Menu

Cathy voelt zich eenzaam in haar huwelijk

16 reacties
eenzaam in haar huwelijk

Ik voelde me zo eenzaam en alleen. Was inmiddels onzeker over alles van mijzelf en had een negatief zelfbeeld. Stelselmatig steeds de schuld krijgen voor wat mis ging, het idee hebben dat je partner van je walgt, elkaar niet begrijpen en er ook niet over kunnen praten, maakte mij doodongelukkig. Doordat mijn partner een beperking had kon hij daar feitelijk niks aan doen, dat besefte ik ook steeds. Hij wist zich waarschijnlijk ook geen raad, dus lachte. Het voelde dan of hij mij uitlachte en het geen beperking meer was, maar uiterst gemeen manipulatief gedrag. Daar voelde ik me niet beter door en ging steeds meer aan mijzelf twijfelen. Eten, chocolade en chips gaven me alleen nog een beter gevoel. Heel kort, maar genoeg om een eetstoornis te ontwikkelen. De kilo’s bleven er aan komen, wat mijn zelfbeeld niet echt positief beïnvloedde. Het was voor mij een negatieve spiraal waar ik niet meer alleen uit kon komen.

Toch wilde ik er voor vechten. Ik zag om mij heen voorbeelden van echtparen die er samen uit kwamen en op een andere manier samen hun leven in konden richten. Ze volgden samen relatietherapie en maakten afspraken over wat ze allebei nodig hadden. Daarbij erkende de partner wel dat hij (meestal een hij heb ik inmiddels begrepen) een beperking had, de situatie ook moeilijk kon hanteren en van een deskundige aan nam dat de beperking een negatieve invloed had op de relatie. Dat er dus van beide partners een aanpassing noodzakelijk was om de relatie te redden.

Helaas was dat in mijn huwelijk niet mogelijk. Praten over onze problemen eindigde altijd in beschuldigingen naar mij. Er was niet doorheen te komen, zo star. Hij deed alles goed en wist t allemaal zo goed, ik maakte hem het leven zuur. Vraag om samen in relatietherapie te gaan wees hij steeds af. Had naar zijn idee toch geen zin, want ik zou nooit veranderen.

Ik zocht hulp. Voor mijzelf en voor ons huwelijk. Uiteindelijk zat ik alleen in relatietherapie. Ik leerde hoe ik om moest gaan met een partner met autisme. Ik leerde ook hoe ik voor mezelf moest zorgen, dat ik ook tijd voor mezelf moest claimen bijvoorbeeld en meer moest ontspannen. Maar dat laatste kwam er nooit van. Mijn man kon niet met onze dochter om gaan, dat resulteerde altijd in ruzie. Hij voelde zich dan het slachtoffer en liet haar alleen. Mijn zoontje was nog te jong voor moeilijk gedrag, dus dat lukte hem nog wel. Hij gaf daarom alle aandacht aan ons zoontje. Ik ging daarom niet uit, kon ik voor mijn dochter niet.

Mijn situatie was uitzichtloos. Ik leek wel gek en zo voelde ik me ook. Ik werd er gek van.

Cathy is 43 jaar. Moeder van een zoon (7) en een dochter (11). Anderhalf jaar geleden gescheiden van een man van wie men vermoedt dat hij een vorm van autisme heeft. Maandelijks schrijft ze over haar huwelijk, over autisme en scheiding en welk effect dat op haar leven had en nu nog heeft. Langzaam wordt ze weer zichzelf. Vooral hoopt ze lotgenoten te laten weten dat ze niet de enige zijn. Ze is erg eenzaam in haar huwelijk met een autistische man.

REACTIES

Jolanda Hoefnagel - 4 apr 2019

Zooo herkenbaar... en ik sta nog maar aan het begin van het proces, mijn kinderen zijn 4 en 7.

