‘Levend verlies’ was een begrip wat ik niet kende, maar ik wel herken. In mijn werk met mensen met dementie zie ik dagelijks de gevolgen van ‘levend verlies’. Partners en kinderen zien hun partner of ouder nog, maar deze verandert zodanig dat ze de persoon die ze kenden, verliezen. Een proces wat soms traag gaat, soms ook snel, maar waar weinig grip op is, wat ontzettend verdrietig kan zijn en pijn doet. Bij levend verlies wordt er ook gerouwd, is er verdriet en wordt er afscheid genomen van een persoon zoals deze was.
Kinderen ontwikkelen zich
Daar waar er sprake is van ouderverstoting, kunnen we ook spreken van ‘levend verlies’. Mijn kinderen zijn er nog, ze groeien door, ze blijven zich ontwikkeling, maar als vader mag ik het niet meemaken. Een groot verlies, wat vooral zichtbaar wordt als ze dichtbij zijn, maar ik er niet bij kan. Hier speelt eigenlijk het omgekeerde. Mijn kinderen transformeren langzaam tot volwassenen en ik ben geen deelgenoot in dit proces.
Zwijgen is toestemmen
Wat doe je als ouder als je aan het werk bent en jouw kinderen zijn op hele korte afstand bij je? Je ziet ze, je kan naar ze toegaan, maar je voelt een enorme drempel. Die drempel is er niet zomaar, het is een obstakel die wordt gevormd door mensen in hun nabijheid. Volwassenen die van de situatie afweten, maar niets doen. Volwassen mensen die erbij staan te kijken en niet handelen. Zelfs niet naar mij toekomen, terwijl ik ze in andere situaties wel spreek. Ja, het zal lastig zijn, maar zwijgen is toestemmen.
Dankbaar
Aan de andere kant ben ook dankbaar dat ik mijn kinderen even heb mogen zien, mogen ervaren hoe ze zich verhouden tot anderen en me te verbazen over de enorme groei die ze hebben doorgemaakt. Het vulde mijn hart ook met trots. Mooie kinderen, sociaal en open. Personen die zich aan het ontwikkelen zijn, op weg naar de volwassenheid en daarbij allerlei obstakels moeten nemen. Wegen bewandelen die mede gaan bepalen wie ze zijn, hoe weerbaar en sterk ze zijn. Wat zou ik graag in de nabijheid zijn om samen dit pad te bewandelen.
Van afstand kan ik een beetje volgen hoe ze het doen op school. Maar eigenlijk ben ik niet zo geïnteresseerd in hun prestaties in allerlei schoolse vakken, dat zegt niets over wie ze écht zijn en wat ze bezig houdt. Ik wil weten wat ze drijft, waar ze blij en gelukkig van worden, waar ze zorgen om hebben en waar ze hulp bij nodig hebben. Dat is misschien wel de essentie van ouderschap: luisteren en ervoor ze zijn.
Oogcontact
Nadat ik ze fysiek op korte afstand zag, heb ik mijn kinderen vaker gezien. Helaas bleef het hier ook bij oogcontact. Voor een welgemeend “hallo” kreeg ik geen kans. Natuurlijk kon ik ze achterna gaan in de winkel, maar dat zou niet op prijs gesteld worden, ga ik vanuit. Natuurlijk niet. Dat wordt ongemakkelijk en dat wil ik niet. Maar hoe en waar kan ik het contact dan wel met ze aangaan? Dit is een verdomde ingewikkelde situatie waarin ik niet weet waar ik goed aan doe. Maar ik zie ze steeds groter worden, transformeren van kind naar puber.
Dit neemt het verlies niet weg, de korte ogenblikken dat we vlak bij elkaar zijn. Nee, ik ervaar het als “levend verlies”. Ik sta erbij, kijk er naar en voel verdriet.
