde het allemaal niet zoveel voor, het een was een zoentje van niets en had meteen spijt. Maar ik las dat ze zelfs een afspraak met hem maakte op de avond dat ik moest werken. Vanaf dat moment werd ik een rechercheur die de waarheid wilde weten, en ik kwam er achter dat het een vieze wereld was die zich achter mijn rug afspeelde. Het is nooit meer goed gekomen tussen ons ondanks dat we nog een halfjaar geprobeerd hebben eruit te komen.Je kan begrijpen dat het niet meer werkte, zij bleef alles ontkennen en had overal wel weer een leugen op. We groeiden helemaal uit elkaar en uiteindelijk betrap ik haar midden in de nacht met mijn vrijgezelle buurman in de tuin. De ruzies gingen aan onze kinderen niet voorbij, die vangen meer op dan je denkt. Ik had zo graag gewild dat ze eerlijk was geweest over wat ze allemaal had uitgespookt, zodat ik het boek kon sluiten.Maar ze bleef stug volhouden dat er niets aan de hand was en dat ik spoken zag. Ze wilde ook geen relatie therapie, want ik had een probleem, en niet zij. Het heeft zoveel pijn gedaan en stuk gemaakt. Uiteindelijk heeft zij de knoop doorgehakt en binnen drie maanden was de scheiding geregeld.Ik heb me uitlaten kopen en alle spullen achtergelaten. Twee weken na onze scheiding zat er een nieuwe man in mijn huis, zat op mijn bank en lag in mijn bed en keek op mijn t.v. Dat mijn leven zo zou lopen had ik nooit verwacht. Nu zes jaar verder ben ik zo gaan wennen aan mijn vrijgezelle bestaan dat ik de grootste moeite heb om me zelf weer te binden.Ik ontmoet de leukste vrouwen maar het moet niet te echt worden. We zijn allemaal beschadigd, ieder op zijn eigen manier.En mijn kinderen doen het gelukkig goed, daar ben ik zo blij om. Want die hebben een gigantische knauw gehad. Ik wens iedereen heel veel sterkte en geluk toe.

Ronald - 14 mei 2018

Wat herkenbaar allemaal. Na 32 jaar samen lief en leed (best wel veel leed) gedeeld te hebben, 3 prachtige kinderen samen opgevoed tot prachtige jong-volwassenen. De laatste tijd ging het huwelijk niet meer helemaal je-van-het, maar ja... dat soort dingen gebeuren. Uiteindelijk werd de vrouw invalide en heb ik jarenlang als een mantelzorger gefungeerd. Maar echt leuk was het al niet meer. En toen ging het met mij mis. Een onverwachte date met een cardioloog deed mij in het ziekenhuis belanden. Tijdens de opname leek het er even op dat mijn vrouw weer toenadering zocht. Achteraf bleek dat een illusie te zijn. Ik kwam thuis na de opnamen, liep ineens met een rollator, een bed beneden in de kamer. Stukje naar de gang, naar het toilet was al een opgave. En toen vertelde ze dat ze weg ging. Jezus... wat een verschrikkelijke klap in mijn gezicht! Juist op mijn zwakst en dan zo'n bericht. Dat kwam ècht even binnen zeg! Roepen, razen, woede, angst, verdriet... Alle mogelijke emoties raasden door me heen! Inmiddels is de scheiding uitgesproken, maar het blijft moeilijk. Gelukkig ben ik weer redelijk mobiel en kan ik aan mezelf werken. Maar het maalt nog wel steeds...

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


9 × zeven =

Vlog

Op zondag 22 april wordt Binnenstebuiten uitgezonden De scheiding van haar ouders levert fikse onrust op voor Emma, en dat kan ze er nou net niet bij hebben want ze staat op het punt om Nederlands kampioen schieten te worden. Als ze in haar dagboek haar gevoelens op een rijtje zet, levert dat een verrassend Lees verder >

pubermeisje met gescheiden ouders
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.

Download de Gratis Checklist Scheiden en maak je scheiding overzichtelijk