Paulien - 28 apr 2019

Ook voor mij helaas heel herkenbaar. Ik voel me zo gevangen hierin. Het voelt bijna alsof ik niet besta. En toch lukt het me niet om hem te verlaten. Ik ben bang dat hij het niet redt alleen. En we hebben een zoon van 11. Ik vind het zo uitzichtloos.

Angela - 1 mei 2019

2 autistische kinderen met diagnose, 1 man met ass zonder diagnose. Wilt er ook niet over praten. Schoonfamilie zeer duidelijk autistisch, zonder diagnose en er mag ook niet over gepraat worden. Geen begrip what so ever! Zien mij als een moeilijk persoon en wordt ook als zodanig ook behandeld. Zelf ben ik hsp en voel haarfijn aan hoe ze mij zien. Kortom ...heel heel eenzaam en kan geen kant uit voor mijn gevoel.

Reusje - 23 mei 2019

Altijd gedacht dat het aan mij lag. Ben onzeker, emotioneel, aan de drank geraakt. Diepe depressie van 7 jaar gehad. Kinderen alleen grootgebracht en na 30 jaar gezocht en gelezen in de psychoanalytische hoek om dan daar de diagnose te stellen. Ik hoef zelf niet meer naar psychiaters. Hij moest. Maar ik ben helemaal op. Gescheiden sinds 1 jaar. En rouwende om wie ik dacht dat ik was. Verdriet is groot ,van binnen een beurs hart. Maar voor het eerst in jaren rust. En nu echt alleen.

Bob - 5 jun 2019

Wat erg! Zoveel lijden en niemand kun je verwijten maken. Die onzekerheid bij jezelf en die MUUR waartegen je telkens opbotst en nu komt de herkenning na het lezen van wat anderen hebben ervaren. Wat moet je dan doen? je ziet dat allemaal in je relatie gebeuren en ben ik nou de enige die dat ziet? Je probeert van alles ... de discussie te openen, vragen stellen met als resultaat ....grote ogen en stilte....volgende dag weer dezelfde vraag.....zichtbaar ongemak is het antwoord wat je krijgt, ik stel maar geen vragen meer (voor nu). maar ja, die vragen blijven in je hoofd hangen, dus vroeg of laat loop je weer tegen die muur. Niemand die het merkt.... en je wilt niet de ZEUR in het gezin zijn. Je leert van alles om maar een antwoord of reactie tevoorschijn te toveren ... de Muur. Maar het leven gaat door, genoeg activiteiten, studie, je baan, kinderen komen er, dat allemaal houdt je wel bezig tot .... waar zullen we met vakantie naartoe gaan? juist ja, goed geraden ... Nu na 43 jaar huwelijk en intussen meer kennis over de "bijzonderheden" van de mens te hebben opgedaan vraag ik het anders .....er komt geen discussie want ik heb binnen een minuut al voor haar geantwoord en ze is nog altijd blij dat ik het initiatief neem. We zijn nu aan elkaar gewend en het leven is goed. Ben toch blij dat we enkele momenten van crisis in die 43 jaar hebben doorstaan of overleefd. Wanneer ik het wel eens niet zag zitten dacht ik aan mijn zwaar invalide grootmoeder, altijd een lach op haar gezicht .... waarom zou ik dat niet kunnen. Ik wens eenieder zo'n rots in de branding toe ....STERKTE

Nicole - 4 jul 2019

Heel herkenbaar. Na 14 jaar huwelijk is het bij mij op. Ik kan niet overweg met de eenzaamheid en zijn autisme. Ik wil dus heel graag scheiden

Laura - 15 jul 2019

Nicole, ik doe met je mee. Hoe herkenbaar alle verhalen!

