Vervreemde vader Rudy: “papa denkt aan jullie”

Brieven

Ik ben een vervreemde vader. Regelmatig schrijf ik brieven aan mijn kinderen waarin ik vooral vertel hoe het met mij gaat, wat ik meemaak en wat mij bezig houdt. Natuurlijk vraag ik in deze brieven naar hun leven, hoe ze in hun vel zitten, hoe het gaat op school, etc. Maar er komt nooit een antwoord op deze vragen. Oorverdovende stilte. Pijnlijke stilte. Een stilte die ik niet weet te doorbreken.

Ik krijg als vervreemde vader geen informatie

Informatie over mijn kinderen krijg ik nooit spontaan, tenzij er een belang is bij moeder, dan kan de communicatie plotseling op een nette manier plaats vinden. Nee, ik moet er telkens om smeken en dan krijg ik meestal een bot en incompleet bericht. Vragen waarin ik iets wil betekenen voor de kinderen worden vaak niet beantwoord, of veel te laat. Zoals een vraag wat de kinderen voor Sinterklaas zouden willen, deze mail werd pas ná Sinterklaas beantwoord. Een vorm van macht die heel lelijk en destructief is.

Wat kan ik ze vertellen?

Als ik, als vervreemde vader, de brieven aan mijn kinderen schrijf, dan worstel ik vaak met de inhoud. Natuurlijk kan ik vertellen over de kippen en egels die bij mij wonen, dat ik een mooie wandeling heb gemaakt of welke nieuwe muziek ik net heb ontdekt. Deze informatie is ‘veilig’. Maar eigenlijk wil ik vertellen over mijn pijn, over hoe het contactverlies tot stand is gekomen en hoe ik probeer het contact te herstellen. Mijn twijfel zit hem erin dat ik niet weet of ik daar goed aan doe. Waarschijnlijk horen zij een totaal ander verhaal en wat moet een kind dan met mijn informatie? De wereld is al onbegrijpelijk en complex genoeg en daar wil ik niet nog een schepje bovenop doen.

Geloven in eigen verhaal

Daarbij heb ik gemerkt dat hun moeder is gaan geloven in haar eigen leugens. Of zo lijkt het althans. Ze verweet mij in een mail dat ik de complete opvoeding van de kinderen aan haar had overgelaten! Pardon? Nu is het mij niet duidelijk of verstotende ouders echt geloven in de leugens of dat een vorm is van ‘gaslighting’. Beiden zijn kwalijk. Maar hoe moet ik me dan opstellen naar de kinderen als zij deze leugens voorgeschoteld hebben gekregen? 

Geduld

Dat er leugens worden verspreid over de contactbreuk met mijn kinderen is zeer pijnlijk, maar het zegt meer over de boodschapper dan over mij. Opschrijven voor mijn kinderen hoe het echt is gegaan zou eerlijk zijn voor alle partijen, maar maakt de situatie ook ingewikkelder. Vanaf welke leeftijd kun je hierover beginnen? Dat ik mijn kinderen de laatste 4,5 jaar niet heb zien opgroeien maakt het inschatten lastig. Het maakt mij intens verdrietig. De kinderen zijn van mij afgenomen en de kinderen is hun vader ontnomen. Maar in deze gaat het niet om mij, maar om mijn kinderen. Mijn geduld zal hopelijk opleveren dat mijn kinderen zelf opzoek gaan naar hun wortels.

De twijfel van de vervreemde vader

Gelukkig heb ik met mensen om me heen die van dichtbij hebben meegemaakt hoe het is gegaan en er wel voor zorgen dat ik niet aan mezelf ga twijfelen. Want twijfel ligt op de loer als mensen willens en weten verdraaien en dit blijven herhalen. Het is een gevaarlijk mechanisme, iets waar mijn kinderen niet aan blootgesteld dienen te worden. Ook heb ik lieve mensen om mij heen die mij steunen, een luisterend oor bieden en zich soms ook onmachtig voelen.

In mijn leven ga ik altijd uit van vertrouwen. Dat is belangrijk in het werk wat ik doe, maar ook in de rest van mijn leven. Ik wil niet in een wereld leven waarin wantrouwen de boventoon voert. Ja, soms ga ik op mijn gezicht, maar dat is niet erg, meestal krijgt mijn vertrouwen juist een boost. Zie je wel, de overgrote meerderheid van de mensen is te vertrouwen. Maar ik kan je zeggen dat je het feit dat je kinderen je worden afgenomen en de boel verdraait wordt, dat hakt er wel in.

Wat kan ik doen?

De komende 2 maanden vieren mijn kinderen hun verjaardag. Ook nu mag ik er geen onderdeel van zijn en zal ik alleen aan ze denken. Op mijn vraag wat ze willen voor hun verjaardag, krijg ik al 1,5 week geen enkele reactie. Het maakt me boos en verdrietig, maar ik blijf nadenken wat ik wel kan doen. Er komt vast een idee. Een idee waardoor ze wederom mogen ervaren dat hun vader aan ze denkt, dat ze belangrijk zijn.

Mijn naam is Rudy en ben 44 jaar. Al vele jaren ben ik werkzaam in de ambulante GGZ, specifiek ouderen. In mijn werk kom ik voornamelijk bij mensen die lijden aan dementie en zorgmijden en in mijn vrije tijd wandel ik graag, het liefst maak ik langeafstandswandelingen (80+ km). Ik verbouw eigen groenten, vang ik kippen en egels op en beheer ik een plantenbieb. Daarnaast organiseer ik comedyshow, brouw ik bier, organiseer ik paddenstoelenwandelingen en ben ik klimaatactivist.  

In 2012 werd ik voor het eerst vader van een prachtige dochter, 2 jaar later werd een hele lieve zoon geboren. Sinds het voorjaar van 2022 heb ik mijn kinderen niet meer gezien of gesproken, waar ik nog elke dag mee worstel. Ik neem jullie via blogs over ouderverstoting graag mee in mijn leven, waarin de kinderen ontbreken. Vandaag schijf ik over mijzelf als vervreemde vader.

Lees alle blogs van Rudy