Menu

Juridische vragen over echtscheiding

Stel gratis je juridische vraag over echtscheiding!

Als je gaat scheiden komt er heel veel op je af. Er spelen zoveel onderwerpen die vragen oproepen. Gelukkig heeft Nieuwe Stap een partner waaraan je al jouw juridische vragen over je echtscheiding kan voorleggen: De Boorder Schoots Familierechtadvocaten! De beantwoording van je vraag is gratis! Tenzij er echt een dossier moet worden bestudeerd, maar dan geeft De Boorder Schoots Familierechtadvocaten dat aan.

Mail je vraag naar info@nieuwestap.nl

Reeds ingezonden en beantwoorde vragen

Vraag besteding kinderalimentatie

Ik betaal kinderalimentatie voor mijn zoon. Wij hebben geen specifieke afspraken over de besteding daarvan. Daarnaast betaal ik zijn zakgeld. Ik merk dat de alimentatie niet aan mijn zoon wordt besteed (geen sport, nieuwe kleding etc). Ook het kindgebonden budget en kinderbijslag wordt niet of nauwelijks aan hem besteed. Ik heb ook de huiswerkklas, fiets en vaak een winterjas of reparaties betaald maar kan dat wegens financiële problemen niet meer doen.

Zijn er regels of verplichtingen aan de besteding van de kinderalimentatie?

In de praktijk horen wij geregeld dat de ouder die kinderalimentatie betaalt de indruk heeft dat de kinderalimentatie niet of niet volledig aan het kind wordt besteed. Als u meer inzicht wil hebben in de besteding kunt u met elkaar afspreken dat u gebruik gaat maken van een kinderrekening. U heeft beiden toegang tot die rekening. Van die rekening worden dan de verblijfsoverstijgende kosten betaald. Een kinderrekening kan echter alleen in overleg en is met name geschikt bij een vrijwel gelijke verdeling van de zorgtaken (co-ouderschap). U kunt het gebruik van een kinderrekening in beginsel niet afdwingen bij de rechter. Daar is wel een keer een uitzondering op gemaakt. Daar kon vader aannemelijk maken dat moeder de alimentatie waarschijnlijk aanwendde voor het aflossen van schulden. De rechter oordeelde vervolgens dat de kinderalimentatie van de vader op een kinderrekening gestort diende te worden waar beide ouders toegang tot hadden (Rechtbank Limburg 20 juli 2017, ECLI:NL:RBLIM:2017:7077). Dit is echter een uitzonderlijke uitspraak.

De Boorder Schoots

Vraag hoofdverblijf kind

Ik heb het gedeeld gezag over onze zoon. Hij heeft het hoofdverblijf bij moeder maar wil bij vader gaan wonen. Afgelopen 6 weken is hij bij mij verbleven en dat gaat heel goed. Er is hulpverlening omdat er zorgen waren rond hem en zij weigert mee te werken aan toestemming dat hij hier komt wonen. Nu heeft zij toestemming hulpverlening ingetrokken. Mijn zoon wil bij mij wonen en ik wil dat ook.

Hij wil wel gewoon omgang met moeder maar wil bij mij hoofdverblijf hebben. Hoe ziet het proces van het voor elkaar krijgen dat hij hier komt wonen er uit? Hoe veel tijd neemt dat gemiddeld in beslag en wat gebeurt er in de tussentijd? Ik heb gelezen dat hij een brief aan de kinderrechter kan sturen en wat gebeurt er daarnaast?

Indien u het niet eens wordt met moeder over de wijziging van de hoofdverblijfplaats kunt u ex artikel 1:253a BW daartoe via een advocaat een verzoek indienen bij de rechtbank. Indien u een verzoek indient, komt de zaak al binnen zes weken op zitting. Althans, dat blijkt uit het procesreglement. In de praktijk wordt die korte termijn niet altijd gehaald door de rechtbanken. Moeder kan dan tot op de zitting verweer voeren.

Afhankelijk van de leeftijd van het kind, wordt het kind gehoord door de rechter. Het kind kan ook zelf – via een brief – zijn wensen kenbaar maken aan de rechter. Vanaf 12 jaar heeft het kind een eigen rechtsingang. De rechter beslist dan waarbij hij het belang van het kind voorop stelt. Het kan zijn dat de Raad van de Kinderbescherming en/of andere betrokken instanties door de rechter in de procedure worden betrokken. In de procedure kan tevens worden verzocht de zorgregeling vast te stellen, dus wanneer het kind bij u en bij moeder is.

