Scheiden binnen Surinaamse gezinnen, een mozaïek van culturen en familierelaties

Mireille voelde haar hart in haar keel kloppen toen ze Kenneth onder ogen kwam. De ruzies waren frequenter geworden, kleine irritaties waren explosies geworden. Haar moeder keek toe, en zelfs zij kon haar woorden van oordeel niet onderdrukken. “Waarom maak je dit openbaar? Je moet blijven voor de kinderen!” zei ze, maar Mireille voelde dat blijven haar kind en haarzelf niet gelukkig maakte.

Culturele verschillen en dagelijkse strijd

Mireille was Creools, Kenneth Hindoestaans. Hun opvoedingsstijlen botsten: Mireille wilde zelfstandige, vrije kinderen; Kenneth geloofde in structuur, discipline en religieuze rituelen. De verschillen waren klein begonnen, maar groeiden uit tot dagelijkse conflicten.

Grootouders waren overal aanwezig. Mireille’s moeder, de bekende “opoe”, mengde zich continu in hun leven. Soms was dat steun, soms extra druk. Tijdens een etentje bij Kenneths familie escaleerde een discussie over opvoeding. Kenneth is ervan overtuigd dat de opvoeding “harder”, “strenger” en anders moet.

Geloof en rituelen: bron van strijd en verbinding

Kenneth wilde dat de kinderen naar de mandir gingen, Mireille wilde dat ze kennismaakten met haar christelijke achtergrond. Het werd een continue bron van spanning. Maar langzaam leerden ze communiceren: ze ontdekten dat hun kinderen beide werelden konden ervaren zonder zich schuldig te voelen of te moeten kiezen.

Impact op emoties en kinderen

De scheiding bracht rauwe gevoelens van schuld, verdriet en angst. Mireille wist niet hoe ze om miste gaan met haar wens voor vrijheid en de verwachtingen van haar familie. Kenneth worstelde met trots en een gevoel van falen. De kinderen merkten natuurlijk de spanning en vroegen waarom papa en mama niet meer samen waren. Ze vroegen zich af of het hun schuld was?

Een nieuwe vorm van familie

Na maanden van confrontatie, tranen en gesprekken met een scheidingscoach vonden Mireille en Kenneth een manier om samen hun kinderen op te voeden. Ze spraken af elkaar met respect te behandelen, ruzies buiten het zicht van de kinderen te houden, en de kinderen bloot te stellen aan beide culturen. Het was geen perfect einde, maar een realistisch begin van een nieuwe vorm van gezinsleven.

Scheiden binnen Surinaamse gezinnen is complex door culturele, religieuze en familie-invloeden, maar Mireille en Kenneth laten zien dat liefde voor kinderen, respect en communicatie centraal kunnen blijven, ook in chaos en pijn.