‘Levend verlies’ was een begrip wat ik niet kende, maar ik wel herken. In mijn werk met mensen met dementie zie ik dagelijks de gevolgen van ‘levend verlies’. Partners en kinderen zien hun partner of ouder nog, maar deze verandert zodanig dat ze de persoon die ze kenden, verliezen. Een proces wat soms traag gaat, soms ook snel, maar waar weinig grip op is, wat ontzettend verdrietig kan zijn en pijn doet. Bij levend verlies wordt er ook gerouwd, is er verdriet en wordt er afscheid genomen van een persoon zoals deze was.
Kinderen ontwikkelen zich
Daar waar er sprake is van ouderverstoting, kunnen we ook spreken van ‘levend verlies’. Mijn kinderen zijn er nog, ze groeien door, ze blijven zich ontwikkeling, maar als vader mag ik het niet meemaken. Een groot verlies, wat vooral zichtbaar wordt als ze dichtbij zijn, maar ik er niet bij kan. Hier speelt eigenlijk het omgekeerde. Mijn kinderen transformeren langzaam tot volwassenen en ik ben geen deelgenoot in dit proces.
Zwijgen is toestemmen
Wat doe je als ouder als je aan het werk bent en jouw kinderen zijn op hele korte afstand bij je? Je ziet ze, je kan naar ze toegaan, maar je voelt een enorme drempel. Die drempel is er niet zomaar, het is een obstakel die wordt gevormd door mensen in hun nabijheid. Volwassenen die van de situatie afweten, maar niets doen. Volwassen mensen die erbij staan te kijken en niet handelen. Zelfs niet naar mij toekomen, terwijl ik ze in andere situaties wel spreek. Ja, het zal lastig zijn, maar zwijgen is toestemmen.
Dankbaar
Aan de andere kant ben ook dankbaar dat ik mijn kinderen even heb mogen zien, mogen ervaren hoe ze zich verhouden tot anderen en me te verbazen over de enorme groei die ze hebben doorgemaakt. Het vulde mijn hart ook met trots. Mooie kinderen, sociaal en open. Personen die zich aan het ontwikkelen zijn, op weg naar de volwassenheid en daarbij allerlei obstakels moeten nemen. Wegen bewandelen die mede gaan bepalen wie ze zijn, hoe weerbaar en sterk ze zijn. Wat zou ik graag in de nabijheid zijn om samen dit pad te bewandelen.
Van afstand kan ik een beetje volgen hoe ze het doen op school. Maar eigenlijk ben ik niet zo geïnteresseerd in hun prestaties in allerlei schoolse vakken, dat zegt niets over wie ze écht zijn en wat ze bezig houdt. Ik wil weten wat ze drijft, waar ze blij en gelukkig van worden, waar ze zorgen om hebben en waar ze hulp bij nodig hebben. Dat is misschien wel de essentie van ouderschap: luisteren en ervoor ze zijn.
Oogcontact
Nadat ik ze fysiek op korte afstand zag, heb ik mijn kinderen vaker gezien. Helaas bleef het hier ook bij oogcontact. Voor een welgemeend “hallo” kreeg ik geen kans. Natuurlijk kon ik ze achterna gaan in de winkel, maar dat zou niet op prijs gesteld worden, ga ik vanuit. Natuurlijk niet. Dat wordt ongemakkelijk en dat wil ik niet. Maar hoe en waar kan ik het contact dan wel met ze aangaan? Dit is een verdomde ingewikkelde situatie waarin ik niet weet waar ik goed aan doe. Maar ik zie ze steeds groter worden, transformeren van kind naar puber.
Dit neemt het verlies niet weg, de korte ogenblikken dat we vlak bij elkaar zijn. Nee, ik ervaar het als “levend verlies”. Ik sta erbij, kijk er naar en voel verdriet.
Mijn naam is Rudy en ben 43 jaar. Al vele jaren ben ik werkzaam in de ambulante GGZ, specifiek ouderen. In mijn werk kom ik voornamelijk bij mensen die lijden aan dementie en zorgmijden en in mijn vrije tijd wandel ik graag, het liefst maak ik langeafstandswandelingen (80+ km). Ik verbouw eigen groenten, vang ik kippen en egels op en beheer ik een plantenbieb. Daarnaast organiseer ik comedyshow, brouw ik bier, organiseer ik paddenstoelenwandelingen en ben ik klimaatactivist.
In 2012 werd ik voor het eerst vader van een prachtige dochter, 2 jaar later werd een hele lieve zoon geboren. Sinds het voorjaar van 2022 heb ik mijn kinderen niet meer gezien of gesproken, waar ik nog elke dag mee worstel. Ik neem jullie via blogs over ouderverstoting graag mee in mijn leven, waarin de kinderen ontbreken.
REAGEER OP DEZE BLOG