Veel ouders die hun kind zijn kwijtgeraakt door ouderverstoting durven nauwelijks nog te geloven in contactherstel. Laat staan dat ze daar invloed op zouden kunnen hebben. Toch laat Australisch onderzoek (Mandy Louise Matthewson et al, 2023) zien dat er omstandigheden zijn waarin volwassen kinderen uit zichzelf weer contact zoeken met de ouder die ze hebben afgewezen. Niet omdat die ouder hard heeft gevochten, maar juist om hele andere redenen.
Inhoud blog
Geen garantie, wel richting
Nog vaak wordt gedacht dat als het kind eenmaal volwassen is, het wel gaat inzien wat er speelt en weer contact zal leggen met de afgewezen ouder. Dat is helaas een misverstand. De gevolgen van ouderverstoting zijn traumatisch en het proces van eventueel contactherstel ingewikkeld. En eerlijk is eerlijk, sommige kinderen keren nooit terug, hoe liefdevol en trouw de afgewezen ouder ook is geweest.
Het Australische onderzoek laat zien dat er omstandigheden zijn die de kans vergroten dat een kind op een dag wél weer aanklopt. En op welke factoren je als afgewezen ouder invloed hebt en die kunnen bijdragen aan spontaan contactherstel.
Overigens komt uit het onderzoek ook naar voren dat spontaan contactherstel opvallend vaak plaatsvindt rond belangrijke levensgebeurtenissen van het kind. Bijvoorbeeld door verandering van de (sociale)omgeving door studie, een baan of verhuizing, een (nieuwe) partner en zijn/haar familie, zelf kinderen krijgen, een scheiding en vervreemding van eigen kinderen, therapie of persoonlijke crisis of het doorzien van de vervreemdende ouder.
Emotioneel beschikbaar
Wil het kind vervolgens daadwerkelijk de stap zetten om de afgewezen ouder op te zoeken dan blijkt de houding van de ouder een cruciale factor. Niet perfect of foutloos, wel: emotioneel beschikbaar, zonder voorwaarden. Ouders naar wie de kinderen terugkeerden waren nooit opgehouden met het sturen van liefdevolle brieven, kaarten, cadeautjes, e-mails, sms’jes of Whatsapp-berichten, ondanks dat die jarenlang onbeantwoord bleven.
Veel volwassen kinderen die op zoek gingen naar hun ouder, beschrijven dat ze diep vanbinnen altijd wisten dat die ouder er onvoorwaardelijk voor ze was, ook als ze zelf niets van zich lieten horen. Dat besef kan jaren sluimeren, maar blijkt achteraf cruciaal.
Wat kun je nog meer doen?
Ouders die weer in contact kwamen met hun vervreemde (volwassen) kinderen hadden nog een aantal dingen gemeen. Ze hadden onder meer veel gelezen en kennis opgedaan over ouderverstoting, waardoor ze beter begrepen waar het gedrag van hun kinderen vandaan kwam en waarom ze niet anders konden dan de ouder afwijzen. Maar ze leerden ook wat de vervreemding bij hen zelf veroorzaakte. Volgens de ouders had die kennis in belangrijke mate bijgedragen aan het behouden van hun eigen geestelijke gezondheid.
Een ouder uit het onderzoek:
‘In het begin had ik geen idee van ouderverstoting, het was een hel. Je wordt gek omdat je een fantastische band had met je kind en dan explodeert die ineens… Toen las ik over ouderverstoting en was het alsof er een lampje ging branden. Ik dacht ‘godzijdank, er is iets dat dit verklaart’. Dat was voor mij echt een levensreddend moment.’
Geen druk, geen agenda
Contactherstel gebeurt zelden als een ouder daar actief op aanstuurt. Hoe begrijpelijk die wens ook is. Brieven, appjes of e-mails met pogingen om uit te leggen ‘hoe het werkelijk zit’ of waarin gedeeld wordt hoe verdrietig en ellendig de afgewezen ouder zich voelt, werken averechts. Ze bevestigen onbedoeld het beeld dat het kind is aangepraat.
