Menu

Asperger heeft een grote invloed op ons huwelijk gehad, blog van Janna

4 reacties
asperger scheiden

Vandaag is er getekend, het begin van het einde van een leven van 20 jaar samen. Jaren waarin we natuurlijk veel meegemaakt hebben met als mooiste het krijgen van drie lieve zoons. Er zijn heus wel meer mooie herinneringen, maar voor mij kleeft er altijd een extra herinnering aan.

De teleurstelling als je zo je best doet, maar het niet gewaardeerd wordt, de pijn als je gevoelens niet begrepen worden, de knoop in je maag als je grenzen steeds weer overschreden worden en hij het gewoon niet ziet, of snapt. Geen steun krijgen wanneer jij het moeilijk hebt, het verdriet om een leven wat je niet hebt, maar zo graag wilde. Er draaide niks om mij, alles draaide om zijn autisme en hoe ik, en de kinderen, daarmee om moesten gaan.

Dat deed ik uit liefde, ik wilde er alles aan doen om ons leven samen te kunnen behouden. Ik had alleen onderschat wat het met mij zou doen, als ik mijn eigen behoeftes aan de kant zou zetten, mijn wensen niet gehoord werden, ik mezelf helemaal wegcijferde om alles maar bij elkaar te houden.

Zelfs mijn gevoel had ik helemaal uitgeschakeld om alles maar te kunnen dragen. Totdat mijn lichaam me ging vertellen dat het niet goed ging met me. En zelfs toen verzon ik nog redenen om iets anders de schuld te kunnen geven, iets anders dan deze relatie.

Door de burnout moest ik anders gaan kijken naar mezelf en de situatie. Ik wilde beter worden, dus ik zocht veel hulp. Met die hulp en door hard werken aan mezelf kon ik uiteindelijk de keuze maken, die ons gezin nu zo’n verdriet doet. De keuze waardoor we vandaag iets moesten tekenen wat een streep zet door ‘ons’ en de weg vrijmaakt voor ‘mij’.

Die keuze heb ik echt niet licht gemaakt. Ik had voor mijn gevoel al 20 jaar geknokt, de relatie was altijd moeilijk. We kwamen er pas na een paar jaar achter dat mijn ex autisme heeft. Na de geboorte van onze tweede zoon had ik al eens aangegeven, dat ik het niet meer zag zitten, omdat ik voor mijn gevoel alles alleen deed. Er was geen wij, geen team.

Toen zijn we na wat tips dingen gaan onderzoeken en vielen er wat puzzelstukjes op zijn plek na het stellen van de diagnose. Dat is ook de reden waarom ik toen niet ben gegaan. Ik dacht dat we het met hulp en handvatten dan misschien wel zouden redden, want liefde had ik nog wel, dus ik ging er helemaal voor. En hij op zijn manier ook, daarom is er ook nog een derde zoon gekomen, omdat we elkaar echt even gevonden hadden.

Maar uiteindelijk bleef het voor mij toch een gevecht wat ik niet kon winnen. Ook al denk je dat je het wel aankan. Dat je heus wel met minder emotionele binding, aandacht, medewerking en gebrekkige communicatie, maar met genoeg liefde in je eentje een relatie in stand kan houden, omdat hij er nou eenmaal niks aan kan doen, vroeg of laat loop je tegen de muur, die je letterlijk stopt. Toen kon ik niet anders meer dan voor mezelf kiezen.

Ik ben een vrouw van 42 met 3 zoons van 10, 16 en 19. De oudste heeft net als zijn vader Asperger en woont al 4 jaar in een woongroep, maar komt regelmatig logeren. Ik werk 32 uur per week (nu nog herstellende van een burnout) als manager bij een winkelketen. Mijn man en ik hebben in oktober besloten te gaan scheiden. De liefde is wederzijds op, zijn Asperger heeft een grote invloed op ons huwelijk gehad en ook op mij.

