Menu

Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting

14 reacties
ouderverstoting

De spelletjes van Jeugdzorg krijg ik, zo langzamerhand, ook wel een beetje door.

Er zijn veel sites en Facebook groepen waar ik mijn informatie vandaan kan halen. Ook praat ik veel met gelijkgestemden en ervaringsdeskundigen. Veel verstoten ouders, grootouders.

Het lijkt soms een virus wat zich razendsnel verspreidt. Of misschien is er toch wel een stiekem klasje voor ergens…”hoe neem ik wraak en verstoot ik de andere ouder “ zo’n intiem, stiekem genootschap als de zgn. “Illuminati” ook zo’n spannende club. Bestaat het wel, bestaat het niet?

De verstoters kijken het in elk geval wel allemaal van elkaar af. Allemaal hetzelfde patroon.

En wat ik dan zo knap vind he…. is dat instanties als de Raad voor de Kinderbescherming, Jeugdzorg, politie, andere hulpverleners dit dan niet inzien.

Mijn verhaal is niet uniek, mijn naam wel, maar ja in het land van hulpverlening ben je een nummer. Dus moeten ze toch in grote getale te kampen hebben met deze problematiek?

Wat is het toch?

Het is commercie ! Ja echt ! 1 grote kinderfabriek.

Voor elke OTS (ondertoezichtstelling) ontvangt jeugdzorg zo’n slordige 9000 euro per kind. En bij een UHP (uithuisplaatsing) 22000 euro per kind.

Telt u even mee ? Ik heb 3 kids. Mijn gezin houdt 1 jeugdzorg medewerker al het eten!

Tuurlijk willen ze deze repeterende problematiek niet inzien. De overheid betaalt wel. Maar mensen, dat moet de belastingbetaler ook. Allemaal… het is te zot en te triest voor woorden dat onze samenleving, de vechtscheidingen indirect bekostigd??

Als je eenmaal in het rad van jeugdzorg zit, probeer er maar uit te komen.

Met een beetje pech verlengen ze de OTS ook nog ! Zoals in ons geval.

De “OTS “

Nu had de GV (gezinsvoogd) een ludiek plannetje bedacht, samen met vader.

A ) om die handtekening te krijgen voor de buitenlandse vakantie en B ) om te doen alsof mijn jongste dochter, Joy, een afspraakje met me wilde

Ik werd helemaal warm en week… goh… zou ze echt ? Zie je er is toch nog 1 kind die wél wil…

Het addertje onder het gras ?

De OTS moest dan wel verlengd worden met een half jaar, want er waren toch ineens (NA EEN JAAR NIETS DOEN!) mogelijkheden tot contactherstel met mijn jongste dochter.

Ik kon mijn geluk niet op, dat spreekt voor zich.

Het nieuwe verzoekschrift van de GV was klaar en naar de rechtbank gestuurd. Ik stemde ermee in, natuurlijk…mijn dochter wilde me tenslotte zien.

Koude Kermis

Helaas…helaas…. na de zomervakantie en na de aanvraag tot verlenging van de OTS, bleek toch dat Joy geen afspraakje met me wilde.

Ben ik er in geluisd? Vast wel. En dat over de rug van mijn dochter. Triest!

Daarom typ ik dit ook… omdat het praktijken zijn die veelvuldig voorkomen, opdat anderen zich in mijn verhaal herkennen en de spelletjes doorzien van deze geldverslindende organisaties.

Ondertussen bereikte mij het bericht dat Joy licht gedeprimeerd raakte en dat Rick, mijn zoon, migraine aanvallen had.

Flauw dat dit pas maanden later aan mij werd medegedeeld. Ik mocht het wekelijks via onze maandagmail, doen met non nieuws.

Rick heeft zo lekker buiten gespeeld met vriendjes en Joy heeft gelogeerd bij vriendinnetjes. Oh wat zijn we blij en is alles pais en vree.

Zou mijn ex trots op zichzelf zijn als hij in de spiegel kijkt? Hoe hij me zo lekker ver weg van onze kinderen kan houden? Heeft hij wel gevoel vraag ik me soms af?

Hij haat mij meer dan hij van de kinderen houdt.

