Menu

Cathy voelt zich eenzaam in haar huwelijk

eenzaam in haar huwelijk

Ik voelde me zo eenzaam en alleen. Was inmiddels onzeker over alles van mijzelf en had een negatief zelfbeeld. Stelselmatig steeds de schuld krijgen voor wat mis ging, het idee hebben dat je partner van je walgt, elkaar niet begrijpen en er ook niet over kunnen praten, maakte mij doodongelukkig. Doordat mijn partner een beperking had kon hij daar feitelijk niks aan doen, dat besefte ik ook steeds. Hij wist zich waarschijnlijk ook geen raad, dus lachte. Het voelde dan of hij mij uitlachte en het geen beperking meer was, maar uiterst gemeen manipulatief gedrag. Daar voelde ik me niet beter door en ging steeds meer aan mijzelf twijfelen. Eten, chocolade en chips gaven me alleen nog een beter gevoel. Heel kort, maar genoeg om een eetstoornis te ontwikkelen. De kilo’s bleven er aan komen, wat mijn zelfbeeld niet echt positief beïnvloedde. Het was voor mij een negatieve spiraal waar ik niet meer alleen uit kon komen.

Toch wilde ik er voor vechten. Ik zag om mij heen voorbeelden van echtparen die er samen uit kwamen en op een andere manier samen hun leven in konden richten. Ze volgden samen relatietherapie en maakten afspraken over wat ze allebei nodig hadden. Daarbij erkende de partner wel dat hij (meestal een hij heb ik inmiddels begrepen) een beperking had, de situatie ook moeilijk kon hanteren en van een deskundige aan nam dat de beperking een negatieve invloed had op de relatie. Dat er dus van beide partners een aanpassing noodzakelijk was om de relatie te redden.

Helaas was dat in mijn huwelijk niet mogelijk. Praten over onze problemen eindigde altijd in beschuldigingen naar mij. Er was niet doorheen te komen, zo star. Hij deed alles goed en wist t allemaal zo goed, ik maakte hem het leven zuur. Vraag om samen in relatietherapie te gaan wees hij steeds af. Had naar zijn idee toch geen zin, want ik zou nooit veranderen.

Ik zocht hulp. Voor mijzelf en voor ons huwelijk. Uiteindelijk zat ik alleen in relatietherapie. Ik leerde hoe ik om moest gaan met een partner met autisme. Ik leerde ook hoe ik voor mezelf moest zorgen, dat ik ook tijd voor mezelf moest claimen bijvoorbeeld en meer moest ontspannen. Maar dat laatste kwam er nooit van. Mijn man kon niet met onze dochter om gaan, dat resulteerde altijd in ruzie. Hij voelde zich dan het slachtoffer en liet haar alleen. Mijn zoontje was nog te jong voor moeilijk gedrag, dus dat lukte hem nog wel. Hij gaf daarom alle aandacht aan ons zoontje. Ik ging daarom niet uit, kon ik voor mijn dochter niet.

Mijn situatie was uitzichtloos. Ik leek wel gek en zo voelde ik me ook. Ik werd er gek van.

Cathy is 43 jaar. Moeder van een zoon (7) en een dochter (11). Anderhalf jaar geleden gescheiden van een man van wie men vermoedt dat hij een vorm van autisme heeft. Maandelijks schrijft ze over haar huwelijk, over autisme en scheiding en welk effect dat op haar leven had en nu nog heeft. Langzaam wordt ze weer zichzelf. Vooral hoopt ze lotgenoten te laten weten dat ze niet de enige zijn. Ze is erg eenzaam in haar huwelijk met een autistische man.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


3 + drie =

Vlog

Ieder jaar krijgen zeventigduizend kinderen in Nederland te horen dat hun ouders uit elkaar gaan. Van het aantal samenwonenden eindigt één op de twee relaties in een scheiding. Van alle huwelijken strandt één op de drie.

echtscheiding en kinderen
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.