Inhoud blog
Ondeelbaar ouderschap
Geheel volgens de informele Westcoast cultuur legden Paul en ik niets vast over de scheiding en ons coouderschap. De kinderen woonden bij mij, en omdat hun leven zich in mijn woonplaats afspeelde, was het logisch dat ze bij mij bleven. Ik had hen altijd verzorgd en had alle besluitvorming voor mijn rekening genomen, dus waarom nu stoppen? Over de omgang legden we niets vast, maar ik beloofde alle partijen dat ze elkaar konden zien wanneer ze wilden. Als de kinderen Paul thuis wilden opzoeken, zouden we samen transport regelen en als Paul ze bij mij wilde zien, kon dat ook. Voor mij was het belangrijk dat Adam en Chloe daarin hun eigen behoeften konden volgen, dat hen niets werd opgelegd.
Onverwacht in ons huis
Achteraf bezien was dat misschien niet slim en ook niet in het belang van de kinderen. Want in de praktijk betekende dit dat Paul vaak zo maar, zonder overleg, in ons huis verscheen. Hij kwam aanwaaien als hij toevallig toch voor boodschappen of voor werk in het dorp was. Hij ging aan de keukentafel zitten en wachtte tot iemand voor hem zorgde. Het leek alsof hij verwachtte dat de kinderen net zo enthousiast zouden zijn als ze op de lagere school waren, als hij hen onverwacht ophaalde. Maar de lagere-schooljaren waren voorbij en de (pre) tieners schuifelden ongemakkelijk langs. De ontmoetingen duurden meestal een minuut of 10, waarin Paul vertelde over hoe het in zijn dorp ging. Daarna vertrok hij weer. Hij had hen letterlijk gezien en daar bleef het bij. Ook belde hij de meeste dagen kort met Chloe, soms met Adam, vaak op een later tijdstip dan mij lief was. Het was duidelijk dat Chloe dit telefoontje ook gebruikte om haar bedtijd nog wat verder op te schuiven…
Er is niks te doen
De kinderen toonden weinig interesse in een bezoek aan hun vader. Ondanks de vele protesten toen we gingen verhuizen, klonken er nu meer protesten als ze naar hun geboortedorp moesten. Ik had intens behoefte aan een pauze van het alleenstaande moederschap, mezelf af en toe ‘uit’ te zetten, maar dat gebeurde nauwelijks. De kinderen klaagden over ‘niks te doen’ en ‘niemand te zien’. Hun vader had geen Play Station. En Chloe wilde niet bij mij weg. De enkele keer dat het me lukte hen een avond bij Paul te laten, werd ik meerdere keren gebeld en kwam Chloe overstuur terug. En ook de dagen voorafgaand aan zo’n logeerpartij stonden bol van de spanning bij haar. Het leverde zo veel stress op en zo weinig toegevoegde waarde dat ik het opgaf. Mijn aanbod van een lift naar hun originele thuis bleef, maar ik liet het initiatief aan Paul en de kinderen.
Paul weet niks van financiën
Paul en ik hadden geen financiële afspraken gemaakt, omdat hij letterlijk niets van zijn eigen financiën wist. In de tijd van papieren bankafschriften en rekeningen maakte hij nooit zijn post open. Hij had geen digitale bankrekening… dat wil zeggen: ik had een digitale bankrekening voor hem geopend, maar hij kon daar niet mee omgaan. Ik deed al zijn digitaal bankieren voor hem. Ik was niet alleen zijn (nu betaalde) boekhouder, maar ook zijn financieel toezichthouder. Als hij boodschappen wilde doen, belde hij mij om te vragen of hij daar voldoende saldo voor had. Toen ik hem leerde kennen, zat hij diep in de schulden; bij de Belastingdienst, bij Child support, bij de gemeente. Door de jaren heen had ik die schulden gesaneerd en had ik hem weer boven water gekregen, maar zijn uitgavenpatroon bleef problematisch. Ik was de enige die wist hoe hij er financieel voor stond. Hij verdiende te weinig om serieuze alimentatie te betalen, en dat betwisten in een rechtszaal zou alleen maar geld kosten, dat we niet konden missen. Ik nam genoegen met een kleine bijdrage in de kosten van de kinderen en zorgde dat ik genoeg inkomen had om voor ons drie te zorgen.
Informeel geregeld
De basis hadden we informeel geregeld, zonder veel overleg. Het was een compromis waarmee ik kon leven, ongetwijfeld omdat ik onze kinderen iedere dag zag en bij me had. Ik hoefde geen minuut van hen te missen. Voor zover zij dat toelieten (en daar zou later dramatisch verandering in komen), kende ik alle ins en outs van hun leven. Voor welke docent ze nog enig respect hadden, met wie ze vandaag bevriend waren, maar de volgende week niet meer. Wie op school vapete en wie drugs gebruikte. Wanneer ‘skibidi’ en ‘sigma’ in raakten en vervolgens weer geruisloos verdwenen en plaats maakten voor andere teenage speak, bru. Waarom zwart de enige draagbare kleur was. Hoe ze heel af en toe toch iets van de wereldpolitiek mee kregen via TikTok en daar soms een intelligente, doordachte mening over formuleerden. En ze hielden mij regelmatig een spiegel voor over mijn eigen verouderde vooroordelen, bijvoorbeeld in de gender discussies.
Hoe kan hij de kinderen niet zien?
Het alleenstaand moederschap was zwaar, maar de motivatie om door te gaan en vast te houden, had ik iedere dag bij me. Het zou voor mij ondenkbaar zijn onze kinderen níet om me heen te hebben. Soms dacht ik aan Paul, achtergebleven in ons oude huis, en ik begreep niet hoe hij kon leven omringd door herinneringen aan het gezin dat we eens waren. In de maanden die volgden op onze scheiding, bracht hij regelmatig achtergebleven spullen naar mijn huis. Hij ruimde onze restanten op. Heel begrijpelijk; niemand wil leven met geesten van wat was. Maar waarom had hij in de afgelopen twee jaar niet gevochten voor ons? Waarom liet hij ons zo makkelijk los? Waarom vocht hij niet voor tijd met zijn kinderen? Ik had liever ieder huis achter me verbrand en ieder continent achter me gelaten dan mijn kinderen te missen. Wat kon zijn geboortegrond hem bieden dat beter was dan tijd met zijn snel opgroeiende kinderen?
Ik zorgde voor 10
Hij zei niets en hij deed niets en ik zei en deed voor 10. Ik zorgde voor mijn familie, ik zorgde voor mijn opdrachtgevers. Ik probeerde ieders belangen te balanceren in ons informele arrangement, die van de kinderen op de eerste plaats. Maar gedeeld ouderschap? Nee. Ik had nooit het gevoel dat ik het ouderschap deelde. Ik was de improviserende kapitein op het moederschip en Paul stond bij de andere stuurlui aan wal.
Frankie: geboren in Breda in 1970, gestudeerd aan de universiteit in Tilburg, waaronder 1 jaar in Glasgow. Toen is mijn liefde voor Schotland ontstaan. Gewerkt in Nederland tot en met 2005, toen geëmigreerd naar Schotland. Vriend opgedaan, 2 kinderen gekregen, daarna getrouwd. Twee culturen in 1 relatie. Vijftien jaar samen, 10 jaar getrouwd en toen geleidelijk uit elkaar gegaan. Woon nu samen met 2 pubers, we improviseren rondom de scheiding.
REAGEER OP DEZE BLOG