Menu

Ik moest voor mijn kinderen zorgen en dus scheiden, Cathy blogt

6 reacties
scheiden

Al jaren in een negatieve spiraal groeiden we dus uit elkaar. In de loop van de tijd merkte ik ook nog dat mijn partner vaak tegen me loog. Hij verbloemde daarmee zijn aandeel in een negatieve situatie of bagatelliseerde de problemen. Hij was niet eerlijk over waar hij was geweest en hoe hij met de kinderen om ging. Ik wist zeker dat hij loog, omdat ik het van anderen terug hoorde zoals ik het had bedacht.

Ook de kinderen vertelde me dat papa niet eerlijk was. Het was niet bespreekbaar met hem. Een gevoel van hevige teleurstelling en verraad kwam er nog bij. Ik vroeg me ook af of ik de kinderen nog wel veilig bij hem achter kon laten. Uit frustratie sloeg hij onze dochter en rende boos achter haar aan, wat haar extra bang van hem maakte. Ze zat dan uren alleen op haar kamer tot ik weer thuis kwam.

Onze dochter, waarbij inmiddels duidelijk was dat ze autisme had, naast een groeistoornis en hypersensitiviteit op prikkels, bleek ook hoogbegaafd te zijn. Ze snapte alles met haar 9 jaar. Ze had me meer dan nodig. Ze uitte zich suïcidaal, kon niet om gaan met de situatie thuis en de drukte van school. Maar ook daar stond ik alleen. Alleen mijn ouders stonden naast me en hielpen mij. Mijn man liet me het allemaal alleen oplossen. En dat kon ik natuurlijk niet. Probeerde hem er steeds bij te betrekken, hem mee te nemen naar de therapie van onze dochter, maar hij weigerde.

Ook onze zoon, toen 5 jaar oud, ging steeds moeilijker gedrag laten zien. Gedrag waar ik me geen raad mee wist, niets hielp. Hij had ook een vader nodig en die was er meestal niet.

Toen dacht ik dat ik, met mijn ouders, de enige was die vond dat mijn partner zich vreemd gedroeg. De enige die vermoedde dat er sprake was van een vorm van autisme. Het voelde alsof niemand mij serieus nam of ze hadden teveel eigen problemen om zich te bekommeren om een zus of vriendin.

Mijn christelijke opvoeding gaf me troost, houvast en gaf richting. “Tot de dood ons scheid” had ik immers beloofd. Maar dat was wel een veel te zware opdracht. Zo zal God het vast niet bedoeld hebben, dat ik met een ongelovige man getrouwd moest blijven terwijl het me kapot maakte. We waren ook niet in de kerk getrouwd!

Toch vocht ik door tot de relatie tussen mijn man en onze dochter zo verslechterde, dat zij niet meer bij hem wilde zijn, ze continu conflicten hadden en mijn man het mij en haar verweet dat wij zijn leven onmogelijk maakten. Toen realiseerde ik mij dat het blijven de kinderen juist zou schaden; een vader met onverwachtse bizarre reacties, nauwelijks beschikbaar als opvoeder en een instabiele moeder.

Dochter suïcidaal, zoontje zeer moeilijk hanteerbaar gedrag. Hoeveel aanwijzingen heb je als moeder nog nodig? Dit is het moment waarop ik voor mijn kinderen moest zorgen en moest scheiden. Ik gaf mijn man nog één laatste kans, maar die heeft hij direct van tafel geveegd. Dus moest ik doorzetten en meldde dat ik wilde scheiden.

Cathy is 43 jaar. Moeder van een zoon (7) en een dochter (11). Anderhalf jaar geleden gescheiden van een man van wie men vermoedt dat hij een vorm van autisme heeft. Maandelijks schrijft ze over haar huwelijk, over autisme en scheiding en welk effect dat op haar leven had en nu nog heeft. Langzaam wordt ze weer zichzelf. Vooral hoopt ze lotgenoten te laten weten dat ze niet de enige zijn. Ze is erg eenzaam in haar huwelijk met een autistische man.

REACTIES

Profielfoto van

Amsterdam-Brabant - 22 mrt 2017

Indrukwekkend en emotioneel verhaal ..... hoop dat het beter met jou en de kinderen gaat nu .....

    Cathy - 22 mrt 2017

    Fijn te lezen dat mijn blog gelezen wordt. De scheiding is uiteindelijk de beste keus geweest in alle tijden. Dat lees je wel in de vervolg-blogs. Maar het was zeker emotioneel erg zwaar. Inmiddels hebben we een goed leven en heel veel mensen om ons heen die er voor ons zijn! Het gaat nu gelukkig goed met ons. Liefs, Cathy

Simone - 22 mrt 2017

Heb me ook zo vaak eenzaam gevoeld, vaak genoeg onder de douche hard huilen, het kletterende water maakte dat niemand mij hoorde. De laatste jaren van onze relatie ook alleen met onze 2 kinderen overal naartoe. Verjaardagen, buurtfeestje, ouderavonden, steeds vaker ging hij niet meer mee. Nadat ik op gegeven moment zelfvastliep bij de huisarts voor het eerst de term autisme gehoord. Ex wilde er niks over horen, het lag aan mij, misschien was ik wel autistisch.....Uiteindelijk werd ik letterlijk ziek van deze relatie en moest ik voor mezelf, en uiteindelijk ook voor mijn kinderen, kiezen. Na 25 relatie was het op..... Nu na 3 jaar weer beetje rust in m'n leven, een lieve man tegen gekomen, je geliefd voelen, wennen aan samen dingen doen, begrijp ik soms nog steeds niet hoe het werkt in ex z'n hoofd. Aan alle vrouwen die zich herkennen, zoekende zijn, weet dat je echt de enige niet bent. Blijf trouw aan jezelf, geloof in jezelf en kies voor jezelf. Dat kan niemand anders voor je doen. Dikke knuffel

    bohu@banit.club - 21 mei 2017

    Simone, erg herkenbaar, zelfs die douche. Alleen ben ik een man en mijn vrouw heeft autisme. De structuur, regeltjes, het is verstikkend. En ze is zo slim en kan het zo brengen dat ze me laat twijfelen of ik misschien wel autisme heb omdat ik haar niet begrijp of het niet met haar eens ben. Kinderen worden ouder en mondiger en het wordt nu echt schadelijk voor mij en de kinderen, elke dag ruzie, chantage, loze dreigementen..ze weet door alle prikkels niet meer wat ze zegt en doet. Ik wil de kinderen rust geven. Scheiden is echt in beeld gekomen maar wat me tegenhoudt is dat ik bang ben dat dit haar echt in een isolement en tot de rand brengt. En natuurlijk schaaamte dat we al die tijd hebben verspeeld.

    Maaike - 11 jul 2017

    Hallo Simone, Heel herkenbaar war je schrijft. Het stille verdriet, de eenzaamheid. Het liegen wat Cathy hier in haar blog beschrijft herken ik ook. Liegen om zijn eigen zin te kunnen doen, dingen die helemaal niet goed voor zijn gezin en mij waren. Het moest echter allemaal gaan zoals hij het in zijn hoofd had. Dan maar stiekem en dus liegen.

Profielfoto van

Amsterdam-Brabant - 23 mrt 2017

Is er nog wel contact tussen je kinderen en hun vader ?

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


vier − = 0

Vlog

Rijd jij ook nog wel eens langs het huis van je ex? Loslaten van je boosheid na je scheiding is een hele kunst, heeft ook Roos zelf eLees verder > loslaten na je scheiding
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.