Zou ik soms in zijn dromen voorkomen, zou hij af en toe ook in tranen uitbarsten.

Heeft hij ooit echt van me gehouden ? Op dit moment voel ik me vooral een broedkip, een draagmoeder….. Huil..huil.

Wanneer mag ik weer moeder zijn? Mag ik hun geklaag over het vele huiswerk aanhoren? Of het gejammer over school….. Hun eerste vriendje of vriendinnetje… maak ik dat ooit mee? Eerste liefdesverdriet. Kan ik ooit weer aan hun haren ruiken, hun hand vasthouden?

Ik mis zo.. zoveel. Het is bijna ondraaglijk. Maar ik ga door en blijf hoop houden.

Inmiddels is de datum voor een zitting van de OTS verlenging bekend. 26 oktober.

Via andere verstoten ouders kom ik in contact met een advocatenkantoor in Rotterdam.

Ik ga op gesprek en het klikt. Heerlijk die Rotterdamse no nonsens aanpak !

Zitting

Één uur voor de zitting spreken mijn advocaat en ik alles nog tot in detail door. Ons verweer zal mondeling zijn. Zij heeft een stuk geschreven en ik ook. We zijn een aardig team en vullen elkaar aan.

Ex komt aan en de tweeling ook. Lente en Rick zullen worden gehoord door de rechter. Joy heeft een brief naar de rechter gestuurd.

Ik loop naar ze toe en schudt ze een handje. Ik kijk ze aan en het is net alsof ik 2 robots de handen schudt. Wat een kilheid en wat zijn ze groot geworden.

Waar zijn hun vrolijke gezichtjes met fonkelende oogjes gebleven? Het doet me pijn ze al zo groot, zo volwassen te zien.

Nadat de kinderen zijn geweest mogen de gezinsvoogd, ex, mijn advocaat en ik naar binnen.

Het is alles of niets besef ik.

We komen aan het woord en mijn advocaat doet haar betoog, ik mag na haar.

Edelachtbare, we gaan akkoord met verlenging van de OTS voor een half jaar, MITS er nu een echte expert bij komt kijken. We zouden graag benoeming willen van een bijzonder (kinder) curator. Om te zien waar het pijnpunt bij de kinderen zit, waarom ze zo’n weerstand hebben. Hoe dit is ontstaan.

Via via hoor ik wel eens wat over de kinderen. We wonen in dezelfde wijk, 700 meter van elkaar vandaan. We “delen” hetzelfde winkelcentrum. Ik hoor dan van anderen dat de kinderen mij aanwijzen als “de schuldige”, de boeman. Het is mijn schuld dat hun ouders gingen scheiden en zij “in armoede” moeten leven.

In armoede, ik glimlach….

Ik neem het ze maar niet kwalijk, ze weten niet beter. Ze gaan altijd nog op vakantie, weekendjes weg, naar pretparken.

En ik…ik ga in armoede en in stilte naar de voedselbank. Dat vertel ik ze maar niet.

Een succesje…

Hoe triest ook eigenlijk, als de rechter ons verzoek toewijst en een bijzonder curator benoemt.

Terwijl ik dit schrijf is het december 2017. En ik blik terug op ruim anderhalf verdriet, getouwtrek, rechtszaken, blogs, verwijten, allerhande emoties, herinneringen.

Kerst staat voor de deur. Het is de tweede Kerst en Oud en Nieuw die ik niet met mijn kinderen mag vieren. Geen uurtje zelfs……. niets..

Even denk ik terug aan de datum dat het allemaal begon, 2 april 2016.

En weer …..is het zo stil in mij……..

Op 2 april 2016 werd haar leven als donderslag bij heldere hemel bruusk omgegooid. Haar kinderen werden ontvoerd door hun vader, die zich met kinderen verschanste op diverse plekken om er zeker van te zijn dat hij zijn psychologische oorlogvoering kon voortzetten. De mindgames gingen door, maar zonder kinderen. Hij bespeelde diverse instanties, later jeugdzorg, en komt er tot op de dag van vandaag mee weg. Frances blogt om awareness te creeëren voor de Complexe Scheiding (vechtscheiding) met ouderverstoting. Zo’n ernstige vorm van ouderverstoting dat de kinderen niet meer weten wie hun echte mama is. In het Amerikaans is dit bekend onder PAS (Parental Alienation Syndrome) Kinderen zitten in een spagaat, een loyaliteitsconflict. Dit kan elke ouder overkomen. Binnen 1 dag. Net als Frances….van 5 naar 1…in 1 dag.

