Menu

Loes 1 jaar na de scheiding: ik weet wat verdriet met je lijf doet

19 reacties
1 jaar na de scheiding

Vandaag mijn 1e werkdag gehad, waarbij ik spontaan begon te huilen toen me werd gevraagd hoe mijn vakantie was geweest. Wat voelde ik me een loser. Want voor de buitenwereld is het “al” bijna 1 jaar geleden, terwijl het voor jezelf nog vaak zo “vers” voelt.

Collega’s die met hun gezin op vakantie zijn geweest vertellen hun verhalen. Complete, gelukkige gezinnetjes. Hen is het wel gelukt. Mij niet. Mijn gezin is kapot. Voor altijd …..Ik voel me een buitenbeentje. Alsof ik niet meer mee mag doen met de anderen. Steeds weer die pijnlijke confrontaties waarvan je niet voelde hoeveel pijn het precies doet totdat je op een onverwacht moment in huilen uitbarst en je het niet meer kunt tegenhouden. Dan pas voel je de schrijnende pijn in je maag. De harde klont in je keel. De warme branderigheid in je ogen. De verstijfde lippen die je continue net iets te hard op elkaar perst. Het strakke gevoel in je nek dat opkruipt naar je achterhoofd. Als je er echt bij stil staat dan voel je pas wat verdriet met je lijf doet. Wat dat betreft was 3 weken vakantie veel te kort.

Na mijn scheiding was het al gauw weer over tot de orde van de dag, zodat de drempel om weer naar kantoor te gaan niet al te hoog zou worden. Na een paar dagen was het alweer “doorgaan”. Al was het maar voor spek en bonen. Ik werd enorm begripvol opgevangen en heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en gepraat. Dat was een klein jaartje geleden na een vreselijke zomervakantie. En nu. Nu is het weer zomervakantie (geweest). Hoelang zou het duren voordat ik weer zonder verdriet of rotgevoel van een zomervakantie kan genieten.

Ik heb een nieuwe liefde gevonden. Het kwam spontaan op m’n pad. Voor de hokjesdenkers “te snel”. Al zou ik zelf vroeger (!) ook niet adviseren om binnen afzienbare tijd aan een nieuwe relatie te beginnen. Eerst maar eens even een flinke time-out zou ik zeggen. Ja, dat zou ik gezegd kunnen hebben…. Maar dat was voordat ik een enorm leuke man tegen kwam en inmiddels beter weet; ware liefde komt op het moment dat je het keihard nodig hebt. We hadden direct een enorme klik. We konden uren praten; letterlijk. En hij had humor. En hij wist hoe het voelde om je gezin te verliezen. In de steek gelaten te worden. Getrouwd te zijn. Teleurgesteld te worden. Je eenzaam te voelen. Je kinderen te moeten missen omdat ze naar je ex moeten. Ruzies met je ex over de afwikkeling van de scheiding. Alles had hij meegemaakt waar ik doorheen ging. En waar een andere man waarschijnlijk allang had gedacht “Ik ga wel een deurtje verder”, was juist hij mijn grote steun en toeverlaat in de verdrietigste periode van mijn leven. Om vervolgens mijn grote liefde te worden…. Wat was (en ben!) ik dankbaar dat ik deze man op mijn pad had gekregen.

Maar het voelde allemaal zo dubbel. Gescheiden, verhuisd en een nieuwe liefde in mijn leven. En dat alles in een half jaar tijd. Wie had ooit kunnen bedenken dat, toen ik nog zo hard wilde vechten voor mijn gezin en huwelijk, dit zo zou lopen. Enerzijds verliefd en blij met de liefde die ik vond en anderzijds nog zoveel verdriet nog te verwerken.

Tijd is maar relatief. Sommige eenzame avonden lijken eindeloos te duren, terwijl het eerste jaar na mijn scheiding is omgevlogen in een roes die gevoelsmatig amper 4 maanden heeft geduurd.