De Boorder Schoots

Vraag, kan mijn ex zomaar met 2 jonge kinderen die niet kunnen zwemmen gaan zeezeilen?

Ik heb een vraag over vakantie. Ik ben de primaire zorgouder. Mijn (ex)man wil met de kinderen op vakantie. Hij wil met de kinderen gaan zeilen. Hij is vorig jaar voor het eerst gaan zeilen.

De kids zijn heel jong en kunnen beide nog niet zwemmen. Ze krijgen wel een vest om, maar zeezeilen alleen met 2 kleine kinderen vind ik zelf onverstandig (om het maar zacht uit te drukken).

Heb ik daar enige inspraak op? Is daar wetgeving over?

Wij zitten nog in voorlopige voorzieningen en hebben geen ouderschapsplan.

Indien meneer de kinderen wil meenemen op zeilreis en u daarmee niet kan instemmen, dan betreft dit een geschil over het gezamenlijk ouderlijk gezag. U kunt zo’n geschil voorleggen aan de rechter. Aangezien u nog in een voorlopige voorzieningenprocedure bent verwikkeld, kunt u dit onderwerp (als onderdeel van de voorlopige zorgregeling) ook meenemen. Als dat niet (meer) kan, is een losse kort gedingprocedure ook een mogelijkheid. U kunt dan vorderen dat meneer wordt verboden om de kinderen mee te nemen op zeereis op laste van een dwangsom als hij dat verbod overtreedt.

Indien u de paspoorten heeft van de kinderen en hij op een buitenlandse zeilreis zou willen gaan, kunt u dat praktisch beletten door de paspoorten niet af te geven. Meneer zal u dan (in kort geding) dagvaarden tot afgifte van de paspoorten. De rechter maakt dan een belangenafweging en zal uw zorgen dan ook inhoudelijk beoordelen.

Aangezien u zoals gezegd nog in een voorlopige voorzieningenprocedure zit, is het proceseconomisch het meest voor de hand liggend om het daarin in mee te nemen, indien dat in de stand waarin de procedure zich bevindt (nog) mogelijk is. Uw advocaat zal u daarin kunnen adviseren.

De Boorder Schoots

Vraag, omgangsregeling stiefvader

Mijn man en zijn ex zijn al jaren uit elkaar en hebben een dochter. Beiden hebben na de scheiding een nieuwe relatie gekregen en na enige tijd besloot zijn ex dat ze zonder goede reden en zonder toestemming aan de andere kant van het land moest gaan wonen. Dit heeft de afgelopen jaren tot een hoop problemen geleid. De moeder heeft met haar nieuwe partner nu een kind. 

De moeder en haar nieuwe partner gaan nu uit elkaar. Wij verwachten dat er in hun ouderschapsplan ook afspraken opgenomen worden over de dochter van mijn man aangezien er sprake is van een duurzame relatie tussen de dochter en de nieuwe ex.

In hoeverre heeft mijn man recht op inzage of zelfs beslissingsrecht als het over deze afspraken gaat die zijn dochter betreffen?

Uw man en zijn ex zijn, naar ik begrijp, samen de ouders van hun dochter (hierna: ‘dochter’). De nieuwe partner van de ex van uw man is dus geen ouder. De nieuwe partner heeft – naar ik aanneem – ook geen ouderlijk gezag over haar.

Indien uw man en zijn ex dus samen het gezag hebben over dochter, dan behoeft over haar niets te worden geregeld in het ouderschapsplan tussen de ex partner van uw man en haar nieuwe partner. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit toch gebeurt. Die afspraak is echter niet afdwingbaar. Het bindt uw man dus zo gezegd niet.

Indien de nieuw partner een zorgregeling zou willen ‘afdwingen’ bij de rechter, dan dient hij aan te tonen dat hij een nauwe persoonlijke betrekking heeft met dochter. De rechtspraak is in dat verband streng. Een omgangsregeling afdwingen met een niet-ouder is dus niet zomaar gedaan. Mocht de nieuwe partner een gang naar de rechter maken om te verzoeken om omgang met dochter, dan ga ik ervan uit dat de rechtbank uw man zal oproepen als belanghebbende.

