Een nieuw avontuur?
En zo waren Paul en ik, als zovelen voor ons, in bijna 20 jaar verliefd geworden en elkaar weer kwijt geraakt. Ik had de rol van verliefde verloofde gehad, de rol van echtgenote en de hoofdrol van moeder en manager van de BV Gezin. De rol van buitenstaander, nooit helemaal geaccepteerd of aangenomen. De rol van samenbrenger en verbinder, zolang het kon en toen het niet meer ging: de rol van onafhankelijke vrouw die voor zichzelf koos. De horizon voor me verbreedt zich nu mijn tienerkinderen naar volwassenheid racen. Soms voelt het als potentie, maar vaker voelt het nog als een overweldigende onzekerheid en onduidelijkheid. Wat nu?
Voor mezelf kiezen
Nu moet ik die vraag heel onwennig voor mezelf gaan beantwoorden. Geen schuilen meer achter: “Voor de kinderen is het nodig dat…” of “Voor mijn man moet ik nog…”. Moederschap beantwoordt veel vragen en brengt de nodige beperkingen, maar die beperkingen bouwen een woning waarin ook voor moeder een plaats bij de haard is. Uitgeputte moeder is een rol die went en die kritische vragen of open antwoorden buiten de deur houdt.
Hier aan het begin van mijn nieuwe zoektocht heb ik meer innerlijk houvast dan twintig jaar geleden.
Een heel klein steentje in je schoen wordt groter
Ik weet nu dat een minuscuul klein steentje in je schoen, dat rond rolt en je voet lang met rust laat en onvoelbaar lijkt, is het er eigenlijk wel?, dat dát steentje tijdens de reis groter en pijnlijker wordt. Dat het zich net zo lang laat voelen, totdat je gaat zitten en je het zelf uit je schoen schudt. Ik wist dat Paul en ik weinig deelden, dat we niet dezelfde interesses hadden. Dat onze persoonlijkheden vaak recht tegenover elkaar stonden en dat we onze visies niet deelden. Ik wist dat ik te eenzaam was in het kleine dorp en te weinig gestimuleerd. Maar ik liep gewoon door. We deelden de kinderen, de vriendschappen zouden vast nog komen. Eens zou Paul zien wat hij miste en zich om zijn gezin bekommeren. Ik negeerde het steentje.
Eigen grenzen in relatie
Ik weet nu dat mijn kwaliteit van aanpassen en volhouden, van een optimisme dat Pippi Langkous niet zou misstaan, ook een donkere kant heeft. In mijn jaren van grenzeloos geloof in de maakbaarheid van het leven (dank je wel, de jaren zeventig) ging ik ook grenzeloos over mijn eigen grenzen. Ieder gevoel van onbehagen drukte ik de kop in met verbeterplannen en nog harder werken. Ik deed er nog een schepje bovenop. Leave it to me!
Kwetsbaarheid
Daar heb ik geen spijt van – het leidde vaak tot grote verbeteringen voor ons gezin. Ik liet zien dat de volgende vraag altijd moet zijn: “En, wat ga ik daaraan doen?” Maar… ik had langer stil kunnen staan bij waar de pijn zat en waar mijn grens lag. Wanneer het tijd werd anderen erbij te betrekken. Ik had veel eerder Pippi Langkous het zwijgen op moeten leggen en in al mijn kwetsbaarheid moeilijke onderwerpen aan moeten snijden.
Er is nu ook een begin van potentieel houvast: dat ik voor liefde misschien níet mijn best hoef te doen. Dat ik misschien een wereld vind die veilig genoeg is om de controle te laten vieren. Waar ik meer vanuit vertrouwen leef en minder vanuit de angst: niet goed genoeg, niet goed genoeg. Wie weet wat er nog kan… het is tenslotte een brede horizon die voor me ligt.
Frankie: geboren in Breda in 1970, gestudeerd aan de universiteit in Tilburg, waaronder 1 jaar in Glasgow. Toen is mijn liefde voor Schotland ontstaan. Gewerkt in Nederland tot en met 2005, toen geëmigreerd naar Schotland. Vriend opgedaan, 2 kinderen gekregen, daarna getrouwd. Twee culturen in 1 relatie. Vijftien jaar samen, 10 jaar getrouwd en toen geleidelijk uit elkaar gegaan. Woon nu samen met 2 pubers, we improviseren rondom de scheiding. Ik vertel vandaag over het feit dat we niet communiceren in onze relatie.
REAGEER OP DEZE BLOG