We hebben een mediator in de arm genomen, omdat we graag op een goede manier uit elkaar willen gaan voor de kinderen. Tot nu toe loopt dit vrij soepel. Vanwege zijn beperking komt het meeste regelwerk wel op mijn bordje, maar dat had ik wel aan zien komen na 20 jaar samen met hem.

Lees ook de andere blogs van Janna.

REACTIES

Harry - 23 dec 2021

Het probleem dat ik met deze blog's heb, en in het algemeen van vrouwen die hun partner 'beschuldigen' van autisme, is dat uit onderzoek is gebleken dat in relaties mensen met dergelijke kenmerken elkaar aantrekken. Iemand die ondanks of door de bijzondere kenmerken van iemand met autisme er een relatie mee start, doet dat regelmatig onbewust omdat deze kenmerken als hem of haar niet onbekend zijn vanuit het gezin waar ze zelf uit voortkomen. Uit onderzoek blijkt dat een significant deel van de personen met autisme ook partners hebben mij gelijksoortige kenmerken. Echter, vaak merken vrouwen deze kenmerken niet bij zich zelf op (of geven er een andere naam aan, zoals hooggevoelig), omdat de diagnostische criteria te mannelijk zijn gericht. Gelukkig proberen organisaties zoals FANN, in belang van vrouwen, daar verandering in te brengen zodat het beter herkend wordt. Voordat je het probleem puur bij de ander legt, lees je als vrouw eerst eens in hoe autisme er bij vrouwen uit ziet. De kans is evolutionair namelijk nogal groot dat jij over dezelfde kenmerken beschikt. Dan kun je samen aan de slag, en kan het echt effectief zijn. Of je kan het volledig bij de andere leggen, maar dat is eigenlijk ook typisch voor iemand met autisme, niet zien wat je eigen rol is in processen of wat voor emotionele effecten je eigen acties hebben.

Maria - 26 dec 2021

Steengoed beschreven Harry!! Zoo goed van jou dat je de moeite hebt genomen om dit aan te kaarten 👌🎄🎁

M - 27 jan 2022

Het is waar wat Harry schrijft... deze blog beschijft deels mijn eigen ervaring... Na een huwelijk van bijna 20 jaar zijn wij er ook mee gestopt. Mijn diagnose "hoogfunctionerend autisme" speelde zeker een grote rol. Ik heb me er destijds letterlijk bij neer moeten leggen dat ik kennelijk empathie miste. De diagnose was natuurlijk ook gesteld na o.a. gesprekken met ex partner.. Voor mij bleek veel later pas, tijdens therapieen dat mijn diagnose eerder een gevolg was van de dynamiek tussen mijn ex en mij, als wat anders... opnieuw diagnostisch traject opgestart zonder de ballast van de relatie... en bleek onmogelijk opnieuw dezelfde diagnose te maken. Ik miste geen empathie.. dat wist ikzelf allang.. maar ik liet me overtuigen dat dat wel zo was.. immers. Als je niet capabel bent, hoe bewijs je dan het tegendeel... dus dan geef je het op den duur ook gewoon op. Ik lees het ook terug in het blok en dat wrijft me dan tegen de haren in... hoe deze vrouw benoemd dat empathie maar beperkt is, en ze moet leven met een mindere emotionele connectie... Dat de diagnose er dan voorgezet wordt en dan is daarmee de kous af... de schuld kan volledig buiten zichzelf gezocht worden en iedereen blij.... Ik heb daar een andere kijk op na schade en schande... en ben inmiddels al een ardigtijdje dolgelukkig met nieuwe partner.. met diepgaande emotionele connectie, die ik nu kan aangaan omdat mijn partner dat zelf ook toelaat... Zelfs de band met mijn kinderen is enorm beter geworden sinds ze een vader hebben die zichzelf mag laten zien... ipv de autistische vader die zogenaamd niet in staat is zich in te voelen. Ik betrap me er op dat ik dat deel van mijn verleden nog steeds beschouw als een groot onrecht en traumatische ervaring... Al ben ik ook dankbaar dat ik dit inzicht wel heb...

