Toen mijn scheiding achter de rug was, dacht ik dat het moeilijkste achter me lag. De gesprekken waren gevoerd, de handtekeningen waren gezet en langzaam begon mijn leven weer een nieuwe vorm te krijgen. Van buitenaf leek alles weer op zijn plek te vallen. Mensen vroegen hoe het met me ging en ik antwoordde oprecht dat het beter ging. En dat was ook zo. De dagelijkse spanning werd minder en er kwam weer ruimte om adem te halen.
Toch merkte ik dat er iets knaagde.
Niet omdat ik terug verlangde naar mijn oude leven, maar omdat ik steeds vaker voelde dat ik niet meer wist wie ik eigenlijk was. Jarenlang had ik mezelf gezien als partner, als moeder, als degene die zorgde, regelde en rekening hield met de mensen om me heen. Dat was zo vanzelfsprekend geworden dat ik me nooit had afgevraagd wat ik eigenlijk nodig had.
Pas toen de rust terugkeerde, begon die vraag voorzichtig naar boven te komen.
Wie ben ik eigenlijk, los van alles wat ik jarenlang voor anderen ben geweest?
Het was een vraag waar ik niet direct een antwoord op had. Dat vond ik confronterend. Ik wist precies wat de mensen om mij heen nodig hadden. Ik wist waar zij blij van werden en hoe ik hen kon helpen. Maar toen ik mezelf dezelfde vragen stelde, bleef het stil.
Dat besef deed pijn.
Niet omdat ik mezelf kwijt wilde zijn, maar omdat ik ontdekte dat het zo geleidelijk was gegaan. Ik had mezelf niet op één dag verloren. Het gebeurde in al die kleine momenten waarop ik mijn eigen gevoel opzij schoof. Wanneer ik me ging aanpassen om de sfeer goed te houden. Of wanneer ik mijn eigen behoefte minder belangrijk vond dan die van iemand anders. Altijd dacht ik: straks ben ik aan de beurt.
Dat ‘straks’ kwam alleen nooit.
Na mijn scheiding kreeg ik voor het eerst de ruimte om stil te staan bij mezelf. In het begin voelde dat helemaal niet prettig. Ik was gewend om bezig te zijn. Zodra er ruimte ontstond, vulde ik die automatisch weer op. Met klusjes, afspraken of dingen die nog moeten gebeuren. Stilzitten voelde onwennig, alsof ik iets vergat.
Langzaam begon ik dat patroon te herkennen. Ik ontdekte dat ik helemaal niet bang was voor de stilte. Ik was bang voor wat die stilte mij zou laten voelen.
Juist in die rustige momenten begon ik mezelf weer een beetje terug te vinden. Ik ontdekte opnieuw hoeveel rust de natuur mij geeft, hoe blij ik word van eenvoud en dat ik helemaal niet gelukkig wordt van een volle agenda, maar van ruimte om adem te halen.
En ik hoefde niet terug naar de vrouw die ik ooit was, ik mocht ontdekken wie ik door alles wat ik had meegemaakt was geworden.
Wie ben ik na de scheiding?
Als ik nu terugkijk, besef ik dat een scheiding niet alleen het einde van een relatie kan betekenen. Het kan ook het begin zijn van een ontmoeting met jezelf. Misschien herken jij dat ook. Geef jezelf dan de tijd. Je hoeft vandaag nog niet alle antwoorden te hebben.
Soms begint een nieuw hoofdstuk niet met weten waar je naartoe gaat, maar met langzaam weer thuiskomen bij jezelf.
Angelique Smeets
www.coachingbyangelique.nl
REAGEER OP DEZE BLOG