Mijn lief is nu op vakantie met zijn kinderen. En mijn kinderen zijn bij hun vader voor 3 weken. Over eenzaamheid gesproken… het is nu volop afzien. Anderzijds kom ik aan delen van verwerking toe waar ik wel doorheen MOET en niet meer voor weg kan lopen nu iedereen “de deur uit is”. En dat weet ik, dat snap ik. En net als iedereen wil ik het niet; dat rauwe gevoel van verdriet. Je wilt er klaar mee zijn. Het uit je systeem hebben. Je ontspannen en vol energie voelen.

Daarom ben ik ook blij en dankbaar dat ik een leuke baan heb vol afleiding en lieve collega’s. Tijd heelt alle wonden alleen hoeveel tijd zoiets kost daar hoor je niemand over. Ik ben dan ook benieuwd hoe mijn volgende zomer eruit zal zien. De zomer van 2016 was één grote crisisperiode vol wanhoop, verdriet, onzekerheid en stress. De zomer van 2017 was dus eigenlijk al een stuk beter achteraf bekeken, ondanks dat ik het zwaarder vond dan gedacht. Op naar 2018, want die kan alleen maar meevallen is mijn conclusie!

Ik ben Loes, bijna 43. Status: Na 22 jaar relatie, waarvan ruim 16 jaar getrouwd, in september 2016 gescheiden. En inmiddels zelfs weer verliefd. Kinderen: Ik heb twee zonen van 8 en 12 en co-ouderschap, ook met mijn twee honden. Dus soms heel stil in huis en dan weer een levendige boel. Werk: Ik werk 32 uur per week in 5 dagen. Heb een oud huis gekocht waarin geklust moet worden en ik loop dus standaard achter de feiten aan in mijn huishouden. #opgevenisgeenoptie Kernwoorden: accepteren wat is, loslaten (daar is ie weer), humor, liefde, respect.

 

REACTIES

Tessa - 11 sep 2017

Heel herkenbaar het gevoel dat mensen hebben dat we weer over naar de orde van de dag gaan.....er is geen termijn aan te hangen hoelang je nog verdriet hebt. Het werkt hetzelfde als rouwverwerking......sommige momenten gaat het goed, en dan weer niet....je hebt dat niet in de hand.....ook niet na 1 jaar of 10 jaar....

Amsterdam - Brabant - 11 sep 2017

Herkenbare emoties. Gelukkig heb jij iets voor elkaar gekregen wat velen niet lukt , meteen een nieuwe relatie na een lang huwelijk . Hopelijk zijn jullie over een paar jaar nog steeds zo verliefd en positief over elkaar. Samengestelde gezinnen met kinderen van verschillende vaders en moeders , het is en blijft een zware opgave. Hopelijk blijft het goed gaan met jullie. Ps, waarom ben je een hokjesdenker als je sceptisch bent over een supersnelle nieuwe relatie ? Only time will tell of jullie bij de 4 % van de samengestelde gezinnen zullen behoren die nog bij elkaar zijn na 5 jaar. SUCCES IN IEDER GEVAL ;)

M.E. - 12 sep 2017

Jij bent nu waar ik drie jaar geleden was. Incl leeftijden van de kinderen en incl nieuwe liefde die ook weg was met zijn kids. En incl hond(al heb ik er maar 1) en co-parenting. Dat alleen voelen op zn tijd: dat blijft. Liefde is er nog steeds, al ging het niet van n leien dakje. Wat we iig nooit hebben overwogen is gaan samenwonen met alle kids. Hou je eigen leven met je kids. Je gezin is niet gebroken, je gezin voert het leven gewoon anders uit. Geniet van de tijd met je kids. Laat ze zien dat je een sterke mama bent. Die van mij zijn nu 3 jr ouder en gaan nu allebei naar de middelbare. Zijn super zelfstandig, gaan zelfstandig op en neer tussen ex en mij en zien vriend en zijn kids ook af en toe. Blijf positief, ook al lijkt het soms shit, want frankly? Je hebt het enorm goed voor elkaar: twee fantastische kids, economisch zelfstandig èn liefde in je leven! Ga er van genieten en maak je niet druk om die paar dagen per maand dat je wel kunt janken. Als dat gebeurt (en geloof me: ook over 3 jaar gebeurt dat nog): jank dan. En kijk vervolgens weer vooruit en wat je allemaal hebt! Succes! Je komt er wel!