Ilse de Kreij - 4 aug 2019

Wauw, wat een herkenning! Kon niet slapen van het piekeren omdat ik het gevoel heb ook voor een keuze te staan.. Ben gaan zoeken naar herkenning op www en kwam dit tegen. Zo fijn! Niet voor jou fijn dat je het hebt meegemaakt, maar wel dat ik me nu minder alleen voel. Zo vaak aangegeven dat ik me niet gezien voel en meer aandacht wil. Ik heb niet het gevoel dat ie voor ons vecht. Er lijkt ook geen ons te zijn in dit huis, maar 3 ikjes. Enige vorm van een wij is m'n dochter en ik. Inmiddels slapen we al een hele tijd niet meer samen, en heb ik voorgesteld apart te gaan wonen. Maar zelfs dat voelt niet meer als de oplossing. Ik ben mezelf kwijt geraakt, steeds overspannen, angstaanvallen etc. Als vrienden zouden we door kunnen gaan, maar een relatie? Ik betwijfel het. En toch, vind ik het lastig om 'ons' los te laten, maar dat is aan m'n hsp te danken, ik blijf m maar kansen geven. Te meer omdat we dus onze dochter van 11 rond hebben lopen en zij zo goed als zeker ook ASS heeft. Maar dank voor het delen en voor het herkenning vinden!

Ld - 4 feb 2020

Dit is inderdaad heel herkenbaar. Ben 4,5 jaar samen met mijn vriend. Hebben een jaar geleden samen een huis gekocht, waarvan we dachten dat we enkel wat moesten schilderen en het in orde zou zijn. Dit was helaas niet waar, een lekkend dak, ontzettend vuil, bergen rommel, ... allerlei zaken waar we niet op gerekend hadden. Nu een jaar later, is 1 van de 2 kamers boven droog en klaar (hebben muren moeten uitbreken tot op de blote steen). Maar het parcours daarnaartoe was enorm moeilijk. En nu zijn we gestart in de tweede kamer, ook dit zal een moeizaam proces zijn waarbij we ook nog muren en kasten uitbreken. De stress die dit met zich mee brengt, weegt enorm door. Hij schuift inderdaad alles op mij af en geeft mij het gevoel dat alles mijn schuld is. Ik ben blij eens iets te lezen dat ik niet de enige ben die zich zo alleen voelt.

Senna - 28 mrt 2020

Ik herken het.. alles is altijd jouw schuld...er valt niet te praten.. en hou je het even niet meer omdat je niet door lijkt te dringen en daardoor soms alleen maar meer gefrustreerd raakt, dan wordt je uitgelachen. Dan is er alleen maar een clown tegenover je die net doet alsof hij je niet hoort, niet begrijpt waarover je je druk maakt en die waarschijnlijk hoopt dat je snel stopt met huilen/praten/tieren. Verder is er alleen de telefoon.. filmpjes kijken, appen met de rest van de wereld. Of de tv.. hij kan alleen maar naar het beeldscherm staren en er komt verder weinig uit. ja, "sssst" als je er doorheen praat. Voor de rest altijd druk druk want hij werkt. Je moet wel naast hem zitten, zijn afwas doen, vloeren dweilen en alles zo ongeveer wat hij wil en wanneer het hem uit komt. Maar het ligt aan jou! Want jij zeikt en zeurt overal over. Dat jij de enige bent die achter hem aan rent, hem ondersteunt in alles waar hij niet goed in is, alle initiatieven moet nemen en laat zien dat je het echt meent en probeert om er serieus iets van te maken., dat wordt echt niet gezien. Uiteindelijk ben jij de domme, kan je niks, doe je het nooit goed of je nu linksaf of rechtsaf slaat. Kritiek leveren dat lukt altijd wel terwijl je hem zelf probeert te sparen en excuses voor hem bedenkt die hij voor jou niet kan verzinnen. Alles waar hij jou van beschuldigd, doet hij eigenlijk zelf maar gelijk krijg je nooit. Sorry krijg je nooit. Hvj krijg je zelden. Om een kus of knuffel moet je vragen. Stiltestraffen kun je wel krijgen, wanneer je in zijn hoofd iets hebt gedaan wat hij niet leuk vindt. Het is een eenzame strijd. Want als je hem confronteert met de goeie en lieve dingen die je doet, alle aandacht die je geeft dan is het enige antwoord: Dat doe je toch zelf! Tsjah.. en dan heeft hij nog gelijk ook. En het is niet allemaal slecht en hij is soms ook lief en hij zal ongetwijfeld zijn eigen strijd voeren..onderhuids..maar zo'n relatie is niet gelijkwaardig. Een beperking of niet..je moet er als partner maar tegen kunnen. Ik heb er na 2,5 jaar genoeg van. En we woonden niet eens samen. Je eigenwaarde wordt totaal afgebroken want je wordt amper als mens gezien. Immers alles draait om hem. Ik vraag me oprecht af of zo iemand echt kan liefhebben. Ik merk er weinig van. Heel soms maar je bent inmiddels gewend om met weinig genoegen te nemen. Hij is immers beperkt dus kleine dingen zijn dan heel groot. Een relatie raakt dan snel verpest en 2,5 jaar later blijf je verward achter. Respect voor de partners die dit jaren vol weten te houden. Dat is liefde. Maar in sommige gevallen, komt dat helaas maar van 1 kant. Ik heb er genoeg van!

