Menu

Dagboek van Daniel, Inpakken en wegwezen 2

Daniel en een nieuwe blik op de toekomst

Daniel en een nieuwe blik op de toekomst

Een nieuwe tijd van ruimte breekt aan. Nu de spullen van mijn ex-to-be weg zijn, lijkt mijn leefomgeving een stuk groter. De fysieke ruimte is groter door de verhuisde spullen. De mentale ruimte omdat mijn huis nu eindelijk ook mijn huis is. Ik hoef niet meer de halve week bij p-te-p te wonen. Dat is natuurlijk geen straf, maar ik voelde me wel uit mijn huis gejaagd. Toen mijn ex-to-be ziek was en ik de kinderen tussendoor kwam ophalen vroeg mijn oudste doodleuk “Pappa, wat doe je hier?” “Euh, dit is nog steeds mijn huis suffie”, meld ik haar. “En mamma heeft hoofdpijn (migraine), dus jullie mogen bij mij en p-te-p logeren.” Ik temper de hoera stemming ietwat. Juichen en migraine gaan nu eenmaal niet zo goed samen. Ik kan alleen maar gissen hoe het voor mijn ex-to-be moest aanvoelen. Hulp vragen aan degene waar je middels een scheiding aangeeft best zonder te willen en te kunnen. Of dat laatste echt zo uit gaat komen, zal haast wel niet. De aard van onze huwelijkse relatie was dat ze meer op mij leunde, dan omgekeerd. Ondanks wat de betweters beweren. Men vergeet daarbij dat mijn ex-to-be nu voor het eerst op eigen benen gaat staan. De bijdrage van de man wordt vaak afgemeten aan hoe vaak hij de afwas doet en niet aan de daadwerkelijke tijd die hij besteed aan het gezin in de breedste zin van het woord. Mijn ex-to-be had geen enkele interesse om bv de financiële zaken op te pakken. Het klussen vervalt voor het grootste gedeelte ook aan mij. En natuurlijk ook mijn fulltime baan. Ik vergeet bijna de nachtelijke zorg voor de kinderen. Als je de uren bij elkaar optelt dat ik ‘dienst’ had, dan lag de verhouding erg scheef.

Die scheefgroei is een faalfactor van mijn huwelijk. Mijn ex-to-be heeft dit niet bewust gedaan en ik heb niet actief genoeg naar meer evenwicht gezocht. Ik weet dat mijn ex-to-be de afgelopen jaren ook als heel zwaar ervaren heeft, met de gevolgen van dien. Maar ja, dit alles doet er niet meer toe. Ik ga geen gelijk krijgen en dat is wel goed zo. Wat nu telt is een vorm van de toekomst. De rest is geschiedenis. Mijn ex-to-be en ik hebben tijdens de bemiddeling besloten om te proberen vrienden te blijven. Dat is mij nog nooit gelukt met een eerdere ex. De kinderen geven hier wel een gemeenschappelijk doel en belang. Als het goed gaat met de kinderen, gaat het ook beter met ons. Het werk zal van ons beide moeten komen. De figuurlijke streep is getrokken en de berusting moet er zijn. Dat ik tegelijkertijd de akte van berusting teken en per omgaan retour stuur helpt hier wel bij. Ik ervaar het als een afspraak met mijzelf. Ik neem mijzelf voor om situaties vooral in te schatten met de vraag “wat zou ik hier als vriend moeten doen?” en niet proberen het scheiding-spel te winnen.

Niet Wel
Alles is van mij, totdat anders bewezen Als ik het niet nodig heb, dan heeft de ander er wat aan
Alles door de midden Hoe komen we beide met de minste minnen eruit
Drie uur = drie uur Half vier is ook goed, als dat minder stress oplevert
Ik heb er recht op Wat heb ik nodig?
Ze zoekt het maar uit Wat kost het me om te helpen?
Wat heeft ze me allemaal aangedaan? Hoe gaan we NU en in de toekomst met elkaar om?
Hoe kan ik haar terug pakken of straffen? Tsja, dat gaat zij dan ook doen…..
Ze mag alles, ik ben zielig Ho, wacht. Ik ben er ook nog!

Met het inpakken van de spullen van mijn ex-to-be, pakte ik ook het scheiding-spel in. Als mens heb ik dezelfde donkere gedachten als ieder ander. Als goed mens laat ik mijn ratio mee spreken. We hebben immers besloten om onze vriendschapsringen niet af te doen, alleen onze trouwringen. Voor mij moet dat wat betekenen. Het resultaat (goed of fout) ligt er en we zullen het er samen mee moeten doen. Er zullen nog vele obstakels volgen. Kloppen de plannen. Pakt alles even goed uit? Gaan we het wel redden als co-ouders? Gaan we het redden als vrienden? Geen idee. Met p-te-p drink ik er een borrel op. Zij zoekt nog woonruimte. Onze oudste kinderen slaan als volleerd broer en zus die middag nog elkaar de hersens in. Na de lach en in de stilte die volgt overdenken we allebei de werkelijke vraag die op tafel ligt. Er hangt wat in de lucht. Weer voer voor overpeinzing. Hoe zou die kast hier staan? Wat is wijsheid……

 

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


zes + = 12




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding

Vlog

Roos is een aantal jaar geleden gescheiden. Ze heeft na de scheiding lang in de overlevingsstand gezeten maar ze is nu zo ver dat ze weer echt kan genieten. Wil jij dat ook? Kijk haar vlog en laat je door Roos inspireren om stappen te zetten.   Wil je meer vlogs zien van Roos?   Lees verder > overlevingsstand
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.