REACTIES

Reinoud Jager - 16 aug 2018

Fijn dat je deze blog hebt geschreven. Ik ben een vader en herken deze situatie. Ik heb twee dochters, waarvan ik met één weer contact heb. De 'actief' verstotende dochter zit nog in een pleeggezin, waarvan de moeder de hartsvriendin was van mijn ex. Daarmee is geen enkel contact. Complicerend is dat nadat de kinderen door RvdK zijn weggehaald bij hun moeder, moeder ook geen contact meer wilde met de kinderen. En dat kan dan ook zo maar. Ik hoef je mijn verhaal niet te vertellen. Ik heb een boek geschreven, onder pseudoniem: Martin Boetselaar, met als titel Verstoten. Dit jaar verschenen (rondom de dag van deze blog). De reacties van de lezers zijn bemoedigend. Via een aantal mensen die meer bekend zijn met jeugdzorg kreeg ik de tip om het als een casus te gebruiken naar Jeugdzorg. Ik wil proberen hiermee mee aandacht krijgen voor de hartverscheurende situatie van de verstoten ouder. Misschien een casus waarover m.n. Jeugdzorg van kan leren. Ik ga proberen het ministerie te benaderen, ik zoek in een weg om deze idiote situatie te kunnen veranderen. En mijn dochter waarmee ik geen contact meer heb: eerlijk gezegd heb ik haar toch los gelaten. Na 4 jaar verdriet is het wel genoeg. Lieve groet, en sterkte met jouw situatie. Reinoud Jager

Yennester - 7 sep 2018

Met tranen in de ogen gelezen. Zowel in mijn ervaring als moeder, als oma heb ik hartverscheurende dingen meegemaakt. Het verdriet is intens, onbegrepen, onbespreekbaar. Het is een rouwproces wat niet kan aanvangen, dus ook geen einde kent. Je staat eeuwig in de wacht..... En....................inderdaad....et is zo stil in mij......steeds meer verstil ik.....omdat het niet meer te bevatten is, niet meer uit te leggen, er weinig mensen zijn die mijn volledig verhaal, leven kennen......en ik niet meer de energie heb steeds opnieuw te beginnen....

Frances - 11 sep 2018

Yennester en Reinoud, bedankt voor jullie reacties. Wat vreselijk om te lezen dat jullie ook zulke nare ervaringen hebben. Hou vol ! Ik hoop dat onze kinderen, kleinkinderen ooit de waarheid zien. Sterkte !!

Noor - 13 sep 2018

Oh, wat vreselijk herkenbaar. Mijn zoons willen mij inmiddels niet meer zien, want ik schijn een leugenachtig, manipulatief wijf te zijn. Dat vader en zijn vriendin me publiekelijk en zonder enige reden zwart maken is normaal, dat heb ik verdiend, zeggen ze. Mijn dochter zit overal tussen en snapt er niets van, zij is juist dol op mama - zoals mijn jongens vorig jaar ook nog vonden. Maar nu ze hun handen vrij hebben beginnen ze met mijn meisje.Hulpverlening staat machteloos, je kunt ouders immers niet dwingen om informatie te delen, om de ander niet zwart te praten waar de kinderen bij zijn, om kinderen met hun ouder te laten communiceren als ze dat niet willen. Mijn kind fietst langs me, met een grote grijns, rembewegingen makend, maar uiteindelijk toch besluitend om door te rijden. En vader mailt vervolgens dat mijn zoon helemaal geen contact met me wil. Ik rouw, en hoop, en probeer toch iets te verbeteren, en maak me zorgen om mijn laatst overgebleven kindje. En ik breek mijn hoofd over waarom mijn ex toch zó reageert. Ik begrijp het niet. Ik begrijp niets meer, en wacht op mijn liefsten.

