Menu

Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting

ouderverstoting

De spelletjes van Jeugdzorg krijg ik, zo langzamerhand, ook wel een beetje door.

Er zijn veel sites en Facebook groepen waar ik mijn informatie vandaan kan halen. Ook praat ik veel met gelijkgestemden en ervaringsdeskundigen. Veel verstoten ouders, grootouders.

Het lijkt soms een virus wat zich razendsnel verspreidt. Of misschien is er toch wel een stiekem klasje voor ergens…”hoe neem ik wraak en verstoot ik de andere ouder “ zo’n intiem, stiekem genootschap als de zgn. “Illuminati” ook zo’n spannende club. Bestaat het wel, bestaat het niet?

De verstoters kijken het in elk geval wel allemaal van elkaar af. Allemaal hetzelfde patroon.

En wat ik dan zo knap vind he…. is dat instanties als de Raad voor de Kinderbescherming, Jeugdzorg, politie, andere hulpverleners dit dan niet inzien.

Mijn verhaal is niet uniek, mijn naam wel, maar ja in het land van hulpverlening ben je een nummer. Dus moeten ze toch in grote getale te kampen hebben met deze problematiek?

Wat is het toch?

Het is commercie ! Ja echt ! 1 grote kinderfabriek.

Voor elke OTS (ondertoezichtstelling) ontvangt jeugdzorg zo’n slordige 9000 euro per kind. En bij een UHP (uithuisplaatsing) 22000 euro per kind.

Telt u even mee ? Ik heb 3 kids. Mijn gezin houdt 1 jeugdzorg medewerker al het eten!

Tuurlijk willen ze deze repeterende problematiek niet inzien. De overheid betaalt wel. Maar mensen, dat moet de belastingbetaler ook. Allemaal… het is te zot en te triest voor woorden dat onze samenleving, de vechtscheidingen indirect bekostigd??

Als je eenmaal in het rad van jeugdzorg zit, probeer er maar uit te komen.

Met een beetje pech verlengen ze de OTS ook nog ! Zoals in ons geval.

De “OTS “

Nu had de GV (gezinsvoogd) een ludiek plannetje bedacht, samen met vader.

A ) om die handtekening te krijgen voor de buitenlandse vakantie en B ) om te doen alsof mijn jongste dochter, Joy, een afspraakje met me wilde

Ik werd helemaal warm en week… goh… zou ze echt ? Zie je er is toch nog 1 kind die wél wil…

Het addertje onder het gras ?

De OTS moest dan wel verlengd worden met een half jaar, want er waren toch ineens (NA EEN JAAR NIETS DOEN!) mogelijkheden tot contactherstel met mijn jongste dochter.

Ik kon mijn geluk niet op, dat spreekt voor zich.

Het nieuwe verzoekschrift van de GV was klaar en naar de rechtbank gestuurd. Ik stemde ermee in, natuurlijk…mijn dochter wilde me tenslotte zien.

Koude Kermis

Helaas…helaas…. na de zomervakantie en na de aanvraag tot verlenging van de OTS, bleek toch dat Joy geen afspraakje met me wilde.

Ben ik er in geluisd? Vast wel. En dat over de rug van mijn dochter. Triest!

Daarom typ ik dit ook… omdat het praktijken zijn die veelvuldig voorkomen, opdat anderen zich in mijn verhaal herkennen en de spelletjes doorzien van deze geldverslindende organisaties.

Ondertussen bereikte mij het bericht dat Joy licht gedeprimeerd raakte en dat Rick, mijn zoon, migraine aanvallen had.

Flauw dat dit pas maanden later aan mij werd medegedeeld. Ik mocht het wekelijks via onze maandagmail, doen met non nieuws.

Rick heeft zo lekker buiten gespeeld met vriendjes en Joy heeft gelogeerd bij vriendinnetjes. Oh wat zijn we blij en is alles pais en vree.

Zou mijn ex trots op zichzelf zijn als hij in de spiegel kijkt? Hoe hij me zo lekker ver weg van onze kinderen kan houden? Heeft hij wel gevoel vraag ik me soms af?

Hij haat mij meer dan hij van de kinderen houdt.

Zou ik soms in zijn dromen voorkomen, zou hij af en toe ook in tranen uitbarsten.

Heeft hij ooit echt van me gehouden ? Op dit moment voel ik me vooral een broedkip, een draagmoeder….. Huil..huil.