De Boorder Schoots

Vraag, bevoegdheid Nederlandse rechter

Bij deze, mijn partner is gescheiden en heeft 1 zoon van 13 jaar uit dat huwelijk. Zijn ex is verhuisd naar buiten Europa en hij moet nu 850,- euro voor zijn zoon betalen.

Dit vinden wij wel erg veel geld voor 1 kind. Dat hij moet bijdragen in zijn kosten vinden wij niet meer dan normaal. Maar hij ziet hem 1x per jaar in de zomer dan komt hij meestal 3 weken hier heen. Voor deze reis moet hij ook de helft mee betalen. Mijn partner kan door ziekte een tijd niet werken. Wat kan hij regelen als zijn ex niet mee werkt?

In het geval dat u een wijziging zou willen verzoeken van de kinderalimentatie is het de vraag of de Nederlandse bevoegd is daarover een oordeel te geven. De vraag naar de bevoegdheid wordt in internationale alimentatiekwesties beantwoord door de Alimentatieverordening.

Aangezien het kind (de onderhoudsgerechtigde) niet in Nederland woont, is de Nederlandse rechter niet bevoegd. Indien u hier toch een procedure zou starten en moeder als de wettelijke vertegenwoordiger verschijnt, zonder dat zij de bevoegdheid van de Nederlandse rechter betwist, dan zal de Nederlandse rechter zich toch bevoegd achten.

Aangezien moeder verplicht is om met een advocaat te procederen, is voorzienbaar dat de bevoegdheid wel betwist wordt en de rechtbank zich dus niet bevoegd verklaart. U bent dan niet ontvankelijk in uw verzoek. De conclusie is dus dat u voor een wijziging een procedure zal moeten starten in het land waar het kind woont, indien het niet (alsnog) zou lukken om nieuwe afspraken te maken met moeder.

De Boorder Schoots

Vraag, recht op bijstand na scheiding van tafel en bed

Als je zelf geen inkomen hebt maar je partner waarvan je wilt scheiden wel (hoofdkostwinner). Kan ik bij van tafel en bed scheiden dan ook in aanmerking komen voor een bijstandsuitkering? En kan ik deze dan voor de tafel en bed scheiding aanvragen? Of is het dan beter om wel gewoon te scheiden? Ook hebben we een gezamelijk doorlopend krediet dat afbetaald moet worden.

Hoe zit dat dan?

Indien u gaat scheiden van tafel en bed dan zijn juridisch gezien een heel aantal bepalingen die zien op een ‘gewone’ echtscheiding van toepassing, waaronder de verplichting tot het betalen van partneralimentatie. De bijstand is bedoeld voor mensen die niet zelf kunnen voorzien in hun levensonderhoud en geen recht hebben op een andere uitkering of regeling. Als u een bijstandsuitkering aanvraagt, moet u aantonen dat uw ex-partner geen of onvoldoende partner- of kinderalimentatie kan betalen.

Jaarlijks worden nieuwe grenzen voor het eigen vermogen vastgesteld; de grens waar u onder moet blijven om een bijstandsuitkering te ontvangen. Het gaat dan bijvoorbeeld om spaargeld. Heeft u spaargeld boven de toegestane grens, dan moet u dat eerst gebruiken voor uw levensonderhoud voordat u een bijstandsuitkering kan aanvragen. Een bijstandsuitkering kan worden aangevraagd vanaf het moment dat u niet meer samen met uw partner woont. In sommige gevallen kan de gemeente voorlopig eerst een lening aan u verstrekken. Bijvoorbeeld omdat nog niet duidelijk is wat u uit de scheiding ontvangt (zoals de opbrengst van de woning die nog niet is verkocht). Let op: het kan betekenen dat u uiteindelijk de ontvangen bedragen terug moet betalen.

Zodra u een bijstandsuitkering aanvraagt, kijkt de sociale dienst eerst of u misschien recht heeft op alimentatie van uw ex-partner. Er wordt een onderzoek ingesteld. Dit onderzoek heet Bijstandsverhaal. Als u al alimentatie met uw ex-partner heeft afgesproken, dan wordt nogmaals bekeken of de hoogte van de alimentatie correct is. De alimentatie die u ontvangt, wordt in mindering gebracht op uw bijstandsuitkering.

