Waarom praten alleen niet genoeg is na een scheiding
Je hebt de gesprekken gevoerd. Met een mediator, misschien een psycholoog, misschien een coach. Je begrijpt inmiddels best goed wat er speelt. Hoe de patronen werken. Waarom jij en de andere ouder zo op elkaar reageren.
En toch. Als zijn naam op je telefoon verschijnt, gaan je schouders omhoog voordat je zelfs maar kijkt wat hij schrijft. Als zij belt terwijl de kinderen bij jou zijn, voel je hoe je lichaam zich sluit. Je reageert op de automatische piloot, zegt dingen die je niet wilt zeggen, en baalt daarna.
Niet omdat je het niet beter weet. Dat weet je allang. Maar je lichaam weet het nog niet.
Het probleem zit niet in je hoofd
De meeste hulpverlening bij scheiding richt zich op het hoofd. Inzicht krijgen. Begrijpen wat er gebeurt. Leren communiceren. Afspraken maken. Dat is allemaal zinvol, maar het mist iets wezenlijks.
Want als jouw zenuwstelsel nog in de alarmmodus staat, pikt je brein geen nieuwe informatie op. Je kunt het beste advies ter wereld krijgen, de meest logische aanpak bespreken, maar op het moment dat het er echt toe doet: als je ex belt, als de kinderen klem zitten, als je midden in een conflict staat, schiet je terug in het oude patroon. Je systeem heeft het commando overgenomen.
Dat is geen karakterfout. Dat is biologie.
Een zenuwstelsel dat lange tijd onder spanning heeft gestaan, heeft geleerd dat het niet veilig is. En een lichaam dat niet voelt dat het veilig is, kan niet leren. Kan niet veranderen. Kan niet echt aanwezig zijn voor je kinderen.
Wat ademwerk hiermee te maken heeft
Ik werk als ouder- en ademtherapeut. Dat tweede woord roept soms vragen op. Ademwerk klinkt zweverig voor mensen die er niet mee bekend zijn, maar het is precies het tegenovergestelde.
Ademwerk is een directe toegang tot je zenuwstelsel. Via je adem kun je je lichaam letterlijk laten voelen dat het veilig is. Niet door het te denken, maar door het te ervaren. Dat verschil, tussen weten en voelen, is precies waar echte verandering begint.
In mijn trajecten combineer ik systemische begeleiding bij opvoeding en scheiding met ademwerk als fundament. Niet als extraatje, maar als kern. Want ik heb in twintig jaar hulpverlening gezien wat er gebeurt als mensen alleen in hun hoofd werken. En ik heb gezien wat er gebeurt als het lichaam erbij betrokken wordt.
Het mooiste moment in mijn werk is als ik iemand de schouders zie laten zakken. Niet bewust. Niet omdat ik het gevraagd heb. Maar omdat het lijf eindelijk doorheeft dat het veilig is.
Dat is het moment waarop het echte werk begint.
Wat dit voor jou betekent
Als gescheiden ouder draag je veel. Jij bent degene die de kinderen opvangt als ze van de ene naar de andere ouder gaan. Jij bent degene die de spanning soms niet kan verbergen, hoe hard je het ook probeert. Jij bent degene die ’s nachts maalt over het gesprek dat je morgen moet voeren.
En jij bent ook degene die het kan veranderen.
Niet door harder je best te doen. Niet door nog een boek te lezen of nog een tip te volgen. Maar door te leren wat je zenuwstelsel nodig heeft om te ontspannen. Door te oefenen hoe je jezelf reguleert op het moment dat het schuurt.
Want als jij gereguleerd bent, kunnen je kinderen ontspannen. Ze hoeven niet meer te zorgen voor jou. Ze voelen dat er een volwassene aan het roer staat. Dat geeft ze lucht.
Kinderen hebben genoeg aan minimaal één rustige ouder. Die ouder kun jij zijn.
Ank Reijnen
Egtwerkt.nl








REAGEER OP DEZE BLOG