December 2024. Het einde van het jaar. In de winkelstraten zijn overal twinkelende lichtjes. Binnen in mij is het donker. Na een lang en intensief traject met relatietherapie, is de kogel door de kerk: we zitten een punt achter ons huwelijk en achter onze relatie. We waren ruim 25 jaar samen. Ik ben langer samen geweest dan ik alleen geweest ben.
Inhoud blog
Alleen
Maar de realiteit is nu dat ik alleen verder ga. Het boezemt me grote angst in. Waar ga ik wonen? Hoe gaan we dit onze kinderen vertellen? En hoe zal de omgeving reageren? Hoe ga ik financieel rondkomen? Gaan de kinderen dit verwerken? Bam. De grond is onder mijn voeten weggezakt. Hoe ga ik dit aanpakken? Ik weet niet waar te beginnen. Ik ben bang om onderuit te gaan. Maar mijn grootste angst: ik ben bang dat mijn eigen kinderen me niet meer willen zien als we uit elkaar zijn. Hun eigen moeder.
Kerstdiner op school
De realiteit van de decembermaand: kerstdiner op de school van de kinderen. Het is de bedoeling dat ze met hapjes en kerstkleding op school verschijnen. Gelukkig ben ik een goed georganiseerd type en heb ik mijn kinderen al gevraagd wat voor hapjes ze willen.
Croissantjes en worstenbroodjes zijn favoriet. De kerstkleding had ik al in huis. Ik breng mijn jongens op de fiets naar school. Voor de school is het een drukte van belang. Allemaal uitgelaten kinderen en druk pratende ouders over de kerstvakantie die in het verschiet ligt.
Bodemloze put
‘He! Gaan jullie nog skiën? Ja zeker, we gaan met de hele familie en opa en oma naar Oostenrijk’. Ik kan het niet aanhoren. Dan zwaaien de deuren open en mag iedereen naar binnen. Het vrolijke kerstkoor met docenten en een aantal ouders zingt vrolijke Kerstliederen.
Ik zak het liefst in een bodemloze put weg. Maar ik herpak mezelf en breng de kinderen naar hun klas en wuif ze gedag. Daarna haast ik me naar huis op mijn stalen ros.
‘We gaan uit elkaar’
Net op tijd. Een dierbaar familielid staat op de stoep. Ik heb haar gevraagd om langs te komen. Ik laat haar binnen en geef haar een dikke knuffel. Ze wijst naar de lange houten eettafel. ‘Wat een prachtige tafel.’ Ik krimp ineen. Deze tafel was ooit bedoeld voor gezellige etentjes, maar deze zullen er niet meer zijn. Ik val met de deur in huis. ‘We hebben besloten om uit elkaar te gaan’. Ik zie in eerste instantie schrik in de ogen van mijn familielid. Maar ze herpakt zich snel. ‘Wat ongelooflijk ruk’. ‘Wat heb je nodig? Kan ik iets voor je doen?’
‘Waar moet ik beginnen?’
Ik adem even diep in want ik heb mijn adem weer eens vastgezet door de spanning. Ik vertel haar dat ik niet weet waar ik moet beginnen, ik zie door de bomen het bos niet meer. Mijn familielid is heel kordaat en duidelijk. Terug naar de basis. De basis is een huis en een goede financiële basis. Ik ben sinds dit jaar zelfstandig ondernemer. Een droom die uitgekomen is.
Maar van dit inkomen ga ik nog niet rondkomen. Ook mis ik als zelfstandig ondernemer een team om mij heen. Besluit één: ik ga solliciteren. Mijn ouders hebben mij alle kansen gegeven én ze hebben me altijd geleerd dat ik voor mezelf moet kunnen zorgen. Ik ben dankbaar dat ik een goede opleiding heb en veel werkervaring.
Marathon
Mijn adem wordt stukje bij beetje rustiger en ik voel weer enigszins ruimte. Het is me duidelijk: dit wordt een marathon, geen sprint. Ik moet het in kleine stukjes opknippen en doelen stellen. Doel één: een leuke, uitdagende baan met collega’s in de buurt en liefst enigszins flexibel. Kraakhelder. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik mijn kinderen weer moet ophalen van het kerstdiner. ‘Ik houd van je en ik ben er voor je’. De woorden komen binnen in mijn hart. Ik omhels mijn familielid en slik mijn tranen weg. ‘Tot snel’.
Mijn naam is Sophie. Ik ben 50 jaar en ik ben sinds begin dit jaar co-ouder van twee lieve energieke jongens. Ik werk als zelfstandig ondernemer en in loondienst. Ben sportief en laad op door hardlopen en buiten zijn in de natuur.
Dit is mijn eerste blog voor Nieuwe Stap. Ik zal bloggen over mijn ervaringen met co-ouderschap.
REAGEER OP DEZE BLOG