Ontvangt u geen of te weinig alimentatie dan spreekt de sociale dienst uw alimentatieplichtige ex-partner rechtstreeks aan voor het tekort. De sociale dienst zal uw ex ook benaderen als hij/zij geen alimentatie meer betaalt. Zelfs wanneer ex-partners onderling (schriftelijk) hebben afgesproken dat ze elkaar over en weer geen partneralimentatie hoeven te betalen (het zogenoemde nihilbeding), dan nog zal de sociale dienst eerst proberen ‘te verhalen’ bij de ex-partner. Dit staat boven de afspraken die ex-partners onderling maken.

Hoe het zit met schulden (doorlopend krediet) hangt onder meer af van de vraag of u in gemeenschap van goederen bent gehuwd of dat er sprake is van huwelijkse voorwaarden. Tevens kan van belang zijn waarvoor de schuld is aangegaan. Om u goed te kunnen adviseren, zullen wij meer inzicht moeten krijgen in de zaak. Wij kunnen daarvoor een afspraak maken bij ons op kantoor met één van de hier werkzame advocaten.

De Boorder Schoots

Vraag, kinderen van 16 jaar mogen zelf kiezen waar zij wonen, toch?

Mijn zoon is 16 jaar, woont nu 2 weken bij mij in huis en ik merk dat hij voorlopig geen zin heeft terug bij zijn moeder te gaan wonen. Helaas is de relatie tussen zijn moeder en mij niet goed na de scheiding en dit is 1 van de zaken waar mijn zoon mee zit. 

Nu stuurt moeder mij een bericht, waarin zij eist dat ik onze zoon voor 1 maart ‘terug stuur’ naar haar. Wanneer ik dit niet zou doen dreigt ze met een rechtszaak. Beetje vreemd en agressief maar goed dat zijn we wel gewend, daar zij groot aantal symptomen van Borderline vertoont. 

Voor mij is het belangrijk dat mijn zoon zich goed voelt, of hij nu bij mij of bij moeders woont. Ook vwb de omgangsregeling ben ik zo ingesteld. Wanneer de kinderen aangeven een dinsdag of een weekend even niet te willen komen (om wat voor reden dan ook) dan respecteer ik dit en maak hier nooit een probleem van. 

Gezien kinderen vanaf 16 jaar mogen kiezen waar zij willen wonen en hij zelf aangeeft bij mij te willen wonen (voorlopig), denk ik dat ik de ‘dreiging’ van een rechtszaak naast mij neer kan leggen, maar ik denk ik stel toch even de vraag hier.

Als ouders hebt u de taak om de zorgregeling na te leven en de kinderen zo veel mogelijk te stimuleren daar naar te handelen. Evenwel gaat het hier om een kind van 16 jaar, met – naar u aangeeft – een eigen wil ten aanzien van waar hij verblijft.

Mocht het tot een procedure komen dan zal hij ook worden gevraagd om zijn mening. Het is dan overigens niet per definitie zo dat de rechter die mening zal volgen, maar onze ervaring is dat er wel zeer zorgvuldig naar wordt gekeken. Het is dus niet zo dat kinderen vanaf 16 jaar zelf mogen kiezen. Wel hebben zij een zwaarwegende stem in het geheel.

De Boorder Schoots

Vraag, moet meerderjarig kind zelf procederen over studiekosten

Ik heb een vraag mijn dochter is 21 en is een particuliere opleiding gestart, in ons convenant staat dat mijn ex partner de schoolkosten mee moet betalen tot de leeftijd van 25 jaar is bereikt.

Nu hoor ik aan alle kanten dat ik dit niet kan aanvechten aangezien hij niet mee betaalt omdat mijn dochter meerderjarig is en zij dit dan moet aanvechten.

Dit wil ik echter niet aangezien ik de afspraken met mijn ex partner heb gemaakt en zij toen nog minderjarig was.

Nu is mijn vraag er moet toch ergens iets zijn dat ik mijn ex partner aan zijn plichten kan houden aangezien wij die afspraken hebben gemaakt, of is het echt zo dat mijn dochter deze procedure zelf op moet starten? Zo ja waarom is zo iets dan opgenomen in een convenant als ik er toch geen rechten aan kan verlenen?

Aangezien uw dochter meerderjarig is, zal zij zelf een procedure moeten instellen. U bent sinds haar meerderjarigheid namelijk niet langer haar wettelijk vertegenwoordiger.

De vraag of zij een eigen aanspraak kan ontlenen aan wat u met meneer in het convenant bent overeengekomen over de schoolkosten, is afhankelijk van de formulering. Daarbij geldt  dat volgens vaste rechtspraak de uitleg van een overeenkomst niet dient plaats te vinden op grond van uitsluitend de taalkundige betekenis van de bewoordingen waarin de overeenkomst is gesteld, maar komt het aan op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden aan het convenant redelijkerwijs mochten toekennen en op hetgeen zij te dien aanzien over en weer redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten.