Frances - 18 sep 2018

@reinoud ...ik zou jouw boek wel willen lezen. Heb er al verschillende gelezen zowel van professionals als ervaringsdeskundigen. Ben zelf ook met een boek bezig. Met een groep andere ouders zijn we naar de tweede jamer geweest. Dit was vlak voor het reces. De moties hieromtrent zijn aangenomen. Bijv handhaving wet, straffen. Er wordt al heel veel gedaan en georganiseerd voor en door (groot) ouders. Ik heb je gegevens van de redactie ontvangen en zal een dezer dagen contact met je opnemen.

Sophia - 18 sep 2018

Lieve Francis, Wat een hartverscheurend verhaal en wat vind ik het erg voor je dat je dit moet meemaken! Ook voor je kinderen. En voor iedereen die dit of vergelijkende dingen meemaakt. Ach dat ze zo als robots aanvoelen, wat is dat erg! Ja, ze moeten hun gevoel op slot zetten, anders overleven ze niet. En ja ... ik ben er ook één voor wie ouderverstoting begonnen is. Mijn jongste zoon is met een enorme baal vol leugens over mij, waarop mijn ex en de directrice van mijn zoons basisschool zéker 17 jaar hebben zitten broeden, naar zijn narcistische vader gestuurd. Al vanaf januari dit jaar. Iedere keer zijn er smoezen waardoor ik mijn zoon niet te zien krijg, ik word straal genegeerd door zijn inmiddels middelbare school, krijg geen dossiers toegestuurd en 0,0 informatie over hem ... en jeugdzorg lacht in z'n vuistje. Daarom was ik zo blij dat jij dat (denk ik) gewéldige idee had om professioneel te laten uitzoeken waarom je kinderen zo'n weerstand tegen je hebben. Ze kunnen de spanning niet aan, want je ex trekt aan ze en jij niet. En dus gaan ze met hem mee, omdat ze dan enige rust hebben. Wellicht zijn ze ook bang om tegen hem in te gaan, wat ze bij jou niet zijn. Ik hoop dat dat er ook uitkomt bij jullie (de waarheid bedoel ik) en ik ga dit ook eisen! Heel, heel veel succes en sterkte en ik hoop dat je je kinderen heel snel weer in je armen mag sluiten!

Rebekka - 27 sep 2018

gelukkig is mijn dossier gesloten bij jeugdzorg gisteren. mijn kinderen wensen geen contact ook kan niets uitpraten en ik krijg binnenkort eren afsluit rapportage van jeugdzorg in de bus. ze kunnen de kinderen niet dwingen mee te doen aan therapie. hoe is het moeilijk dat er niet aan waarheidsbevibdingen wordt gedaan mijn kinderen vast zitten in emotionele chantage bij hun narcistische vader en ik als labiel wordt afgeschreven. tegenwoordig worden leugenaars op handen gedragen en de waarheid wordt als dwaas en zwak afgeschreven. Dit zijn de laatste dagen, ik heb alles in de handen van God gelegd want alleen kan ik dit niet dragen....wat een onrecht. en dat er geen dingen uitgepraat kunnen worden en de leugen wordt geloofd dat is een steek door mijn bloedende en verscheurde moederhart.... wie kan mij helpen en ondersteunen....een huilende moeder die zielsveel van haar kibderen houd en niet zonder hun wil. 0640232628

    Profielfoto van Nieuwe Stap

    Nieuwe Stap - 27 sep 2018

    Jeetje wat afschuwelijk Rebekka. Frances zal contact met je opnemen. Ontzettend veel sterkte!

Yvette - 11 okt 2018

Beste Frances, Wat een herkenning! Ik ben de vrouw van een vader die verstoten wordt van zijn drie kinderen. Ik heb nu 6 jaar gezien hoe de moeder exact alles gedaan heeft wat de definitie van ouderverstoting is. Het is verschrikkelijk. Zou je mij kunnen zeggen welke moties aangenomen zijn in de tweede kamer? Ik kan het zelf niet vinden. Het is zo broodnodig dat dit strafbaar wordt gesteld en daarmee écht het belang van de kinderen voorop komt te staan.

