Wanneer mis ik mijn kinderen het meest. Rudy over ouderverstoting

Ouderverstoting en de feestdagen

De feestdagen zijn gelukkig weer achter de rug. Gelukkig omdat ik er niets mee heb. Dit heeft meerdere redenen, maar het betreft niet datgene wat vele denken. De laatste week is mij meermaals gevraagd of ik het moeilijk heb gehad met de feestdagen, zonder mijn kinderen. Daar kan ik heel duidelijk “nee” op zeggen. Omdat kerst en oud & nieuw geen lading hebben voor mij, drukt de afwezigheid van hen niet extra op mij.

Kinderen gaan door met mijn plannen

Vele jarenlang heb ik op kerstavond een bijeenkomst georganiseerd voor mensen die alleen waren met de feestdagen en/of minder te besteden hadden. We zorgden voor een complete avond met alles erop en eraan, helemaal gratis. Na mijn scheiding ben ik hiermee gestopt. Maar wat was ik trots toen ik van een bekende een filmpje van het Jeugdjournaal doorgestuurd kreeg! Mijn kinderen zetten deze avond nog steeds voort en betekenen op deze manier veel voor de medemens. Dat heb ik ze ergens dan toch mee kunnen geven.

Kleine dingen

Wellicht klinkt het gek voor iemand voor wie de feestdagen juist belangrijk zijn en in het teken staan van samen zijn met familie. Maar mijn kinderen mis ik op totaal andere momenten. Het zit hem in veel kleinere gebeurtenissen, in ogenschijnlijke alledaagse voorvallen. Sinds 2 jaar vang ik egels op in mijn tuin, zij mogen na een verblijf in de opvang bij mij komen aansterken. Dan zie ik mijn dochter, op 3 jarige leeftijd, weer rondrijden op haar rode driewieler met een bakje erachter. Als ik in de tuin aan het werken was fietste zij af en aan om slakken te vangen. Ze kregen allemaal een kusje en werden heel secuur in het bakje gezet. Ze werden dan verzamelt op een plekje en als ik klaar was, bracht ze de slakken weer netjes terug. De liefde voor de natuur zat er al van kleins af aan in. 

Wandelen

Sinds 15 jaar heb ik een grote interesse in paddenstoelen. Daar waar andere kinderen niet graag het bos in gingen om te wandelen, kon ik met die van mij vele kilometers maken door van de paden af te gaan, op zoek naar paddenstoelen en kabouters. Het was een spannend avontuur, waar verwondering en verbeelding bij elkaar kwamen. Elk paddenstoelenseizoen heb ik wel een aantal keren dat ik moet denken aan mijn kinderen: ‘kon ik ze deze prachtige koningsmantel of witte kluifzwam maar aan ze laten zien’ en ‘wat zouden ze van deze smaak en structuur vinden’ als ik weer wat lekkers heb geplukt. 

Moestuin

Spruitjes en kinderen lijken niet echt een goede match. Maar dat gold niet voor mijn kinderen. Ik had een grote moestuin met vele soorten groente erin. Mijn dochter proefde alles rauw: bonen, aardappelen en courgette en ze genoot van de tomaten, paprika’s en aardbeien. Als de spruiten klaar waren konden ze daarvan smikkelen. Bij het helpen afruimen werden de laatste spruiten nog uit de pan gesnoept, tot ze allemaal op waren. Dus telkens als ik spruiten oogst of eet, komen mijn kinderen voorbij.

Wat mis ik die momenten!

Maar ik realiseer mezelf terdege dat ik heel wat mis, elke dag weer, waar ik geen herinnering aan heb. Mijn dochter die naar de middelbare school ging, de musical uitvoerde, maar waar haar vader niet bij aanwezig mocht zijn. Dat zijn momenten die veel invloed hebben op mij. Het zijn namelijk bijzondere momenten die je samen wil beleven, maar die nooit meer opnieuw gedaan kunnen worden. Ze zijn eenmalig. 

Vaderrol

Ook momenten waarop er verdriet is, waar ik ze wil troosten. Aan het bed zitten na de operatie van mijn zoon. Als vader hoor je er te zijn, net zoals ik dat deed toen hij klein was en bij hem bleef slapen toen hij weer in het ziekenhuis lag met longproblemen. Het gaat hier om de vaderrol die mij wordt afgenomen en dat uit zich in dagelijkse zaken. 

Herinneringen

Als het contact met mijn kinderen in de toekomst weer mogelijk is, dan ga ik veel herinneringen maken. Dan ga ik met wandelen, naar de sportvelden, haal ze op nadat ze op stap zijn geweest en troost ik ze bij liefdesverdriet. Want dat is wat een vader dient te doen in het leven van de kinderen.

Mijn naam is Rudy en ben 43 jaar. Al vele jaren ben ik werkzaam in de ambulante GGZ, specifiek ouderen. In mijn werk kom ik voornamelijk bij mensen die lijden aan dementie en zorgmijden en in mijn vrije tijd wandel ik graag, het liefst maak ik langeafstandswandelingen (80+ km). Ik verbouw eigen groenten, vang ik kippen en egels op en beheer ik een plantenbieb. Daarnaast organiseer ik comedyshow, brouw ik bier, organiseer ik paddenstoelenwandelingen en ben ik klimaatactivist.  

In 2012 werd ik voor het eerst vader van een prachtige dochter, 2 jaar later werd een hele lieve zoon geboren. Sinds het voorjaar van 2022 heb ik mijn kinderen niet meer gezien of gesproken, waar ik nog elke dag mee worstel. Ik neem jullie via blogs over ouderverstoting graag mee in mijn leven, waarin de kinderen ontbreken. 

Lees hier de andere blogs van Rudy