    Joy - 25 jul 2020

    Senna,ik lees je verhaal en het is net alsof ik mijn eigen verhaal lees. Ik ben nieuwsgierig hoe het met je gaat.

Mirjam - 12 apr 2020

Ook zo herkenbaar dit verhaal. Wij zijn 9 jaar getrouwd en 15 jaar samen. Voor beiden ons 2e huwelijk met ieder een kind, samengesteld gezin. Kinderen zijn inmiddels t huis uit. Het is nooit zijn schuld, er achteraf over praten lukt bijna niet. Of hij verdraait zo het verhaal dat jij je schuldig of fout bent geweest. Hij wordt dan heel gemeen met woorden en dingen zeggen die niet waar zijn, je wordt tot op t bot gekwetst, daarna zegt hij jaa zo bedoelde ik t niet, hij beseft echt niet hoeveel inpact dat heeft. Ik ben mezelf in al die jaren aardig kwijt geraakt, ik ben zo moe van steeds dezelfde strijd te voeren. Mijn zelfbeeld, vertrouwen, spontaniteit, onzekerheid, eenzaamheid is weggenomen, kortom ik ben nog maar een schim van wat is was toen ik verlieft op hem werd 15 jaar geleden. En toch ga ik niet weg! Qua de zakelijke dingen kom ik niks te kort, maar ik voel me zo alleen en eenzaam. Voor fam/vrienden houdt je je groot en klaag je niet, omdat ze t toch niet begrijpen wat jij door maakt als je partner ASS heeft.

A - 25 apr 2020

Heel herkenbaar! Ik voel me eenzamer bij mijn man dan als ik alleen ben. We zijn dit jaar 35 jaar getrouwd. Op dit moment zit ik in heel moeilijke tijd. En gevecht met mezelf voor opkomen. Mijn man vindt het heel moeilijk om te gaan . Hij raakt zijn controle op mij kwijt. En gemanipuleerd gedrag van mijn man en Van het opkomen ben ik uitgeput en geestelijk zwaar. Ik huil elke dag en ben niet gelukkig in huis met mijn partner. Ik mis ook liefde van hem. We hebben zo vaak gepraat en gaat weer goed . Op den duur valt hij weer in zijn oude patroon . Hij heeft 2 jaar geleden gezegd dat hij in therapie gaat en wil alles meewerken om onze huwelijk te redden . Hij maakt niet waar ( voor tweede keer ) en zei dat hij geen probleem met zich zelf heeft , dus niet nodig. Hij zei dat het mijn probleem is . Ik ben al 4 jaar onder behandeling bij psycholoog en wil vechten voor onze huwelijk. Ik heb hsp en heel gevoelig en ik voel me geestelijk misbruiken door hem . Soms durf ik niet voor mezelf opkomen om ruzie te voorkomen. De ene weken is hij heel lief voor mij en daar trap ik weer in . Het gaat weer goed . Het is herhaal patroon in 35 jaar. Ik heb 3 kinderen ( zoon 31 jaar , dochter 28 jaar en zoon 25 jaar ) Ze zijn heel lief voor mij . 2 van mijn kinderen zijn uit huis gegaan door gedrag van mijn man . Ze zeiden dat ze eigen leven wil leiden en geen bemoeienis van vader . Ik zit vast aan mijn man . Vind heel moeilijk om gaan te scheiden en doet me zoveel pijn. Op den duur hou ik niet meer vol en ben nu op zoek naar een tweede huis om tot de rust te komen. Dan zie ik wel verder hoe het loopt .

