Paul en ik begonnen, naar aanleiding van de relatietherapie, weer dingen samen te doen, zonder de kinderen. Ik plande een gezamenlijke lunch en een wandeling op een bergtop. Ik creëerde plaatsen en tijden waarop we samen konden zijn en echt contact konden maken. Hij organiseerde een picknick op de heuvel waar hij me ten huwelijk had gevraagd. Met andere woorden: we probeerden het echt. Het bijbehorende gevoel had ik niet, maar ik had hoop.
Inhoud blog
Initiatief
Voor mij was de lakmoesproef het moment waarop ik een stap achteruit deed om te zien of Paul het initiatief zou nemen. Dat gebeurde niet. Onze gesprekken beperkten zich weer tot wie in het dorp een nieuwe auto had gekocht en wiens hond beter met schapen werkte. En natuurlijk praatten we over de administratie van het bedrijf en de croft. Wat mij betreft: noodgedwongen. We vielen weer terug in onze oude gewoontes, terwijl ik zo’n behoefte had aan iemand die me vroeg: “Hoe gaat het nu met jou? Hoe is dit leven voor jou? Wat zou je nog willen?”. De vragen kwamen niet, alleen maar mededelingen.
Vakantie in Nederland
We gingen met zijn vieren een week op vakantie, op een voor mij onbekende plaats in Nederland. Ik organiseerde de reis, de accommodatie en uitstapjes voor ons. Paul pakte zijn koffer en ging mee. Hij was fysiek aanwezig, maar hij was niet verbonden met ons. Hij toonde zich niet geïnteresseerd in het gebied, er was niets dat hij wilde doen. Ook met de kinderen ging hij nauwelijks in gesprek. De gebruikelijke tweedeling was terug in het gezin, vergezeld door de nodige spanning. Het leek erop dat Paul zich niet kon ontspannen in een vreemd land of op vakantie. Hij voelde zich unheimisch, zo ver van huis. En ik voelde me unheimisch door zijn aanwezigheid. Ik voelde me onvrij om echt te genieten, om plezier te maken met de kinderen. Om los te laten, me over te geven aan onze momenten in de zon. Ik was opgelucht toen hij weer naar zijn eigen huis ging. Er was te veel spanning als we met z’n vieren waren.
Het huwelijk gaat niet veranderen
Weer thuis stond ik voor een moeilijke keuze. Ik wist wat ik had en ervaring en realisme geboden me nu onder ogen te zien dat dit het huwelijk was dat ik zou houden. De verantwoordelijkheden en de zorg zouden altijd bij mij liggen. De gesprekken zouden altijd om het dorp draaien. Alles wat ik méér wilde, zou ik in vriendschappen buiten mijn huwelijk moeten zoeken. Daar stond tegenover dat ik kon rekenen op Paul’s vriendschap en loyaliteit. Er waren momenten van gedeelde humor. Ik kon door het leven gaan als ‘getrouwde vrouw.’ Mijn rol van moeder en verzorger was onderdeel van mijn identiteit geworden: ik was de persoon die er altijd stond en die ervoor zorgde dat ieders problemen werden opgelost. Of nog sterker: werden voorkomen. En dan was er nog de overweging ‘bij elkaar blijven voor de kinderen’. Wij waren geen traditioneel gezin meer, omdat we al twee jaar niet meer bij elkaar woonden. Het contact tussen de kinderen en hun vader leek oppervlakkig, maar Adam en Chloe konden tot heden naar de buitenwereld claimen dat hun ouders een stel waren.
Wat is het alternatief?
Wat was het alternatief? Het alternatief werd gedomineerd door onzekerheid en ik wist niet of ik eens een betere relatie zou vinden. Is een liefdevolle connectie voor mij, op mijn gevorderde leeftijd van 50+, haalbaar? Ben ik in staat een andersoortige relatie aan te gaan, een relatie die niet gebaseerd was op uitruil. Ik wist immers niet echt wat liefde was.
Alleenstaand ouder
Ik wist wel dat ik single parenting aan kon, want dat deed ik al vanaf het begin. Mijn twee tieners en ik redden het prima samen al kon ik toen niet voorzien hoe zwaar het moederschap nog zou worden… Financieel red ik het, ik kan op eigen benen staan. Zo was het altijd geweest.
Wat geeft de doorslag?
Wat de doorslag gaf, in mijn afwegingen tussen het bekende en het onbekende, was een heel klein, voorzichtig begin. Niet meer dan een vermoeden. De gedachte dat mijn behoeften misschien toch ook belangrijk waren. Dat Paul door onwil of onkunde, of gewoon omdat het niet boeide, niet in die behoeften kon voorzien. Maar dat er misschien, ver weg aan de horizon, een punt zou zijn waar ik mijn behoeften serieus zou nemen. Als ik eenmaal voorbij mijn schuldgevoel en verantwoordelijkheid voor mijn derde ‘kind’ was…
Frankie: geboren in Breda in 1970, gestudeerd aan de universiteit in Tilburg, waaronder 1 jaar in Glasgow. Toen is mijn liefde voor Schotland ontstaan. Gewerkt in Nederland tot en met 2005, toen geëmigreerd naar Schotland. Vriend opgedaan, 2 kinderen gekregen, daarna getrouwd. Twee culturen in 1 relatie. Vijftien jaar samen, 10 jaar getrouwd en toen geleidelijk uit elkaar gegaan. Woon nu samen met 2 pubers, we improviseren rondom de scheiding. Ik vertel vandaag over de verandering in de relatie na de relatietherapie.
REAGEER OP DEZE BLOG