Wel helpend is om regelmatig begripvolle, warme en liefdevolle berichtjes te sturen, de agenda los te laten, geen verwachtingen uit te spreken, geen contact te eisen en geen emotionele druk te leggen. Vaak ontstaat juist dan meer ruimte…
Betekenisvol leven
Een factor die nogal eens wordt onderschat is het vermogen van de afgewezen ouder om een betekenisvol leven te leiden. Niet als afleiding, maar als anker. Een stabiele, veerkrachtige ouder die goed voor zichzelf zorgt en een fijn leven leidt, verlaagt de drempel voor kinderen om terug te keren. Die ouder laat – zonder woorden – zien: “Je bent meer dan welkom, maar je hoeft mij niet te redden.”
Deze ouders hadden ook nooit de hoop en het vertrouwen opgegeven dat hun kinderen ‘ooit’ naar hen op zoek zouden gaan. Tot slot gaven de ouders uit het onderzoek aan dat zij veel baat hadden gehad bij een steunende omgeving en bij contact met lotgenoten in groepsverband. Het had voor hen een groot verschil gemaakt om met mensen te praten die hetzelfde meemaakten.
Wees mild
Weet dat ouders die weer in contact zijn met hun kinderen, zelden alles goed hebben gedaan. Wat ze wel gemeen hebben is een zekere mildheid. Niet alleen richting hun kind, maar ook richting zichzelf. Ze erkennen hun pijn, lezen zich in, zoeken steun, verwerken rouw en blijven weg uit verbittering. Niet dat dat gemakkelijk was, maar wel noodzakelijk om de veilige basis te kunnen bieden voor hun vervreemd kind om naar terug te keren.
Workshops
Heb je te maken met (dreigend) contactverlies na een scheiding en wil je leren hoe je hier beter mee om kunt gaan? Doe dan mee met een van de workshops of volg een online training. Kijk voor meer informatie en data op: www.moniquemeulemans.nl
Monique Meulemans
Auteur, coach en trainer
Jessica - 5 jan 2026
Het contact met mijn kinderen is 0,0. Ik probeer mezelf in te prenten dat ik de hoop niet moet hebben dat ze ooit van zich laten horen of bij me terug komen. Ik ken hun vader en zijn familieleden. Zij hebben altijd gelijk en zien hun mening over mij en mijn leven, keuzes etc en mijn kinderen negatief boven beïnvloeden. Ik denk ook niet dat mijn kinderen lef genoeg hebben om te onderzoeken dat hun vader alleen maar leugens heeft verteld om te winnen van mij. Interessant stuk is deze blog dan ook, omdat ik ‘netjes’ maandelijks een kaartje stuur, en met verjaardagen en feestdagen. Ik ben verder op alle Social Media / telefoons etc geblokkeerd. Dus ooit komt ook het moment dat ze niet meer wonen op het adres dat ik nu ken….. Naar aanleiding van de bij mijn vraag: zijn er voorbeelden van onderwerpen waar ik onbeladen over kan schrijven naar hen, zoals in de blog gesuggereerd word, zijn er voorbeelden?
Monique Meulemans - 7 jan 2026
Beste Jessica, wat pijnlijk dat er helemaal geen contact is met jouw kinderen. Goed dat je - zolang het mogelijk is - blijft volhouden met het sturen van kaartjes. Als reactie op jouw vraag: er zijn zeker onderwerpen waar je over kunt schrijven. Omdat ik niet weet hoe oud jouw kinderen zijn en wat je wel of niet van ze weet, moet ik het een beetje algemeen houden. In ieder geval kun je bijvoorbeeld herinneringen ophalen van vroeger (van voor de scheiding). Stuur af en toe een foto mee waar je samen met je kind(eren) op staat en waar jullie iets leuks deden, van een vakantie, feestje, bijzondere plek, sport, etentje etc. Vertel daar kort iets over, wat er gebeurde, hoe leuk, gezellig of bijzonder het was. Dat kun je ook doen door iets te schrijven over jouw dagelijkse leven, bijvoorbeeld dat je iets gegeten hebt waarvan je weet dat je kind dat lekker vindt, je op een plek was waar jullie vroeger kwamen (haal de herinnering op) of iets over een huisdier, etc. Wat je in ieder geval moet vermijden is te schrijven over de leugens die (vermoedelijk) over jou worden verteld, wat de (mogelijke) oorzaak is van het contactverlies, over jouw verdriet en pijn. Dat is belastend voor je kinderen (ook als ze volwassen zijn!). Mocht je persoonlijk advies willen dat is afgestemd op jouw situatie (leeftijd van de kinderen etc), dan help ik je graag via een (online)coachingsgesprek. Kijk daarvoor op mijn website bij 'Supportsessie'.