Inhoud blog
Geen echte communicatie
Het moet onwaarschijnlijk overkomen dat Paul en ik niet praatten over de verhuizing. Het is onvoorstelbaar, absurd!, dat we over zoiets belangrijks, met zo veel impact voor het gezin níet praatten. En toch is dat precies wat er gebeurde. De kinderen en ik verhuisden en hij bleef thuis en we deden allemaal alsof dat volstrekt normaal was.
Ik ga moeilijke gesprekken uit de weg
Ik zou graag zeggen dat dit kwam doordat Paul zijn hoofd in het zand stak en het probleem negeerde, maar eerlijk gezegd had ik hier een even grote rol in. Ik was ook degene die moeilijke, confronterende gesprekken uit de weg ging. De wereld om ons heen nam aan dat wij nu uit elkaar waren. Zo zag het er voor anderen uit: een gesplitst gezin, dat moet wel een gesplitste relatie betekenen. Maar tegen de kinderen en onszelf hielden we vol: we zijn nog gewoon getrouwd. We leven alleen niet meer samen.
Ieder weekend
Zo ontstond ook de dynamiek dat de kinderen en ik ieder weekend naar ons oude dorp terugkeerden. Iedere zaterdagmorgen was er stress van spullen inpakken, wat hebben we nodig voor een paar dagen? Iedere zondagavond ploften we weer thuis neer, met volle tassen en spullen die nog verhuisd moesten worden. Als vanouds kwam de verantwoordelijkheid voor het weekend-logeren op mijn schouders terecht.
Nieuwe thuis
Ik voelde me verantwoordelijk voor voldoende inkomen genereren voor ons nieuwe huis en de kinderen, dus ik werkte zo veel ik kon. Tegelijkertijd moest in het nieuwe huis nog het nodige gebeuren en had de verhuizing een grote impact op Chloe, dus zij had meer begeleiding nodig. En ieder weekend was er het inpakken, aanpakken en aanpassen. Ieder weekend paste ik me aan door terug te keren naar ons oude, onpraktische, kleine huis. Nog een taak in mijn volle takenpakket. In mijn hart wilde ik er niet meer zijn; ik was klaar met die fase. Het huis was een oude jas geworden die niet meer paste. Ik verlangde ernaar in mijn nieuwe thuis te zijn.
Paul wilde verder weg
In een relatie waar acties harder spreken dan woorden was de volgende gebeurtenis veelzeggend. Paul besloot, zonder overleg, een bod te doen op een huis nabij zijn croft. Een klein, ouderwets huis dat ver buiten de dorpskern lag. Ook een huis waar hij een emotionele binding mee had: zijn grootouders en zijn ouders hadden er gewoond, hij had er de eerste 10 jaar van zijn leven doorgebracht. Het was zijn droomhuis.
Het deed pijn
Ik begreep zijn beweegredenen, maar tegelijkertijd was ik met stomheid geslagen. Ons gezin bewoog naar het zuiden en hij ging verder naar het noorden. Ik was verbaasd en diep van binnen ook heel boos. Hij had gezegd dat hij begreep waarom de kinderen en ik moesten verhuizen, waarom we in een groter dorp wilden wonen, waarom we méér nodig hadden. Maar hij begreep kennelijk niet dat wat zijn gezin nodig had, ook consequenties voor hem had. Dat was kennelijk een stap te ver. Waar ik bereid was mijn verlangen naar Nederland opzij te zetten in het belang van onze kinderen, was hij niet bereid een vrij kleine stap naar een nabij dorp te maken. Sterker nog, hij liep nog verder weg van wat wij nodig hadden. Wat wij nodig hadden, was geen enkele motivatie voor hem. Hij was niet bereid voor mij of voor ons te vechten. Dat deed zeer.
We praten niet
Maar we praatten niet. Hij praatte niet over zijn nieuwe project, ik praatte niet over mijn ware gevoelens: mijn opluchting thuis, mijn ongemak in het oude huis, de financiële stress waaronder ik stond en mijn woede over hoe hij ons in de steek liet. We belden elkaar bijna dagelijks, maar we spraken alleen over onbenullige dingen. In mijn ogen waren het geen gesprekken; het was een formaliteit.
Het is klaar
Na ruim een jaar schipperen kwam ik tot de conclusie dat onze relatie op was. De neergang die al zo lang geleden was ingezet, was voltooid, de connectie was verbroken. Ik vóelde me niet getrouwd. Ik was niet de helft van een stel, ik functioneerde alleen. En had dat eigenlijk al heel lang gedaan.
Nu ik fysiek mijn eigen ruimte had, kwam er ook ruimte voor reflectie. Ik vroeg me af wat ik van liefde wist, of ik liefde zou herkennen. Ik realiseerde me dat ik had geleefd vanuit het principe dat liefde een ruil was: ik deed mijn uiterste best de ander tevreden te stellen in ruil voor…? Affectie? Aandacht? Ik weet niet wat voor prijskaartje ik daaraan hing. Maar ik begon te beseffen dat dat niets met liefde te maken had. En ik wist zeker dat ik steeds minder bereid was mijn uiterste best te doen anderen te plezieren.
Langzaam drong ook tot me door dat ik met die dynamiek van anderen tevreden stellen mezelf ook buiten schot hield. Als ik bleef geven, hoefde ik niet kwetsbaar te zijn. Ik ontnam anderen de kans te geven en ik behield mijn onafhankelijkheid en de controle. Paul was van nature passief, maar door mijn overdreven activiteit had ik hem misschien ook de kans ontzegd actief te worden.
Ik wilde onderzoeken of Paul en ik een andere vorm van liefde konden vinden. Konden we de weg terug vinden naar elkaar? Kon hij tegemoet komen aan wat ik nodig had en zocht, ook als er ik niet hardop om vroeg? Of verlangde hij alleen naar hoe het was geweest?
Frankie: geboren in Breda in 1970, gestudeerd aan de universiteit in Tilburg, waaronder 1 jaar in Glasgow. Toen is mijn liefde voor Schotland ontstaan. Gewerkt in Nederland tot en met 2005, toen geëmigreerd naar Schotland. Vriend opgedaan, 2 kinderen gekregen, daarna getrouwd. Twee culturen in 1 relatie. Vijftien jaar samen, 10 jaar getrouwd en toen geleidelijk uit elkaar gegaan. Woon nu samen met 2 pubers, we improviseren rondom de scheiding. Ik vertel vandaag over het feit dat we niet communiceren in onze relatie.
REAGEER OP DEZE BLOG