Dumoulein Nancy - 3 nov 2022

Ik ben 33 jaar gehuwd geweest met een man die lijdt aan asperger; Daarnaast was mijn man vroeg wees (2 jaar toen hij zijn moeder verloor) en 18 jaar toen hij zijn vader verloor. Als kind was mijn man al anders. Daarom verkoos de vriendin van z'n vader die op jonge leeftijd weduwnaar werd om niet te huwen. 'Ik was bang van HET kind' gaf ze als reden op om niet met haar grote liefde te huwen. Daardoor moest mijn man opgroeien bij de tante die haar best deed maar geen goeie band opbouwde met mijn man. Daar bovenop werd mijn man in zijn kinderjaren verkracht door zijn neven. Mijn man is nu 60 jaar en werd heel moe. Hij verkocht ons bedrijf en mij er bij. Pas tijdens de overname-speech zag ik vol afschuw een man die mijn levenswerk met een grijns op zijn gezicht afstond. Ik stond perplex en had net een heel emotionele speech afgestoken. De weken na de overname werkte ik mij zo hard te pletter dat ik ziek werd. Een zware burn-out is het gevolg en na de speech kon ik niet meer bij mijn man blijven. We zijn aan het scheiden. Dat gaat heel moeizaam en alles is voor mij. M'n man laat me volledig aan mijn lot over. Emotionele gesprekken kan hij niet aan. Zakelijk overleg gaat nog net, maar alles komt - zoals het altijd is geweest - op mijn schouders terecht. Voor de buitenwereld leken we een succesvol team, maar ik werd jarenlang onderhuids vernederd. Hij kantelde op de meest onmogelijke momenten. Leuke weekends hadden we zelden. Hij verkoos om uren voor de buis te hangen en zelfs s'nachts haalde ik hem om 3 of 4 uur vanuit de sofa en duwde hem zo de trap op. De laatste jaren kon ik het niet meer opbrengen. Ik werkte me uit de naad, soms 10 à 11 uur per dag. Ik kwam thuis en keek door het keukenraam om te zien hoe zijn muts stond. Ik kreeg nooit een complimentje en hij heeft me nooit gezegd dat hij me graag zag. Ik deed alles wat hij me vroeg maar het was nooit genoeg. Niemand weet hoe ik afgezien heb. Je moet in zo'n relatie 'wonen' om het te begrijpen. Altijd maar weer dacht ik dat het aan mij lag. Hij kon me geweldig manipuleren en naar zijn had zetten. Hij was ook jaloers en bijzonder agressief. Hij gooide messen achter me... 1 x nam hij me bij de keel.... ik ben toen in paniek het huis uit gevlucht.... ik was veel te jong en onervaren toen ik hem huwde.... We hebben samen 3 kinderen en onze oudste zoon heeft de stoornis ook. Jammer genoeg. Daar heb ik al veel tranen om gelaten. Hij wantrouwt me en ik mag ons kleinzoontje alleen bezoeken als hij in de buurt is. Nochtans kan ik heel goed voor het ventje zorgen. Ik ben een zorgzaam type. Ook de twee meisjes hebben een hoge graad van controle in zich. Ik probeer nu alleen verder te doen, maar het is niet makkelijk en de scheiding verloopt heel moeizaam.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


4 − = nul




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding Wat is narcisme?

Vlog

Wanneer er iemand vreemdgaat, heeft dat een heel groot effect op je relatie. Er is veel pijn en verdriet bij de verwerking van het vreemdgaan. En gaat je relatie dit overleven? Maar ongeacht of je relatie het overleeft, is het heel belangrijk om samen de pijn en het verdriet onder ogen te zien en aan Lees verder > vreemdgaan wat doet dat met je relatie
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.