Inhoud blog
Is er nog een relatie?
Al met al was er te weinig van de relatie overgebleven voor mij. Het voelde niet als een volwaardige relatie en ik had geen hoop meer dat het dat zou worden. Onze gesprekken waren weer terug bij het uitwisselen van zakelijke informatie en we spraken niet meer af om elkaar te zien. Het was tijd om het onvermijdelijke onder ogen te komen. En we vielen terug op onze beproefde methode van stilzwijgen. We spraken met geen woord over onze relatie of onze toekomst.
Trouwdag
Tot op een stormachtige avond in september onze zoon Adam spontaan riep: “Is vandaag niet jullie trouwdag?” Dat was pijnlijk correct. Ik was me bewust van de symbolische datum, maar vond dat er te weinig te vieren viel. Paul was het totaal vergeten. Een uur later lieten Paul en ik samen de honden uit en terwijl we ons door de regen en de wind ploegden, zei ik tegen hem dat ik wilde scheiden. Dat onze relatie niet meer werkte. Hij was boos en zei: “Dat wil ik niet”. Alsof zijn veto voldoende was om het daarbij te laten. Vier maanden lang deden we precies dat en spraken we met geen woord over onze relatie. Dit werd makkelijker gemaakt door het feit dat we al ruim twee jaar gescheiden leefden; we konden elkaar ontwijken.
Divorce of Separation?
Ik onderzocht wat de mogelijkheden waren om de scheiding te formaliseren. In Schotland bestaan twee opties om uit elkaar te gaan: divorce (scheiding) en separation (scheiding van tafel en bed). Wij waren al langere tijd ‘separated’, al was dat niet onze intentie toen ik verhuisde met de kinderen. We konden het bij een ‘separation’ houden totdat Chloe 16 jaar oud was, waarna we relatief makkelijk de formele ‘divorce’ konden regelen. Dat leek mij de beste optie voor de kinderen; geen tussenkomst van advocaten die olie op het vuur zouden gooien. Geen financieel gedoe, zolang Paul een bijdrage aan de kosten van de kinderen wilde betalen. Hij kon de kinderen opzoeken wanneer hij wilde en ik was altijd bereid de kinderen een lift naar hun voormalige huis te geven. Nu was er alleen nog het moeilijkste en pijnlijkste… wat ik al zo lang had vermeden: hoe vertel ik het mijn echtgenoot?
Geen scene, geen gevecht
Ik ging bij hem op bezoek, in ons oude dorp, in ons oude huis. Hij had een speciale lunch gekookt, wat heel lief was en het niet makkelijker maakte. We praatten over de gewone zakelijke dingen en daarna vertelde ik waarvoor ik kwam. Hij was niet verbaasd. Er was geen grote scene, geen ruzie of gevecht, geen verwijten. Hij was niet vóór de scheiding, maar als het moest, dan maar zo amicaal mogelijk. We waren altijd vrienden geweest. Ondanks groeiende irritaties was er respect voor elkaar gebleven. Dat maakte het voor ons misschien ingewikkelder. Wat liet ik achter, wat ging ik tegemoet? Wat deden we de twee jonge mensen, voor wie we met zo veel liefde hadden gekozen, eigenlijk aan? Alles in mij was op hun bescherming en verzorging gericht, dus waar was ik nu mee bezig?
Eerlijk zijn
Maar er was ook nog een andere stem die zei: “Je leert hen eerlijk te zijn. Je leert hen de feiten onder ogen te komen. En je leert hen dat je mag kiezen wat het best bij je past. Dat soms keuzes uit het verleden niet meer bij je passen, niet goed meer zitten en dat je dan je koers kunt veranderen. Je leert hen dat je geen slachtoffer bent, maar dat je zeggenschap hebt over je eigen leven.”
Het Gesprek
Paul wilde geen onderdeel zijn van Het Gesprek met de kinderen. Voor hem geen rol in de cliché-uitspraken: “Ga even zitten, mama en papa willen met jullie praten”. Wat hem betreft, was het mijn scheiding en dus was de afhandeling ook voor mij. Eigenlijk zoals door de jaren heen ook het onderhoud van de relatie en ons gezin mijn verantwoordelijkheid en taak waren. Ik zag er tegenop om het de kinderen te vertellen, maar in tegenstelling tot de clichés was ook hier geen drama. Voor zowel Adam en Chloe was het op dat moment een non-event. Oh, dat wisten we al lang. Binnen vijf minuten ging ons gezinsleven van drie gewoon verder zoals voorheen, des te meer omdat er voor hen praktisch niets veranderde. Als ze er moeite mee hadden, dan lieten ze dat mij niet merken.
Frankie: geboren in Breda in 1970, gestudeerd aan de universiteit in Tilburg, waaronder 1 jaar in Glasgow. Toen is mijn liefde voor Schotland ontstaan. Gewerkt in Nederland tot en met 2005, toen geëmigreerd naar Schotland. Vriend opgedaan, 2 kinderen gekregen, daarna getrouwd. Twee culturen in 1 relatie. Vijftien jaar samen, 10 jaar getrouwd en toen geleidelijk uit elkaar gegaan. Woon nu samen met 2 pubers, we improviseren rondom de scheiding. Ik vertel vandaag over de scheidingsmelding.
REAGEER OP DEZE BLOG