Amsterdam - Brabant - 12 sep 2017

M.E : wat een prachtige reactie van je, en vooral deze zinnen spreken mij enorm aan --- Wat we iig nooit hebben overwogen is gaan samenwonen met alle kids. Hou je eigen leven met je kids. Je gezin is niet gebroken, je gezin voert het leven gewoon anders uit. Geniet van de tijd met je kids . Wat was de reden dat jij en je nieuwe partner niet wilden samenwonen met alle kinderen erbij ? Ik vraag dat omdat mijn ex vrouw , die binnen 5 maanden na onze scheiding alweer een andere man had gevonden, woont al bijna een jaar samen met die nieuwe vriend. Onze 2 jongste dochters vinden dat vreselijk. Nu heb ik gehoord dat mijn ex vrouw een nieuw huis wil gaan kopen met haar nieuwe vriend en dan zouden zijn 2 dochtertjes van 3 en 5 ook om de week gaan wonen bij hun. Mijn ex en ik hebben 3 dochters samen , en ze had ook nog een andere dochter van een eerdere relatie , die inmiddels 20 jaar oud is. Zie je het voor je ? Een samengesteld gezin met 6 dochters van 3 verschillende relaties, variërend van 3 tot 20 jaar oud. En mijn ex en haar familie vinden het doodnormaal allemaal . Onze oudste dochter van 12 vind alles best , onze 2 jongste dochters van 9 en 10 willen graag bij mij komen wonen maar zijn veels te jong om dat te mogen beslissen.... enorme huilbuien en boze buien tot gevolg hebbende bij onze kinderen, en mijn ex maar doordrammen dat iedereen wel went. Ik ga er kapot aan eerlijk gezegd, al die haast, al dat opgefokte gedoe van meteen allemaal kinderen bij elkaar willen zetten van 3 verschillende vaders . Wat mij betreft gedoemd te mislukken. Maar ja, wie ben ik ?

Marie - 14 sep 2017

Inderdaad enorm herkenbaar. Ook 1 jaar weg na huwelijk van 21 jaar. Alles achtergelaten : mijn huis , bedrijf , job Mijn 5 kinders full time bij mij. Komt er nog bovenop zoeken naar huis en job. Ik heb geen nieuwe liefde , ook totaal geen zin in dus veel respect dat je dit kan !! Na zoveel jaar met narcist ben ik mezelf terug aan het zoeken en mijn dromen. Ik doe het alleen allemaal maar de stress is mij soms teveel.... Mijn lijf protesteert zoals geblokkeerde nek en rug , weinig slapen, maagproblemen. Je doet het gewoon goed, volg je gevoel maar en je mag best verdriet hebben. Ja zenne komt goed , ik blijf er in geloven ??

Profielfoto van christien

christien - 14 sep 2017

dat buitenbeentje is zo herkenbaar. het gezinnetje is nog steeds de hoeksteen van de samenleving. ook ik voelde me een buitenbeentje, had gefaald. voor mezelf, voor de kinderen. ook mijn collega's praten over vakantie met hun gezin. dat deed flink pijn. de grond zakte onder me weg. ik heb bewust niet gekozen voor een nieuwe relatie. was geen ruimte voor.[emotioneel] en ik wilde op mijn eigen benen staan en mijn eigen nieuwe leven gaan leven. ik ben nu 3 jaar nog steeds alleen en ....gelukkig. [echt waar] die verhalen van collega's over hun man. dat ze moeten overleggen, het aanpassen, de discussies waar ze naar toegaan. nu denk ik, ik heb daar geen "last "van. ik heb vrijheid. en dat is voor mij een groot goed. dat tijd alle wonden heelt daar ben ik het niet helemaal mee eens. het word wel makkelijker het went om met de nieuwe situatie om te gaan. maar bepaalde momenten wanneer je weer geconfronteerd word met het verleden dat moet geheeld worden.