Frances - 12 okt 2018

Hi yvette, via de site van de tweede kamers alsmede via diverse Facebook groepen kun je de moties terugvinden ...hierbij motie 27 https://www.tweedekamer.nl/downloads/document?id=24612e51-c157-4872-89dd-34bec9a34f77&title=Motie%20van%20het%20lid%20Van%20Nispen%20c.s..pdf

jm - 14 okt 2018

Ik wacht haast 2 jaar op mijn meiden van 15 en 17 jaar, ze appen, maar komen amper langs, ben gevlucht voor hun vader voor de jongste dochter die bang voor hem was nu woon ik alleen in een gat zonder baan geld auto hondjes ben alles kwijt behalve mijn hart dat klopt voor mijn kinderen de tijd stond stil toen ik de deur daar dichttrok. Ik hou me sterk maar soms stromen er tranen van verdriet, zeker als ik na maanden zie hoe ze gegroeid zijn zonder mij. Hulp is steeds bij mijn ex bezig ouderverstoting gaat door en ik doe alles alleen hier. Omdat ik seizoenswerk had en amper thuis was, krijg ik via jeugdbeschermingsplein twee telefoontjes waar ze wat inspreekt maar ik zie niemand, ik reageer op een concept maar krijg nul feedback, ze schuiven informatie onder de neus van een 17 jarige die zo zaken leest die haar niks aangaan enz enz, Een verdienmodel dat is wat het is ze dwingen mij in een hoek ots waar ik niet in wil maar dat is dan weer raar natuurlijk als ik dit zeg. Als ik teveel verwacht van hulpverleners is dit ook raar maar als ik er niks mee te maken wil hebben blijkbaar ook gevreten heb ik het in elk geval. zolang ouderverstoting bestaat krijgen zij geld , mooi toch!

Leontine - 19 okt 2018

12-03-2012, Mijn zoon Tom van 11, al die jaren opgroeiend in mijn liefdevolle gezin met 2 zussen en een broer. ( Uit een eerdere relatie.) Mama, ik wil je nooit meer zien. Je mishandelt mij en ik ga bij papa wonen. En daar ging hij. Jeugdzorg vond mij labiel en waar rook is, is vuur. Drie kinderen bleven verbijsterd achter, daar ging hun broertje, ons nakomertje en cadeautje. Al 6,5 jaar is hij uit ons leven. Niemand wil hij meer zien. Wat een verdriet, en nee... het slijt nooit. Ik ben er aan gewend geraakt om te leven met de pijn. Iedere dag opnieuw. 11 december wordt hij 18 jaar. Ik mis hem, wij missen hem. En ja, niet alleen vaders maken dit mee. Ook moeders en doordat we in de minderheid zijn, wordt dit vrijwel nooit benoemd. Voor alle vaders en moeders die dit meemaken kan ik geen bemoedigende woorden bedenken. Die zijn er niet. Heel veel sterkte en misschien ooit ....

    Profielfoto van Nieuwe Stap

    Nieuwe Stap - 19 okt 2018

    😥

Do - 4 nov 2018

Lieve medemoeders (en vaders), Wat een herkenbaarheid. Vandaag is mijn oudste zoon jarig, 16 jaar en al de tweede verjaardag die ik niet met hem kan vieren. Ik voel me vandaag echt intens verdrietig. Van de ene op de andere dag heeft hij ook besloten mij niet meer te willen zien. Hij trok altijd al meer naar zijn vader maar dat hij ineens zou besluiten mij niet meer te willen zien 1,5 jaar geleden doet nog elke dag pijn. Mijn hart huilt. Mijn jongste zoon voelt zich in het nieuwe gezin van zijn vader buitengesloten en heeft daar ook veel verdriet van. Dat is ook vreselijk moeilijk om te zien als moeder. Vandaag is voor mij het gemis enorm, want er is ook niemand die er aan denkt, of er iets over zegt. Inderdaad de rouw om iemand die niet overleden is. Sterkte allemaal...

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


3 + = zes

Vlog

Voor je kind is de scheiding ook een rouwproces. Loyaliteit hoort bij kinderen. Loyaliteit naar allebei de ouders. Hoe begeleid je als ouders dit rouwproces het beste? Hoe help je je kind de scheiding te verwerken? Marloes Andriessen van Succesvol Scheiden Brabant geeft je in deze vlogLees verder > het help je je kind de scheiding te verwerken
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.