Om u goed te kunnen adviseren, zullen wij inzicht moeten krijgen in hoe e.e.a. is geformuleerd en wat de achtergrond was van de gemaakte afspraak tussen u meneer. Wij kunnen daarvoor een afspraak maken bij ons op kantoor met één van de hier werkzame advocaten.

De Boorder Schoots

Vraag, verplicht om bij te dragen in studiekosten

Ik heb een vraag. Mijn partner is sinds 10 jaar gescheiden en heeft een dochter die in september 18 jaar is geworden en bij haar moeder woont. Hij betaalt vanaf het moment van de scheiding 600 euro kinderalimentatie aan zijn ex. Vanaf het moment dat zijn dochter 18 jaar is geworden betaalt hij dit bedrag direct aan zijn dochter. (zijn ex vindt dat niet fijn)

Zijn dochter is in september met een dure studie begonnen, de kosten hiervan bedragen 390 euro per maand.

De moeder wil hiervan niet de helft betalen, dus de alimentatie gaat hier bijna aan op en het kind heeft nauwelijks nog geld. De moeder wil ook kostgeld hebben. Is de moeder niet verplicht om ook de helft van de studiekosten te betalen? Zij heeft een goedbetaalde fulltime baan.

Zolang dochter jongmeerderjarig is (tot 21 jaar) zijn de ouders verplicht om bij te dragen in haar levensonderhoud. Uiteraard dienen de ouders daarbij ieder een bijdrage te leveren. Hoeveel ieder bij dient te dragen is afhankelijk van de  behoefte van dochter (dus wat zij nodig heeft voor haar levensonderhoud) en de draagkracht van de ouders (dus wat het aandeel van moeder en van vader is in die kosten). Ik merk in dit verband op dat de berekening van de bijdrage voor jongmeerderjarige kinderen anders gaat dan voor minderjarige kinderen. Ook speelt een rol waar dochter woont. Naar ik begrijp, woont dochter bij moeder.

Of moeder de helft van de studiekosten dient te betalen, is zo dus niet te beoordelen. Daarvoor is namelijk meer informatie nodig. Er kan dan berekend worden wat het aandeel van moeder en van vader in het levensonderhoud van dochter dient te zijn.

De Boorder Schoots

Vraag, terug betalen alimentatie

Hallo, ik ben sinds 2011 gescheiden, mijn ex is in 2012 een geregistreerd partnerschap aangegaan, ook heeft hij in 2013 een kind gekregen. Mijn kinderen die nu 16 en 19 jaar zijn daar betaald hij kinderalimentatie voor. Nu wilt hij omdat mijn dochter van 19 al sinds 2011 geen contact meer met hem heeft (maar wel verschillende keren geprobeerd heeft) minder kinderalimentatie gaan betalen. De reden is volgens hem omdat zij vorig jaar een tussenjaar tussen haar studie heeft gehad en gewerkt heeft, en omdat hij geen omgang met haar heeft. Ook dreigt hij dat als er een nieuwe berekening komt en blijkt dat hij teveel alimentatie betaald heeft dat terug te eisen van haar. Kan dit zomaar?

Uw dochter van 19 jaar is jongmeerderjarig. De ouders hebben ook voor jongmeerderjarige kinderen een onderhoudsverplichting. Kinderen zijn jongmeerderjarig vanaf 18 tot 21 jaar.

Het gegeven dat uw ex-man een nieuw gezin heeft, kan wel van invloed zijn op wat hij kan betalen. Er is namelijk een kind bijgekomen waar hij ook onderhoudsplichtig voor is. Het feit dat hij geen omgang heeft met de jongmeerderjarige dochter, is echter niet van belang voor de vraag of hij verplicht is een bijdrage te betalen.

Een verzoek tot terugbetalen van reeds betaalde bijdragen, zeker voor kinderen, wordt niet zomaar toegewezen door de rechter. Die bijdrage zal immers in de regel zijn aangewend voor het levensonderhoud. Een terugbetalingsverplichting over de periode vóór de uitspraak van de rechtbank dient zeer goed onderbouwd te worden door de rechter. De rechter zal dan moeten beoordelen of, en in hoeverre, in redelijkheid van degene die de alimentatie heeft ontvangen terugbetaling kan worden verlangd.