Wanneer mag ik weer moeder zijn? Mag ik hun geklaag over het vele huiswerk aanhoren? Of het gejammer over school….. Hun eerste vriendje of vriendinnetje… maak ik dat ooit mee? Eerste liefdesverdriet. Kan ik ooit weer aan hun haren ruiken, hun hand vasthouden?

Ik mis zo.. zoveel. Het is bijna ondraaglijk. Maar ik ga door en blijf hoop houden.

Inmiddels is de datum voor een zitting van de OTS verlenging bekend. 26 oktober.

Via andere verstoten ouders kom ik in contact met een advocatenkantoor in Rotterdam.

Ik ga op gesprek en het klikt. Heerlijk die Rotterdamse no nonsens aanpak !

Zitting

Één uur voor de zitting spreken mijn advocaat en ik alles nog tot in detail door. Ons verweer zal mondeling zijn. Zij heeft een stuk geschreven en ik ook. We zijn een aardig team en vullen elkaar aan.

Ex komt aan en de tweeling ook. Lente en Rick zullen worden gehoord door de rechter. Joy heeft een brief naar de rechter gestuurd.

Ik loop naar ze toe en schudt ze een handje. Ik kijk ze aan en het is net alsof ik 2 robots de handen schudt. Wat een kilheid en wat zijn ze groot geworden.

Waar zijn hun vrolijke gezichtjes met fonkelende oogjes gebleven? Het doet me pijn ze al zo groot, zo volwassen te zien.

Nadat de kinderen zijn geweest mogen de gezinsvoogd, ex, mijn advocaat en ik naar binnen.

Het is alles of niets besef ik.

We komen aan het woord en mijn advocaat doet haar betoog, ik mag na haar.

Edelachtbare, we gaan akkoord met verlenging van de OTS voor een half jaar, MITS er nu een echte expert bij komt kijken. We zouden graag benoeming willen van een bijzonder (kinder) curator. Om te zien waar het pijnpunt bij de kinderen zit, waarom ze zo’n weerstand hebben. Hoe dit is ontstaan.

Via via hoor ik wel eens wat over de kinderen. We wonen in dezelfde wijk, 700 meter van elkaar vandaan. We “delen” hetzelfde winkelcentrum. Ik hoor dan van anderen dat de kinderen mij aanwijzen als “de schuldige”, de boeman. Het is mijn schuld dat hun ouders gingen scheiden en zij “in armoede” moeten leven.

In armoede, ik glimlach….

Ik neem het ze maar niet kwalijk, ze weten niet beter. Ze gaan altijd nog op vakantie, weekendjes weg, naar pretparken.

En ik…ik ga in armoede en in stilte naar de voedselbank. Dat vertel ik ze maar niet.

Een succesje…

Hoe triest ook eigenlijk, als de rechter ons verzoek toewijst en een bijzonder curator benoemt.

Terwijl ik dit schrijf is het december 2017. En ik blik terug op ruim anderhalf verdriet, getouwtrek, rechtszaken, blogs, verwijten, allerhande emoties, herinneringen.

Kerst staat voor de deur. Het is de tweede Kerst en Oud en Nieuw die ik niet met mijn kinderen mag vieren. Geen uurtje zelfs……. niets..

Even denk ik terug aan de datum dat het allemaal begon, 2 april 2016.

En weer …..is het zo stil in mij……..

Op 2 april 2016 werd haar leven als donderslag bij heldere hemel bruusk omgegooid. Haar kinderen werden ontvoerd door hun vader, die zich met kinderen verschanste op diverse plekken om er zeker van te zijn dat hij zijn psychologische oorlogvoering kon voortzetten. De mindgames gingen door, maar zonder kinderen. Hij bespeelde diverse instanties, later jeugdzorg, en komt er tot op de dag van vandaag mee weg. Frances blogt om awareness te creeëren voor de Complexe Scheiding (vechtscheiding) met ouderverstoting. Zo’n ernstige vorm van ouderverstoting dat de kinderen niet meer weten wie hun echte mama is. In het Amerikaans is dit bekend onder PAS (Parental Alienation Syndrome) Kinderen zitten in een spagaat, een loyaliteitsconflict. Dit kan elke ouder overkomen. Binnen 1 dag. Net als Frances….van 5 naar 1…in 1 dag.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


− 5 = vier

Vlog

We kwamen deze heldere uitleg over ouderverstoting tegen van Desiree Meulemans

ouderverstoting
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.