Et - 15 mei 2020

Als asperger (en add) klant kan ik uit ervaring spreken dat autisten een sociale snaar missen. Kleine details van anderen gaan langs me heen: blik in iemands ogen, de toon hoe iets wordt gezegd, lichaamshouding, etc. Wat moet ik wel of juist niet zeggen. Sla je een arm om iemand heen als iemand verdrietig is? Vragen hoe het met iemand gaat. Hoe was jouw dag? Praten over koetjes en kalfjes is lastig en onbewust stuur ik gesprekken altijd wel naar dingen die op mezelf slaan. Maar dat heb ik altijd pas achteraf door. Wanneer ik weer alleen ben en ik de tijd heb om de situatie te analyseren. En met zo'n iemand hebben jullie het jarenlang volgehouden? Dat zegt wel iets over jullie toewijding. Jammer dat het niet gelukt is. Maar ja, als elke vorm kritiek die je uit naar iemand gezien wordt als een persoonlijke aanval of verraad dan kun je maar beter niet met zo'n iemand samenwonen.

Sandra - 16 mei 2020

Ik en zelf al 7 jaar samen met een man met Asperger. En alles wat hierboven vermeld word is heel herkenbaar. Het zijn tenslotte allemaal de kenmerken waar ASS voor staat; weinig inleving, zich rap bekritiseerd voelen, verbale en non verbale problemen. Wat mij het meest raakt, is dat ruzie inderdaad altijd mijn schuld is volgens hem. Terwijl je van een muur nog meer reactie kan verwachten. Je zou voor minder beginnen roepen op hem denk ik dan. Hij kan ook wel een hele lieve en zorgzame man zijn. Doet alles wat ik hem vraag, en ik merk wel dat hij moeite doet om van zijn kant eraan te werken. Zelf ben ik oog Hsp, het valt me op dat meerdere vrouwen op dit forum hooggevoelig zijn. Ik denk dat een Asperger persoon rap de deur op zijn neus zou krijgen van iemand die niet hooggevoelig is!!

Jessica - 17 mei 2020

Wow, wat een herkenning. Als ik naar mijn situatie kijk: 20 jaar samen, 2 kids van 3 en 10 en ik ben mezelf ondertussen kwijt geraakt.. het is niet gezellig in huis, er wordt niet met elkaar gepraat, voel me heel eenzaam en ik ben bang dat dit ook op mijn kinderen effect heeft. Voor mijn man is het zo: als het niet benoemd wordt is het er niet. Voor hem gaat het dagelijks leven gewoon door. Hij doet heel veel in huis, werkt niet (ik heb de afgelopen 2 jaar een opleiding gedaan om een betere toekomst te creëren) maar hij neemt nergens verantwoordelijkheid voor. Ik neem alle beslissingen, moet alles organiseren en ik neem het initiatief.. ik ben er zoo zat van. Het zorgt voor irritatie en ik trek mij terug.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


4 × = dertig zes




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding

Vlog

Roos is een aantal jaar geleden gescheiden. Ze heeft na de scheiding lang in de overlevingsstand gezeten maar ze is nu zo ver dat ze weer echt kan genieten. Wil jij dat ook? Kijk haar vlog en laat je door Roos inspireren om stappen te zetten.   Wil je meer vlogs zien van Roos?   Lees verder > overlevingsstand
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.