Feestdagen in een Christelijk gezin na een scheiding

De naderende feestdagen, negen jaar later

De feestdagen naderen. In veel christelijke gezinnen is dit een tijd van samenzijn, tradities en het vieren van de komst van Christus. Voor wie nu met een scheiding te maken heeft, of heeft meegemaakt, kan deze periode echter ook erg beladen zijn. Dit jaar is het voor mij negen jaar geleden dat mijn huwelijk eindigde, en terwijl ik me voorbereid op de aankomende feestdagen, kijk ik terug op hoe anders dit proces is geworden vergeleken met dat eerste jaar na de scheiding.

Eerste jaar na de scheiding

Het eerste jaar voelde als een periode van overleven. De voorbereidingen op Kerst en andere feestdagen confronteerden mij met alles wat er eens was. Tradities die ooit vanzelfsprekend waren, voelden plots leeg en anders, ik kan het niet anders beschrijven. Ik worstelde soms met de vraag of er wel ruimte mocht zijn voor vreugde. Versieren, plannen maken of vooruitkijken leek bijna in strijd met mijn gevoel.

Het geloof

Mijn geloof was er wel, maar het voelde ook heel erg kwetsbaar. Mijn gebeden waren vaak erg kort en stil, soms zelfs zonder woorden. Ik klampte mij vast aan God, niet vanuit kracht, maar vanuit nood en wist dat ik het anders niet alleen kon. Ik ontdekte juist in die gebrokenheid dat Hij dichtbij was. De woorden uit Psalm 34 — “De HEER is nabij de gebrokenen van hart” — kregen in die periode voor mij een diepere, persoonlijke betekenis.

Eerlijkheid

De voorbereidingen waren toen vooral praktisch. Ik dacht in termen van wat moest, om alles voor de kinderen en mezelf draaiende te houden, niet van wat goed was voor mijn hart. De feestdagen waren iets wat ik moest doorstaan. Kerkdiensten waren deels confronterend, maar anderzijds ook een anker. Zelfs wanneer ik met tranen in mijn ogen zat, wist ik: ik hoef hier niet sterk te zijn en mezelf beter voor te doen. God vroeg niets van mij behalve mijn eerlijkheid.

Negen jaar na de scheiding

Nu, negen jaar later, ervaar ik de voorbereiding op de feestdagen heel anders. Niet omdat het verleden verdwenen is, maar omdat God mij door de jaren heen heeft geheeld en gevormd. Ik maak nu bewust keuzes en plan momenten van rust, gebed en dankbaarheid. Ik versier mijn huis niet uit verplichting, maar als een uitdrukking van hoop en vertrouwen en samen zijn. Elke kaars herinnert mij eraan dat Christus het Licht is dat blijft branden, ongeacht mijn omstandigheden.

Ik dank God

Mijn gebedsleven is verdiept. Waar ik vroeger vooral vroeg om kracht om vol te houden, dank ik God nu voor Zijn trouw, iedere dag opnieuw. Ik zie terug hoe Hij mij heeft gedragen, ook in seizoenen waarin ik Hem nauwelijks kon voelen. De feestdagen zijn voor mij niet langer een pijnlijke spiegel van wat was, maar een uitnodiging om stil te staan bij wat God heeft gedaan en nog steeds doet.

In vergelijking met dat eerste jaar leef ik nu meer vanuit overgave en dankbaarheid dan vanuit verlies. Ik heb geleerd dat mijn identiteit niet ligt in mijn huwelijkse staat, maar in het feit dat ik een geliefd kind van God ben. Dat besef geeft rust, juist in deze tijd van het jaar.

Je bent niet alleen

Voor wie dit leest en zich misschien herkent in het eerste jaar na een scheiding: weet dat je niet alleen bent. God gaat met je mee, ook door de feestdagen heen. En soms begint echte genezing niet met vreugde, maar met eerlijk verdriet in Zijn aanwezigheid.

Meanke: 61 jaar, 3 kinderen waarvan de jongste (28) nog thuis woont, 3 kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen. Bijna 9 jaar geleden gescheiden. Ik werk met ouderen die een psychiatrische aandoening hebben en ik ben gemeentelid van een Christen gemeente.