Menu

Cathy voelt zich eenzaam in haar huwelijk

5 reacties
eenzaam in haar huwelijk

Ik voelde me zo eenzaam en alleen. Was inmiddels onzeker over alles van mijzelf en had een negatief zelfbeeld. Stelselmatig steeds de schuld krijgen voor wat mis ging, het idee hebben dat je partner van je walgt, elkaar niet begrijpen en er ook niet over kunnen praten, maakte mij doodongelukkig. Doordat mijn partner een beperking had kon hij daar feitelijk niks aan doen, dat besefte ik ook steeds. Hij wist zich waarschijnlijk ook geen raad, dus lachte. Het voelde dan of hij mij uitlachte en het geen beperking meer was, maar uiterst gemeen manipulatief gedrag. Daar voelde ik me niet beter door en ging steeds meer aan mijzelf twijfelen. Eten, chocolade en chips gaven me alleen nog een beter gevoel. Heel kort, maar genoeg om een eetstoornis te ontwikkelen. De kilo’s bleven er aan komen, wat mijn zelfbeeld niet echt positief beïnvloedde. Het was voor mij een negatieve spiraal waar ik niet meer alleen uit kon komen.

Toch wilde ik er voor vechten. Ik zag om mij heen voorbeelden van echtparen die er samen uit kwamen en op een andere manier samen hun leven in konden richten. Ze volgden samen relatietherapie en maakten afspraken over wat ze allebei nodig hadden. Daarbij erkende de partner wel dat hij (meestal een hij heb ik inmiddels begrepen) een beperking had, de situatie ook moeilijk kon hanteren en van een deskundige aan nam dat de beperking een negatieve invloed had op de relatie. Dat er dus van beide partners een aanpassing noodzakelijk was om de relatie te redden.

Helaas was dat in mijn huwelijk niet mogelijk. Praten over onze problemen eindigde altijd in beschuldigingen naar mij. Er was niet doorheen te komen, zo star. Hij deed alles goed en wist t allemaal zo goed, ik maakte hem het leven zuur. Vraag om samen in relatietherapie te gaan wees hij steeds af. Had naar zijn idee toch geen zin, want ik zou nooit veranderen.

Ik zocht hulp. Voor mijzelf en voor ons huwelijk. Uiteindelijk zat ik alleen in relatietherapie. Ik leerde hoe ik om moest gaan met een partner met autisme. Ik leerde ook hoe ik voor mezelf moest zorgen, dat ik ook tijd voor mezelf moest claimen bijvoorbeeld en meer moest ontspannen. Maar dat laatste kwam er nooit van. Mijn man kon niet met onze dochter om gaan, dat resulteerde altijd in ruzie. Hij voelde zich dan het slachtoffer en liet haar alleen. Mijn zoontje was nog te jong voor moeilijk gedrag, dus dat lukte hem nog wel. Hij gaf daarom alle aandacht aan ons zoontje. Ik ging daarom niet uit, kon ik voor mijn dochter niet.

Mijn situatie was uitzichtloos. Ik leek wel gek en zo voelde ik me ook. Ik werd er gek van.

Cathy is 43 jaar. Moeder van een zoon (7) en een dochter (11). Anderhalf jaar geleden gescheiden van een man van wie men vermoedt dat hij een vorm van autisme heeft. Maandelijks schrijft ze over haar huwelijk, over autisme en scheiding en welk effect dat op haar leven had en nu nog heeft. Langzaam wordt ze weer zichzelf. Vooral hoopt ze lotgenoten te laten weten dat ze niet de enige zijn. Ze is erg eenzaam in haar huwelijk met een autistische man.

REACTIES

Jolanda Hoefnagel - 4 apr 2019

Zooo herkenbaar... en ik sta nog maar aan het begin van het proces, mijn kinderen zijn 4 en 7.

Paulien - 28 apr 2019

Ook voor mij helaas heel herkenbaar. Ik voel me zo gevangen hierin. Het voelt bijna alsof ik niet besta. En toch lukt het me niet om hem te verlaten. Ik ben bang dat hij het niet redt alleen. En we hebben een zoon van 11. Ik vind het zo uitzichtloos.

Angela - 1 mei 2019

2 autistische kinderen met diagnose, 1 man met ass zonder diagnose. Wilt er ook niet over praten. Schoonfamilie zeer duidelijk autistisch, zonder diagnose en er mag ook niet over gepraat worden. Geen begrip what so ever! Zien mij als een moeilijk persoon en wordt ook als zodanig ook behandeld. Zelf ben ik hsp en voel haarfijn aan hoe ze mij zien. Kortom ...heel heel eenzaam en kan geen kant uit voor mijn gevoel.

Reusje - 23 mei 2019

Altijd gedacht dat het aan mij lag. Ben onzeker, emotioneel, aan de drank geraakt. Diepe depressie van 7 jaar gehad. Kinderen alleen grootgebracht en na 30 jaar gezocht en gelezen in de psychoanalytische hoek om dan daar de diagnose te stellen. Ik hoef zelf niet meer naar psychiaters. Hij moest. Maar ik ben helemaal op. Gescheiden sinds 1 jaar. En rouwende om wie ik dacht dat ik was. Verdriet is groot ,van binnen een beurs hart. Maar voor het eerst in jaren rust. En nu echt alleen.

Bob - 5 jun 2019

Wat erg! Zoveel lijden en niemand kun je verwijten maken. Die onzekerheid bij jezelf en die MUUR waartegen je telkens opbotst en nu komt de herkenning na het lezen van wat anderen hebben ervaren. Wat moet je dan doen? je ziet dat allemaal in je relatie gebeuren en ben ik nou de enige die dat ziet? Je probeert van alles ... de discussie te openen, vragen stellen met als resultaat ....grote ogen en stilte....volgende dag weer dezelfde vraag.....zichtbaar ongemak is het antwoord wat je krijgt, ik stel maar geen vragen meer (voor nu). maar ja, die vragen blijven in je hoofd hangen, dus vroeg of laat loop je weer tegen die muur. Niemand die het merkt.... en je wilt niet de ZEUR in het gezin zijn. Je leert van alles om maar een antwoord of reactie tevoorschijn te toveren ... de Muur. Maar het leven gaat door, genoeg activiteiten, studie, je baan, kinderen komen er, dat allemaal houdt je wel bezig tot .... waar zullen we met vakantie naartoe gaan? juist ja, goed geraden ... Nu na 43 jaar huwelijk en intussen meer kennis over de "bijzonderheden" van de mens te hebben opgedaan vraag ik het anders .....er komt geen discussie want ik heb binnen een minuut al voor haar geantwoord en ze is nog altijd blij dat ik het initiatief neem. We zijn nu aan elkaar gewend en het leven is goed. Ben toch blij dat we enkele momenten van crisis in die 43 jaar hebben doorstaan of overleefd. Wanneer ik het wel eens niet zag zitten dacht ik aan mijn zwaar invalide grootmoeder, altijd een lach op haar gezicht .... waarom zou ik dat niet kunnen. Ik wens eenieder zo'n rots in de branding toe ....STERKTE

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


een + 7 =

Vlog

Rijd jij ook nog wel eens langs het huis van je ex? Loslaten van je boosheid na je scheiding is een hele kunst, heeft ook Roos zelf eLees verder > loslaten na je scheiding
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.