De berekening van de bijdrage gaat voor jongmeerderjarige kinderen wel iets anders dan voor minderjarige kinderen. Of met eigen inkomsten van een kind rekening wordt gehouden, is o.m. afhankelijk van de vraag hoe hoog die inkomsten zijn en of het kind al dan niet een studie volgt.

De Boorder Schoots

Vraag, ex wil co-ouderschap afdwingen

We hebben beperkte omgangsregeling via mediator vast laten leggen. Kind gaat om het weekend een zaterdag en zondag naar zijn vader zonder er te blijven slapen. Geen vakanties en geen feestdagen. Kind  wil absoluut niet slapen bij zijn vader. En ook de psycholoog van kind vindt uitbreiding omgang niet in belang van kind.  Kind is bijna 11 jaar.

Deze regeling loopt al 1 jaar. Nu wil hij co ouderschap afdwingen via rechter. Ik ben benieuwd hoe groot zijn kansen zijn.

Ik wil dit niet en vindt dit zeker niet in belang van kind.  Daarnaast is er 0 communicatie.  Ik heb gehamerd op communicatie therapie maar hij ziet er het nut niet van in. Enige communicatie die er is is via de mail en dan nog antwoord hij regelmatig niet.  

Ik ben benieuwd naar uw antwoord. 

De rechter is bij dit soort vraagstukken meestal van mening dat voor een co-ouderschapsregeling ouders in staat moeten zijn tot enige communicatie. Uiteraard hangt dit wel altijd af van de omstandigheden van het geval. Het is dus verstandig de wens om de communicatie te verbeteren bij vader neer te leggen.

De Boorder Schoots

Vraag, vervangende toestemming

Mijn jongste is 9 jaar; groep 6 basisschool. School wil de jongste in het zorgteam van de school bespreken om te kijken welke hulp school kan bieden zodat het probleemgedrag van de jongste kan worden verbeterd.

Vader moet mede toestemming verlenen maar weigert en mailt “dat gaan ‘we’ niet doen…  alsof hij een vetorecht heeft en weigert zonder verdere toelichting of uitleg de zorg die school wil bieden.

Ik heb vader gemaild en verzocht een gemotiveerde toelichting te geven waarom hij dit niet wil. Dat is het minste waar ik recht op heb. We hebben beiden voogdij en hij heeft geen veto. 

Als ik daarop geen reactie krijg (en die kans acht ik groot), kan ik hem dan met juridische stappen dwingen een toelichting te geven?

Hij mag toch wel uitleggen waarom ons kind onttrekt aan de nodig zorg.

Het liefste zou ik alsnog de volledige voogdij krijgen. Want ik voorzie in de toekomst eerder meer problemen met vader dan minder.

Hoe moet ik dit aanpakken en hoe groot is de kans op succes dan?

Uiteraard verdient het de voorkeur er samen uit te komen. Als vader echter blijft weigeren om zijn toestemming te geven, kan vervangende toestemming worden gevraagd aan de rechter. Meneer zal dan moeten toelichten waarom hij zijn toestemming blijft weigeren. Meer in het algemeen geldt dat als er sprake is van een geschil in de uitoefening van het gezamenlijke gezag, de rechtbank gevraagd kan worden gevraagd om een oordeel. De rechtbank neemt dan een zodanige beslissing als haar in het belang van het kind wenselijk voorkomt.

Uitgangspunt van de wetgever is dat het gezamenlijk ouderlijk gezag zoveel mogelijk in stand blijft. Dat neemt echter niet weg dat zich situaties kunnen voordoen waarin het noodzakelijk is dat slechts een van de ouders na scheiding het ouderlijk gezag uitoefent. Aangezien voortzetting van het gezamenlijk gezag het uitgangspunt is, zal op de ouder die verzoekt alleen met het gezag te worden belast een motiveringsplicht rusten. Het enkele feit dat een ouder éénhoofdig gezag wenst, is onvoldoende.

De rechter kan oordelen dat slechts één ouder met het gezag wordt belast indien:

  • er een onaanvaardbaar risico is dat het kind klem of verloren zou raken tussen de ouders en niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zou komen, of
  • wijziging van het gezag anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is.

