Als het leven barsten krijgt….

De week voor Pasen, de week van een mediator.

Soms heb je van die weken waarin alles tegelijk komt. Ziekte, zorgen, werk, afscheid, herinneringen. En ondertussen draait de wereld gewoon door. Terwijl die voor jouw gevoel stil staat of dat je juist de tijd nodig hebt om even stil te staan.

Afgelopen maandag zat ik met mijn moeder in het ziekenhuis voor een echo vanwege ingezakte wervels door osteoporose. Je weet dat het bij ouder worden kan horen, maar dat maakt het niet minder confronterend. Je ziet je ouders ineens anders. Kwetsbaarder. Voorzichtiger. En ongemerkt veranderen de rollen: zij zorgden vroeger voor jou, en nu zorg jij voor hen.

Nog geen week later, op Goede Vrijdag, ging ik met mijn hond naar de dierenarts. Baarmoederontsteking. Met spoed geopereerd. Gelukkig waren we op tijd. En dan kan het niet anders dat het werk maar even moet wachten. Afgelopen nacht sliep ik op de bank om haar in de gaten te houden.

Het leven namelijk wacht niet tot jij tijd hebt.

Afscheid hoort bij het leven

Tussendoor was er een condoleance en een uitvaart.
En bij elke uitvaart denk ik ook aan Johan (mijn broertje). Deze week 31 maart zou hij 53 zijn geworden. Helaas hield het leven voor hem op bij 46. Verdriet slijt, zeggen ze. Dat is ook zo. Maar het verdwijnt niet. Het verandert van vorm. Het gaat met je mee door het leven.

Wat me opvalt, is dat mijn ouders steeds meer mensen om hen heen verliezen. En met hen de kinderen die hun ouders verliezen. Mijn ouders zijn al in de 80. “Een mooie leeftijd”, zeggen we dan. En dat is ook zo, ik ben ook dankbaar dat ik ze nog heb. Het zijn van die momenten waarop je weer even voelt hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is.

Een scheiding komt zelden alleen

In mijn werk zie ik het voortdurend: mensen komen niet bij mij omdat er alleen relatieproblemen zijn. Er speelt bijna altijd meer. Ziekte. Stress. Geldzorgen. Werk. Een kind waar zorgen om zijn. Ouders die hulp nodig hebben. Een overlijden. Een burn-out.

Deze week zat er een man tegenover mij die zijn ouders kort na elkaar had verloren. Hij kon het verdriet moeilijk een plek geven en zei: “Sinds zij er niet meer zijn, kijk ik anders naar de wereld.” Hij was stiller geworden, somberder misschien ook, meer op zichzelf. Zijn vrouw begreep dat toen niet goed. Zij had zo’n intense band met haar ouders nooit gehad en kon zich moeilijk voorstellen wat hij voelde. Ze dacht dat hij afstand nam van haar, terwijl hij eigenlijk worstelde met zijn verdriet.

Langzaam zijn ze elkaar daarin kwijtgeraakt.

Inmiddels zegt zij dat ze nu pas ziet dat ze aan zijn verdriet voorbij is gegaan. Dat ze dacht dat het over hun relatie ging, terwijl het eigenlijk over rouw ging. Ze blijven goed met elkaar omgaan en er voor elkaar zijn, maar de beslissing om te scheiden blijft staan.

En dat is precies wat ik zo vaak zie:
dat een scheiding soms niet ontstaat omdat mensen elkaar niet meer lief vinden, maar omdat het leven ertussen is gekomen en ze elkaar daarin zijn kwijtgeraakt.

Een scheiding komt zelden alleen.
Het leven komt er tussendoor.

Goede Vrijdag en Pasen: over verlies en opnieuw beginnen

Goede Vrijdag: Een dag die gaat over verlies. Over afscheid. Over het einde van iets. Over een periode waarin alles donker en onzeker voelt en niemand precies weet hoe het verder moet.

Goede Vrijdag is geen vrolijke dag. Het is een dag van stilte. Van stilstaan bij wat er stuk is gegaan, wat pijn doet, wat voorbij is. Een dag waarop nog niemand weet dat het later weer licht wordt.

En morgen is het alweer Pasen.
Het feest van nieuw leven. Van opnieuw beginnen. Van hoop. Van het idee dat een einde niet altijd het einde is, maar soms ook het begin van iets nieuws.

Misschien lijkt het leven daar wel meer op dan we denken.

In mijn werk zie ik veel mensen die ergens in hun eigen Goede Vrijdag zitten.
Een relatie die eindigt. Een huis dat verkocht moet worden. Kinderen die moeten wennen aan een nieuwe situatie. Financiële zorgen. Verdriet. Boosheid. Angst voor de toekomst. Het gevoel dat alles wat zeker was ineens onzeker is geworden.

