Een lid van onze community schreef naar aanleiding van het boek “De nieuwe arme” van Sascha Meyer, de volgende blog:
De uitdrukking “Scheiden doet lijden” zullen de meesten van ons van harte beamen. Maar over de details houden we liever onze mond. Wil ik aan vrienden en familie nog wel toegeven dat mijn vaste lasten sinds de scheiding honderden euro’s zijn gestegen en mijn inkomen de afgelopen twee jaar is gehalveerd, het is taboe voor mij om te laten merken welke gevolgen dat in mijn dagelijks leven heeft. Ik doe liever zelfstandig dan zielig. Bovendien merk ik dat vrienden al snel onrustig worden uit schuldgevoel over hun weelde of uit het onbehaaglijke besef dat een financiële achteruitgang ook hen zou kunnen treffen. Prettiger is het te denken dat de nieuwe armen fundamenteel verschillen van de welvarende, werkende, gelukkige gezonde gezinnen. Maar is dat wel zo?
Sascha Meyer laat goed zien hoe zij van een welgesteld en werkend bestaan uiteindelijk bij de Voedselbank belandde. Door zakelijk en zonder slachtofferschap haar worsteling om de eindjes aan elkaar te knopen te beschrijven geeft zij ons inzicht in haar leven en financiën. Zij stelt zich hierdoor kwetsbaar op. Schaamte kost geld, zo heeft zij ondervonden, maar dankbaarheid kost haar haar persoonlijkheid, zo meent ze. Het is tijd voor haar waarheid. De omgeving oordeelt snel: heeft zij niet gewoon verkeerde financiële keuzes gemaakt waardoor zij nu bij de Voedselbank aanklopt en is zelfs dat eigenlijk wel terecht? Nu ze een nieuwe arme is moet ze zich verantwoorden voor al haar keuzes. Haar leven zonder partner is simpelweg duurder. Bovendien zijn tegenslagen als ziekte, werkloosheid en economische crisis in je eentje moeilijker op te vangen. Ze laat zien waar de grenzen van het maakbare in zicht komen en durft zelfs de grenzen aan haar optimisme en zelfredzaamheid met ons te delen. De ongeïnformeerde buitenstaander zou haar neerslachtige momenten kunnen aanzien als oorzaak van haar situatie. Haar lotgenoten weten wel beter: solliciteren is een fulltime baan, zonder de bijbehorende voordelen van het werkende leven. De eindjes aan elkaar knopen betekent 24/7 puzzelen zonder bevredigend resultaat of perspectief op verbetering. Zij herkennen in Sascha grote weerbaarheid, zelfstandigheid, veerkracht en humor.
De grote winst van het boek van Sascha Meyer is dat zij heel open schrijft over haar ervaringen: haar scheiding, verlies van werk, gezondheid en haar pogingen om haar leven als alleenlevende moeder van drie opgroeiende kinderen in goede banen te leiden. Ex is nog wel in beeld maar net als zij zonder baan en inkomsten gekomen. Ze doet hier iedereen die door tegenslag geconfronteerd wordt met de grenzen van het maakbare geluk een groot plezier mee. Aan de verkoopcijfers van het boek kunnen we dat niet persé afleiden: het is de vraag of kapitaalkrachtigen dit boek willen aanschaffen. Maar al diegenen die in dezelfde situatie verkeren kunnen hun hart ophalen aan het humoristische openhartige boek van deze stoere vrouw. Dat dit boek in de bibliotheek voortdurend uitgeleend is en wordt bedolven onder claims spreekt wat dat betreft boekdelen.
Opeens schoot me de essentie van het boek te binnen: De rijkdom om je eigen keuzes te maken zonder die aan derden te hoeven verantwoorden, dat is wat geld je oplevert!
REAGEER OP DEZE BLOG