Drukte
Achteraf bezien… achteraf bezien is het duidelijk dat mijn leven verscheurd werd door twee stromingen die me in verschillende richtingen trokken. Aan de ene kant waren er zo veel gebieden die mijn zorg vroegen, eisten. De kinderen die weer moesten wennen aan ‘normaal’ na een jaar vol ontwrichting. Mijn dochter met haar eigen hulpvragen. Het huishouden, inclusief alle onpraktische, tijdrovende en ouderwetse elementen. Mijn werk dat steeds drukker en toxischer werd. De financiële administratie van Paul’s bedrijf, ons gezin en de croft. Al die dingen die ik jarenlang liefdevol had gedaan, aangedreven door een verlangen naar liefde én dankzij de brandstof serotonine.
Overgang
Maar… de serotonine die binnenkwam dankzij de hormonen oestrogeen, progesteron en testosteron, bleek na mijn 50e geen eindeloos reservoir. De hormonen vielen stil, de serotonine raakte op, en daarmee ook mijn geduld, mijn tederheid en mijn bereidheid voor iedereen klaar te staan. Ik realiseerde me dat ik optimistisch gezien op de helft van mijn leven was. En steeds vaker drong de vraag van Mary Oliver zich aan me op: “Tell me, what is it you plan to do with your one wild and precious life?”. En ondanks dat ik daar geen helder antwoord op had, wist ik dat ‘anderen verzorgen’ het niet was.
Ik wilde niet meer hetzelfde
Zo veel dingen die ik lang had geaccepteerd, wilde ik niet meer slikken. Niemand anders ging dit aanpakken of oplossen. Als ik niet meer op dezelfde manier verder wilde, was het aan mij het te veranderen.
Paul en ik hadden nu en dan over sommige van mijn frustraties gepraat… dat wil zeggen, ík had gepraat. Hij luisterde met moeite. Hij was altijd snel afgeleid en voor hem klonk de aankondiging “We moeten even praten” als een straf en een doemscenario. Zodra het woord ‘gesprek’ viel, was zijn eerste reactie: weg lopen. Dan moest er dringend iets gebeuren in de keuken, moest hij ineens naar zijn schuur of iemand bellen. Praten kon voor hem tot niets goeds leiden. Hij eindigde ieder serieus gesprek met “Het wordt heus beter” of “Ik zal beter mijn best doen”. Maar wát beter moest worden en hoe, daar kwam geen uitspraak over. Aan zijn opluchting kon ik zien dat dit voor hem weer even geparkeerd was, in plaats van het begin van werkelijke verbeteringen.
Scherpte
De overgang gaf me een gevoel van urgentie en scherpte. Ik was klaar met de flauwekul van anderen. Dus toen mijn manager achter mijn rug een van mijn medewerkers promotie gaf en boven me plaatste, zei ik mijn baan op. Geen bonus kon een gebrek aan vertrouwen en veiligheid compenseren. Ik begon weer voor mezelf en trok gelukkig snel nieuwe klanten aan; er was nog steeds brood op de plank. We konden nog steeds nu en dan naar Nederland reizen, zij het op een eenvoudiger manier.
Ik vond mezelf terug in de Nederlandse muziek
Ik begon weer te luisteren naar Nederlandstalige muziek. En ik vond zo veel. Ik vond een thuis. Ik vond een directe vertolking van mijn gevoelens, zonder de verfraaiing en afstand van de Engelse taal. Tijdens de afwas zong ik keihard over dansen zonder jou, over de overkant waar ik vandaan kwam en over vreemden worden van elkaar. Met ieder Nederlands lied, oud of nieuw, kwam een druppeltje identiteit terug. Ieder woord maakte me verder wakker en bracht me terug bij de Frankie die ik ooit was. Ze was nooit weg gegaan, ze was alleen stil geworden. Ze had gewacht tot ik haar weer binnen liet.
Ik had haar kracht en vastberadenheid nodig voor de volgende stap. Er stond een huis te huur, een ruim, modern huis in een grotere, naburige plaats. Na 12 jaar was er uitzicht op een makkelijker, comfortabeler leven voor ons allemaal. Helaas voor mij had niemand zin in een makkelijker en comfortabeler leven…
Frankie: geboren in Breda in 1970, gestudeerd aan de universiteit in Tilburg, waaronder 1 jaar in Glasgow. Toen is mijn liefde voor Schotland ontstaan. Gewerkt in Nederland tot en met 2005, toen geëmigreerd naar Schotland. Vriend opgedaan, 2 kinderen gekregen, daarna getrouwd. Twee culturen in 1 relatie. Vijftien jaar samen, 10 jaar getrouwd en toen geleidelijk uit elkaar gegaan. Woon nu samen met 2 pubers, we improviseren rondom de scheiding. Ik vertel vandaag over mijn scheiding in het buitenland.
REAGEER OP DEZE BLOG