Niemand die in een scheiding zit, voelt zich alsof het Pasen is.
Het voelt eerder als een stille zaterdag. Een dag ertussenin. Je weet dat het oude voorbij is, maar je weet nog niet hoe het nieuwe eruit gaat zien.

En toch komt dat nieuwe leven er.
In een ander huis. In een andere vorm van ouderschap. In rust na jaren ruzie. In ruimte om weer adem te halen. In opnieuw jezelf terugvinden. In een leven dat anders is dan je had gedacht, maar niet per se slechter.

Misschien is dat wat deze dagen ons leren.
Dat het leven fases kent van verlies, van wachten, van opnieuw beginnen. Dat verandering bijna altijd begint met een breuk. Met barsten. Met iets dat anders loopt dan je had gepland.

En dat we daar middenin zitten, vaak zonder dat we het zelf doorhebben.
Tussen Goede Vrijdag en Pasen.
Tussen afscheid en een nieuw begin.

Paasvuren en verbondenheid

Hier in het oosten van het land worden met Pasen traditioneel paasvuren aangestoken. Grote stapels hout, weken van tevoren opgebouwd, waar dorpen en buurten samenkomen. Jong en oud. Mensen die elkaar anders misschien weinig zien. Even geen werk, geen haast, maar samen rondom een vuur.

De laatste jaren mogen paasvuren steeds vaker niet doorgaan door regels en vergunningen. Begrijpelijk misschien, maar we moeten ook oppassen dat we niet alles wegregelen wat mensen bij elkaar brengt.

Want uiteindelijk hebben mensen niet alleen regels nodig, maar ook rituelen. Momenten waarop je elkaar ziet, spreekt, verhalen deelt. Waar jongeren en ouderen elkaar ontmoeten. Waar je hoort dat het bij een ander ook niet altijd makkelijk gaat.

In mijn werk zie ik wat er gebeurt als mensen te lang alleen met hun zorgen blijven lopen. Als er geen momenten meer zijn waarop je elkaar echt spreekt. Als alles alleen nog maar via schermen gaat en niemand meer echt vraagt: hoe gaat het met je?

Juist in periodes van ziekte, scheiding, rouw en grote veranderingen hebben mensen elkaar nodig. Niet alleen hulpverleners en instanties, maar ook gewoon andere mensen.

Verbondenheid laat zich niet regelen in een contract.
Maar het maakt wel het verschil als het leven barsten krijgt.

Daarom moeten onze cliënten deze week even wachten, het leven van de mediator zelf gaat even voor.

Het Nieuwe Scheiden

Misschien is dat ook waarom wij bij ScheidingsWijze het steeds vaker hebben over Het Nieuwe Scheiden. Omdat wij ons aanpassen aan mensen en kijken wat zij willen en nodig hebben. Als je onder water kunt kijken, kijkt met je hart dan wordt het geen vechten. Mensen willen als het al moeilijk is rust. Overzicht. Afspraken waar je mee verder kunt. Weer weten waar je aan toe bent.

Niet tegenover elkaar, maar met elkaar.
Niet vechten, maar regelen.
Niet ten koste van alles, maar opnieuw opbouwen.
Niet harder.
Maar wijzer.

Tussen afscheid en een nieuw begin

Misschien is dat wat Pasen ons elk jaar opnieuw vertelt.
Dat het leven kwetsbaar is. Dat dingen ‘stuk’ kunnen gaan. Dat mensen elkaar kunnen kwijtraken. Dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. Dat afscheid bij het leven hoort.

Maar ook dat het leven doorgaat.
Dat mensen veerkrachtiger zijn dan ze zelf denken.
Dat er, zelfs na een breuk, na rouw weer een nieuwe fase kan komen.

Veel mensen die bij ons aan tafel zitten, zitten ergens tussen Goede Vrijdag en Pasen in.
Het oude leven is voorbij, maar het nieuwe leven moet nog vorm krijgen.

En misschien is dat wel de moeilijkste periode die er is.
De periode waarin alles anders wordt, maar je nog niet weet hoe.

Wij van ScheidingsWijze snappen dat als geen ander.
Als een relatie niet meer te redden en de barsten niet meer geheeld kunnen worden dan helpen wij op een menselijke en fatsoenlijke manier uit elkaar te kunnen gaan. Met respect. Met rust. Met oog voor elkaar en voor de kinderen.

Niet omdat scheiden makkelijk is.
Maar omdat het leven daarna nog doorgaat.

Ik, Miranda Boerkamp, wens iedereen mede namens al mijn collega’s dagen van rust, van samenzijn en misschien ook van een beetje hoop.
Fijne paasdagen.