Debbie - 12 dec 2018

Ik zit er nu zelf middenin. Ongeveer 6-7 maanden ben ik nu verder. Heb ook een nieuwe liefde gevonden. Ook veel te snel, maar iemand die alles goed begrijpt door zijn eigen ervaringen. Maar ook ik ervaar dat ik nog zoooveel verdriet heb om het verlies van mijn gezin, mijn grote liefde, die een ander heeft, het huwelijk dat plots niet doorging, mijn leventje zoals t was. Ik heb gelijk een andere baan gevonden (we werkten samen), en ben nu op zoek naar een ander huis. Ik probeer uit alle macht mijn leven weer vorm te geven en op te pakken. Het lukt voor de buitenwereld aardig, maar ik heb nog zoveel verdriet. En ik voel dat mensen ook denken van het is nu zo, accepteer het en gewoon doorgaan anders blijf je erin hangen.. Dus ik vertel ook niet vaak dat ik nog zon verdriet heb. Ik ben heel benieuwd of het jaar 2018, voor jou een beter jaar was... Hoop t voor je. Ik zou graag willen weten hoe lang ik dat verdriet blijf voelen..

Loes - 16 dec 2018

Hallo Debbie, Je krijgt mijn reactie via Annelies.

Erwin - 17 jan 2019

Fijn om te weten dat ik er niet alleen voor sta. 2018 gescheiden, 2019 kan alleen maar beter worden... Waarom gebeurt het dan alleen nog niet? P.S: Verwerken van een verbroken huwelijk zou volgens de professionals tussen de 2 en 5 jaar duren.... Ik heb nog even te gaan...

Carla - 2 feb 2019

Hoi Loes'...ook net mei 2018 gescheiden. Na 21 jaar huwelijk...grote kinderen . Maar verdriet net zo groot....de ander al zeven stappen verder. En ik begin net. Heeft tijd nodig....maar spontaan iemand tegen komen is mooi. Daar ga ik voor. Carla

Marieke - 15 feb 2019

Ik zit in dezelfde tijdlijn. Verlaten voor iets van 15 jaar jonger maar nog 1,5 jaar aan t lijntje gehouden omdat hij t allemaal niet wist en tijd nodig had. Ik mis t gezin. Met vlagen ga ik nog zo diep terwijl hij echt nare dingen heeft gedaan. Langzaam beter maar zo maar weer gelukkig zijn is moeilijk.

Jo - 19 jun 2019

Na 12 jaar samen met 2e man gaf hij van de een op andere dag te kennen te willen scheiden. Mijn kids en ik zwaar in shock.Ik ervaar enorm veel verdriet wat elke dag weer terug komt. Hij al zoveel verder en wij ....nu na 4mnd lijkt het alleen maar erger te worden. Het gemis van alle gewoontes de stabiliteit het samen zijn gewoon alles. Wel een nieuwe baan die erg leuk is en fijne collega.s.. Lichamelijk en geestelijk ben ik op. Was altijd sterk en erg actief. Nu komt er niks uit mijn handen thuis.Hoelang gaat dit verdriet nog duren. Woon met mijn dochter en wil haar niet belasten maar kan er niet altijd omheen. Ze merkt ziet en voelt alles. Zoon is op kamers gegaan. Voor de 2e keer alleen........trek me veel terug en kan weinig tot niet genieten. Hoe doen jullie het om weer tot leuke dingen te komen. Heb vriendinnen maar allemaal hun gezin en wil niet steeds klagen. Liefs

    Profielfoto van Nieuwe Stap

    Nieuwe Stap - 20 jun 2019

    Wat zwaar voor je Jo! Misschien kan je je vraag ook op het Forum stellen? Ken je deze blog al over verwerking van je scheiding? Heel erg veel sterkte, ook voor jou gaat de zon weer schijnen, echt!

    Olga - 26 jun 2019

    Herkenbaar! Je mag mij mailen als je daar behoefte aan hebt..