De rechter toetst over het algemeen streng. Het is dus niet zo dat de rechter bij een communicatieproblemen tussen de ouders  direct aanleiding ziet tot het toewijzen van het eenhoofdig gezag aan één van de ouders. Om u goed te kunnen adviseren, hebben wij meer informatie over de achtergrond nodig. Wij kunnen daarvoor een afspraak maken bij De Boorder Schoots op kantoor met één van de hier werkzame advocaten.

Vraag, Co-ouderschap en verhuizen

Ik heb een vraag: 5 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn ex-man en ik hebben co-ouderschap over onze 2 kinderen. Sinds 1,5 jaar woont mijn ex-man in een andere plaats op 40 minuten rijafstand. Hij heeft tot nu toe bijna alle autoritten voor zijn rekening genomen. Hij heeft ook mondeling toegezegd toen hij ging verhuizen dat hij de ritten voor zijn rekening zou nemen. Nu wil hij het ouderschapsplan wijzigen en mij ook 50% van de ritten laten doen. Ik wil hier niet in meegaan. Hij heeft er voor gekozen om daar te gaan wonen en ik rijd zelf geen auto. Met het openbaar vervoer is het een veel langere reis. We hebben over verhuizen en vervoer niets opgenomen in het ouderschapsplan. Ik vraag mij af wat redelijk is of wat de uitspraak van een rechter zou zijn in dit geval. Ik wil het natuurlijk liever niet zo ver laten komen, maar dat zou kunnen.

Indien er gewijzigde omstandigheden zijn die van invloed zijn op het ouderschapsplan (zoals een verhuizing buiten de regio) raden wij altijd aan om nieuwe of gewijzigde afspraken schriftelijk vast te leggen en als addendum op te nemen in het ouderschapsplan.

In dit geval is het een initiatief van de vader geweest om buiten de regio te verhuizen en heeft hij zelfs een mondelinge toezegging gedaan en die ook uitgevoerd.

Belangrijk is wat de reden of de gewijzigde omstandigheden voor de vader zijn om deze wijzigingen in de afspraken te willen aanbrengen. Ons advies is om samen aan tafel te gaan zitten om naar elkaars afwegingen te luisteren om vervolgens samen tot een oplossing te komen.

Lukt dat (eventueel onder begeleiding van een register mediator) niet dan kunnen partijen het geschil via wederzijdse advocaten bij een rechter voorleggen. Die gaat de argumenten afwegen en een uitspraak doen of de zaak zelfs misschien teruggeven met het dwingende advies dit samen via een register mediator te regelen. Deze laatste twee aanvullingen zijn aannames wat een rechter wellicht zou besluiten in reactie op de vraagstelling.

Zorgeloosch Scheiden.

Vraag, Omgangsregeling en verhuizen

Ik heb een vraag wat betreft de verhuizing van mijn ex partner. Wij zijn 5 jaar geleden gescheiden en hebben een omgangsregeling welke inhoudt dat de kids om t weekend en elke zondagavond en maandag overdag bij hun vader zijn.

Nu heb ik via de kinderen en bekenden vernomen dat mijn ex zijn huis heeft verkocht en gaat verhuizen.  Tot heden wonen we allebei nog in t zelfde dorp. Van heb hem ik officieel nog niks gehoord.

Mijn vraag is of er ook “regels” zijn.wat betreft verhuizen van ex partners? Aangezien ik de kinderen wel naar hem toe moet brengen als het zijn weekend is.

De vraag is of jullie in jullie ouderschapsplan afspraken hebben gemaakt indien een van beiden zal gaan verhuizen (buiten de regio). Uit je vraag begrijp ik dat jullie dat niet hebben gedaan.

Indien woon- en leef omstandigheden wijzigen dan zullen jullie daar samen in goed overleg nieuwe afspraken over moeten maken. Alle consequenties goed in kaart brengen en samen nieuwe afspraken maken en vastleggen is ons advies.

Lukt dat samen niet overweeg dan hiervoor een onafhankelijke deskundige, bijvoorbeeld een MfN gecertificeerd familie mediator van Zorgeloosch in te schakelen.




Vlog

Voor je kind is de scheiding ook een rouwproces. Loyaliteit hoort bij kinderen. Loyaliteit naar allebei de ouders. Hoe begeleid je als ouders dit rouwproces het beste? Hoe help je je kind de scheiding te verwerken? Marloes Andriessen van Succesvol Scheiden Brabant geeft je in deze vlogLees verder > het help je je kind de scheiding te verwerken
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.