Menu

Cathy blijft het contact met autistische papa stimuleren

2 reacties
autistische papa

De dag dat ik de sleutel kreeg van mijn huisje was de gelukkigste dag van mijn leven: ik kon eindelijk weg uit een situatie waar ik doodongelukkig van was geworden. Ik kon weer gaan leven, dacht ik! Maar ik was mezelf kwijt, wist niet meer hoe ik kon genieten, ik kon niet zomaar weer gaan leven. Ik kwam vooral mezelf tegen.

De verhuizing, het huis opknappen, de periode in de burcht van verhuisdozen hadden ook hun tol geëist. Ik was moe, had weinig energie en de kinderen vroegen veel aandacht.

De kinderen hadden mij nodig

Mijn dochter was al bijna meteen met mij mee verhuisd, nog midden tussen de verhuisdozen. Ze wilde niet meer met papa op vakantie. Mijn zoontje kwam twee weken later, maar voor zijn gevoel waren de plekjes op de bank al vergeven. Mijn dochter eiste mij helemaal op en kwam er letterlijk tussenin als ik mijn zoon af en toe aandacht wilde geven. De kinderen hadden mij allebei nodig.

Speciale tijd

Ik voerde speciale tijd in per dag voor allebei, vooral voor mijn zoontje. Een uurtje voor het slapen gaan. Dat was voor hem heel belangrijk en heeft hem zeker geholpen. Hij had steeds moeite met een goede houding, vooral als papa en mama er allebei waren, als de een hem naar de ander bracht bijvoorbeeld. Hij was loyaal aan allebei, maar aan wie moet je nu een knuffel geven, terwijl de ander kijkt. Ik zei hem altijd dat hij papa maar eens een dikke knuffel moest geven, die richting had hij nodig en zo wist hij dat ik het contact met zijn vader nooit moeilijk zou maken. Dat was andersom anders.

Niet graag naar autistische papa

De kinderen gingen niet graag naar hun vader. Mijn zoontje in het begin nog wel, maar na een jaar werd dat steeds moeilijker. Mijn ex was in de negatieve sfeer blijven hangen, mopperde de hele dag, werd onverwacht en door onbegrijpelijke situaties heel boos en gaf de kinderen geen liefde. Hij hield ze bezig tot het moment dat ze weer naar mij moesten. Hij was altijd op tijd om de kinderen weer terug te brengen, dat werd steeds vroeger. De kinderen voelde zich niet veilig bij hun vader. Ik heb vaak getwijfeld of ik ze wel moest laten gaan, vooral omdat ik zelf zo goed wist hoe die situatie voelde. Maar zolang ze zelf nog wel wilden, heb ik ze gebracht. Als ze niet wilden, bleven ze bij mij.

Afsluiten voor negativiteit

Mijn dochter, met autisme, stelde bij haar therapeut de vraag hoe ze met haar vader om moest gaan. Daar hebben ze het in de therapie over gehad: mijn dochter van 10 leerde omgaan met haar volwassen vader, die niets deed. Maar ze deed het en leerde een manier om zich af te sluiten voor de negativiteit. “Het went!” zei ze tegen haar broertje toen hij niet meer wilde.

Om de beurt contact met papa

Op den duur gingen de kinderen om de beurt alleen naar hun vader, want alleen dan was het leuk. Dan hadden ze van papa wel aandacht, dan kon hij het, met zijn autisme, aan en werd niet boos. Het andere kind was dan bij mij. Ik had daarmee nooit meer tijd voor mijzelf. Er was altijd een kind. Af en toe gingen ze samen, maar dat was nooit een leuk weekeind. Het bleef een worsteling of ik ze naar hun vader moest laten gaan. Soms voelde het als “mishandeling” om maar even tijd voor mezelf te hebben. Maar heel soms hadden ze ook leuke dingen gedaan en was het wel een leuk weekeind geweest. Dat wil je ze niet ontnemen!

Cathy is 43 jaar. Moeder van een zoon (7) en een dochter (11). Anderhalf jaar geleden gescheiden van een man van wie men vermoedt dat hij een vorm van autisme heeft. Maandelijks schrijft ze over haar huwelijk, over autisme en scheiding en welk effect dat op haar leven had en nu nog heeft. Langzaam wordt ze weer zichzelf. Vooral hoopt ze lotgenoten te laten weten dat ze niet de enige zijn.  

REACTIES

Bloempje - 24 okt 2018

Hallo, ik weet dat het al een tijdje geleden is maar ben deze blogs net tegen gekomen. Ik vraag me af hoe je dat dan hebt gedaan met de omgangsregeling in het scheidingsplan? Stond daar wel in vast gesteld wanneer de kinderen bij hun vader zouden zijn maar zijn jullie daar gewoon van afgeweken? Bij mij is het probleem dat mijn partner met ASS per se co-ouderschap wil als we zouden scheiden. Hij ziet zelf niet in dat hij dat helemaal niet aan kan en is totaal ongeinteresseerd en onverantwoordelijk als hij nu een keer een middagje met de kinderen door brengt maar weet dat altijd met mooie woorden om te draaien of gewoon keihard te ontkennen als dit besproken wordt. De kinderen zijn ook nog jonger, 2 en 4, dus kunnen moelijker zelf aangeven dat ze niet bij hun vader willen zijn (ze vinden het nu al vreselijk de avonden dat hij ze naar bed wil brengen) en hun vader zal uiteraard ook ontkennen dat dat zo is en zeggen dat ik ze dat heb aangepraat.

    Cathy - 24 okt 2018

    Hallo Bloempje, extra lastig als ze nog zo jong zijn. Maar wij hebben in het convenant geschreven dat de kinderen bij mij wonen en een goede omgansgregeling voor de vader zouden hebben. We hebben die omgang ook uitgewerkt en in de praktijk lukte dat totaal niet. Steeds blijven uitleggen wat de behoefte van de kinderen is, wat ze mogelijk te kort komen en dat ze moeten wennen. Beetje bij beetje wende de kinderen aan de situatie en kreeg hun vader rust, waardoor hij ook weer rustig met de kinderen kon zijn. Hij begon in te zien dat ik mij uiterste bestudeerd om de kinderen naar hem te laten gaan en dat het ook mijn belang was dat ze gingen, anders had ik nooit rust en tijd voor mezelf. Nu, 3,5 jaar na de scheiding, gaan de kinderen met plezier naar hun vader, kunnen ze soms extra bij hem logeren. Ook hun vader geniet er nu van en doet moeite voor de kinderen. We zijn eigenlijk in goed contact met elkaar weer, nooit meer samen, maar wel samen naar de ouderavonden en overleggen over vakanties, school, gezindheid e.d van de kinderen. Hou vol, heb vertrouwen, het heeft écht tijd nodig, maar het kan echt goed gaan. Jij zult veel,geduld moeten hebben en moeite moeten doen om de kinderen gerust te stellen en te motiveren naar hun vader te blijven gaan, al is het maar voor korter dan afgesproken, maar wel,gaan. Bij ons is het goed gekomen. Kinderen gaan om de week het weekeind en iedere week een doordeweekse dag naar hun vader plus de helft van de vakanties. Als ik weg moet voor cursus of zo, kunnen ze ook bij hun vader terecht. Gaat echt heel goed nu.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


− drie = 5

Vlog

We hebben continue strijd over de kinderen. Over echt álles! Ik wil echt niet dat hij in mijn huis komt als Lisa weet terug naar mij komt. En ik mag ook niet binnenkomen bij hem. Wat kan ik doen? Roos van Succesvol Scheiden het Gooi vlogt eLees verder > vechtscheiding
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.