Profielfoto van Mare

Mare - 6 jul 2019

Hoi Jo, herkenbaar. Vooral het stukje vriendinnen die allemaal hun gezin hebben. Ik heb steun aan ze hoor, zeker. Maar tot leuke dingen komen is dan wel lastiger. Mij lijkt het leuk om meer contact te hebben met gescheiden moeders. Als het je leuk lijkt mag je mij mailen hoor, als dat lukt via de site

    Profielfoto van Nieuwe Stap

    Nieuwe Stap - 8 jul 2019

    Hi Mare, we hebben je mailadres doorgegeven aan Loes.

Loes - 8 jul 2019

Ik merk ook dat vriendinnen hun eigen leven hebben en druk zijn. En ik wil het ook vooral leuk hebben. Ik merk ook dat ik in het verleden vooral mensen heb aangetrokken die zelf ook behoorlijk in de problemen zitten. En ik wil het nu vooral leuk hebben na alles wat ik de laatste jaren en vooral maanden heb meegemaakt. Ik wil heus een luisterend oor zijn in een vriendschap maar dat moet niet de boventoon gaan voeren. Niet meer. Dus ik probeer tijd te maken voor hobby's. Maar dat lukt nu nog niet zo goed haha. Het komt. Na mn geklus en studies. Dan komt het wel goed.

Profielfoto van Eline Stap

Eline Stap - 9 jul 2019

Loes, ik heb van een aantal vriendinnen afscheid genomen omdat ze me energie kostten, en heb er nieuwe vriendinnen bijgekregen. Dat is in het begin pijnlijk, maar het levert zoveel op. Met sommigen heb ik een goed gesprek gehad, dat ik bepaalde dingen miste in de vriendschap, en dat het voor mij te veel was. Soms bloedde het daarna vanzelf dood, soms ging het daarna beter. Het leverde in elk geval rust en ruimte voor mezelf op. En met nieuwe hobby's nieuwe vriendinnen gemaakt. Het komt inderdaad wel goed :)

Lode - 27 aug 2019

Hi. Zeer herkenbaar. Het is alsof de tijd vertraagd verloopt als je door een scheiding gaat. Sinds ik in januari '19 erachter kwam dat mijn vrouw mij bedroog, lijken er minstens 1.5 jaar voorbij, maar het zijn amper 8 maanden. Er is zoveel gebeurd, de afspraken rond de scheiding hebben massa's energie gekost. Het besef dat het oude leven voorbij is en dat ik nu week om week de kinderen maar kan zien, doet heel veel pijn. Het besef dat je nooit écht iemand kan vertrouwen. Dat 18j liefde en eenheid zo kan verkruimelen, doet veel pijn. Het besef dat je jouw partner eigenlijk nooit echt hebt gekend, met alle verhalen die in het scheidingsproces naar boven zijn gekomen. Ik ben een sterke man en kan veel incasseren, maar ik snap nu heel goed dat er mensen zijn die dramatische beslissingen (geweld, drank, zelfmoord...) nemen in een dergelijk pijnlijk scheidingsproces. Ik snap het nu wel. Gelukkig kan ik mezelf buiten veel tranen rechthouden. De kinderen geven me veel energie en ik hou zielsveel van hen, wat me weerhoudt om gekke dingen te doen. En nieuwe liefde...ik ben blij dat je zegt dat het kan en dat het helpt om te verwerken. Ik ben daar nog niet aan toe, maar het zal wel komen. Hobby's, familie, vriendschappen helpen perspectief te geven. Maar zorg dragen voor jezelf, de tijd nemen, en rouw een plaats geven zijn minstens zo belangrijk. Het betert wel, zegt iedereen, en dat is ook zo. Maar het leven zal anders zijn, en verandering is niet voor iedereen even gemakkelijk...

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


3 × = negen




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding

Vlog

Je vrouw gaat vreemd met je beste vriend Wat nu? Je loopt over van verdriet, woede en onbegrip. Marloes geeftLees verder > Je vrouw gaat vreemd met je beste vriend.
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.