Mijn naam is Rudy en ben 43 jaar. Al vele jaren ben ik werkzaam in de ambulante GGZ, specifiek ouderen. In mijn werk kom ik voornamelijk bij mensen die lijden aan dementie en zorgmijden en in mijn vrije tijd wandel ik graag, het liefst maak ik langeafstandswandelingen (80+ km). Ik verbouw eigen groenten, vang ik kippen en egels op en beheer ik een plantenbieb. Daarnaast organiseer ik comedyshow, brouw ik bier, organiseer ik paddenstoelenwandelingen en ben ik klimaatactivist.
In 2012 werd ik voor het eerst vader van een prachtige dochter, 2 jaar later werd een hele lieve zoon geboren. Sinds het voorjaar van 2022 heb ik mijn kinderen niet meer gezien of gesproken, waar ik nog elke dag mee worstel. Ik neem jullie via blogs over ouderverstoting graag mee in mijn leven, waarin de kinderen ontbreken.
Dinie - 10 apr 2026
Goh Rudy je verhaal raakt me! Ik ken je van de wandelingen en je positieve vibes en doorzettingsvermogen die ik van jouw zie en mij de passie voor het lopen en de natuur hebt doorgegeven! Ik ben je daar nog dankbaar voor! Je bent een kei in wat je onderneemt en hoe jij je staande houdt! Wat triest te lezen wat er achter jouw als empatisch mens om gaat... ik volg je en wens je veel moed en kracht toe. Hoe verdrietig dit. Je hebt mijn steun in je projecten! Warme groet
Rudy Nordhausen - 18 apr 2026
Dank je wel Dinie.
Hannah Heijblom - 22 apr 2026
Sinds 2021 is het contact met mijn zoon waarschijnlijk definitief verloren gegaan. Dit omdat ik het niet meer trok te blijven strijden en mij machteloos voelde om hem nog te kunnen bereiken.. Ik was op en aan het einde van mijn latijn.. mijn zoon is sinds zijn 16e zwaar beïnvloed door zijn vader, ‘foute’ vrienden en familie van vaders kant en heeft mij buiten spel gezet qua opvoeding en contact.. er is later nog wel enigszins contact geweest met mijn zoon, met zijn toenmalige vriendin en dat ging een aantal jaren redelijk, ook nog op vakantie geweest wat leek op voorzichtige toenaderingen en openheid van mijn zoon. Maar in 2019 kwam er roet in het eten toen de vader van mijn kind weer zijn charmes in de strijd gooide en op zodanige wijze mij wist buiten te sluiten door verleidingen aan te dragen waar mijn zoon gevoelig voor was, hij was toen inmiddels 21 jaar en net weer pril verliefd geworden. Zijn vriendin werd ook helemaal ingepakt, was gecharmeerd van de mooie presenties van de vader, ik keek ernaar en kon niets doen.. Na deze periode is het contact tussen ons radicaal gebroken… Heb ruim 4 jaar gerouwd ( en natuurlijk nog maar de ernstigste zwaarte is eraf) Op dit moment ben ik erg ziek en hopelijk herstellende ervan maar is nog onzeker.. We hebben sporadisch app contact, m’n zoon is ook inmiddels vader geworden van een zoontje die nu 8 maanden is.. Hij wisselt qua opening maken, wil zijn zoon laten zien maar niet meer dan dat..Zelf geen persoonlijke ontmoeting meer.. Ik voel en weet dat ik mijzelf moet beschermen, én hem ook vrij wil laten in zijn keuze/proces maar dit is heel zwaar..Mijn herstel is nu nr 1 maar gun mijn zoon ook zijn proces, ik wil niets forceren! Toch leef ik ook met het idee dat de beschadigingen al dermate zijn dat ze niet echt meer te herstellen zijn. Mijn ex, familie ervan en mede beïnvloedbare mensen in dit bizarre verhaal kan en wil ik nooit meer enige vorm van contact.. Maar toch blijf ik een sprankje hoop houden omdat ik van m’n zoon hou ♥️