Menu

Ik mis mijn kind zo! Blog van Nadia

10 reacties
ik mis mijn kind

Onmenselijk vind ik het. Het missen van mijn kind. Iedere minuut dat hij weg is, voel ik in mijn lijf het gemis. En een groot verdriet. Het was niet mijn keuze om alles op te breken. Maar ik word er wel voor gestraft. Ik ben gescheiden van mijn kind, mis belangrijke momenten en weet van de dagen dat hij niet bij mij is helemaal niets af.

Zijn tand die eruit valt, een eeuwigheid aan zomervakantie, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, zijn verjaardag, al geboekte theatervoorstellingen voor hem waar ik niet heen kan met hem, verjaardagen van familie, iets wat hij opeens kan; alles doet pijn zonder hem.

Het niet weten wat mijn kind meemaakt, voelt, denkt en hoe hij zich ontwikkelt als hij niet bij mij is, vind ik vreselijk. Ik mis zoveel van hem.

Regelmatig sta ik met een bord teveel, teveel bestek, iets lekkers voor hem, een extra kop thee enz.. Het zit nog steeds niet in mijn systeem dat hij er met enige regelmaat niet is.

Kinderen moet je gaandeweg hun leven loslaten. Dat is een natuurlijk proces. Iets wat ik als mijn taak ervaar en wat ik zo goed en zo kwaad probeer, want net als iedereen moet ook ik dat leren.

Maar dat is iets wezenlijk anders dan een heel jong kind los moeten laten, hem moeten missen terwijl je daar zelf niet om gevraagd hebt en je kind er nog lang niet klaar voor is. Want ook hij had hier niet om gevraagd.

De onzichtbare navelstreng zal er altijd zijn tussen een moeder en haar kind. En hoe anders voelt het als hij gewoon een nachtje bij iemand gaat logeren. Maar op de dagen dat hij niet thuis is, doet mijn hart pijn en breekt mijn hoofd zich over gedachten als: “ als hij maar heelhuids weer thuis komt”.

Ze zeggen dat het gaat wennen. Dat is deels zo. Een betere omschrijving is: je onderdrukt de pijn, de zorgen en het verdriet, want anders word je gillend gek. En onbewust tel je de minuten totdat hij weer op de stoep staat.

Nadia: Ik ben 40 jaar en heb een zoon van 5 en een jonge hond. Mijn man wil een scheiding en ik heb geen idee hoe de toekomst eruit gaat zien.

REACTIES

Monique - 27 feb 2017

Precies dit! Hier zie ik oo het meest tegenop, straks als ik een huurwoning heb.

Maurice Niesten - 27 feb 2017

Heel mooi en treffend geschreven! Ik denk - als gescheiden vader - dat ook heel veel vaders zich hierin herkennen! Kreeg er in ieder geval een brok van in mijn keel en probeer de tijd dat de kids wel bij mij zijn zo bewust mogelijk te ervaren.

Imke - 1 mrt 2017

100% raak! En sorry gescheiden papa's, maar ik denk werkelijk dat dit voor een moeder nog heftiger is dan voor de papa's. Niet voor niets gingen de mannen op jacht en bleven de vrouwen bij hun kroost.

Eline - 2 mrt 2017

Imke, dat vind ik erg kort door de bocht. Vaders kunnen hun kinderen net zo hard missen als moeders. Niet zo generaliseren, aub.

Amsterdammer in Brabant - 3 mrt 2017

Imke, Hoe durf je te beweren dat vaders minder last hebben van het missen van hun kinderen. Ik ben sinds oktober 2015 gescheiden, co ouder van 3 prachtige dochters waar ik om de week een hele week voor zorg . Ik mis mijn dochters elke dag dat ze niet bij me thuis zijn , heb regelmatig huilbuien als ze bij mijn ex vrouw zijn. En voor de goede orde: mijn ex vrouw had binnen 5 maanden alweer een nieuwe vriend na ons 14 jaar durende huwelijk , en diezelfde vriend woont al bij mijn ex , tot groot verdriet van onze dochters. Ikzelf heb nog totaal geen behoefte aan een andere vrouw gehad, ben mijn baan na 20 jaar kwijt geraakt , laatste ouder is overleden vlak voor de scheiding maar het allergrootste verdriet ligt bij het missen van onze 3 dochters . Dus denk svp eens goed na voor je zulke botte opmerkingen op een forum gooit dat mannen / vaders minder last van een scheiding hebben :(

Mario - 9 mrt 2017

Ik heb een dochter van 11 en zoontje van 8. Na 20 jaar relatie kon ik vertrekken. Geen onderdak dus zit in dakloze opvang. Maar het gemis van mijn kinderen snijdt door mijn ziel. Elk uur is een hel. Soms kijk ik op youtube en zie ik die meid met rode ogen achter de camera zitten. Soms ben ik zo bang dat ze me vergeten dat ik er het liefst een einde aan maak.

Profielfoto van Nieuwe Stap

Nieuwe Stap - 9 mrt 2017

Jeetje Mario, wat afschuwelijk. Kinderen vergeten hun vader écht niet, hou vol!

Amsterdammer in Brabant - 19 mrt 2017

Mario , Wat een vreselijke situatie zit je in ! Heb je geen familie of vrienden waar je tijdelijk onderdak kan vinden ? En waarom mag je je kinderen niet meer zien ? Verschrikkelijk , ik blijf dit soort situaties verschrikkelijk vinden en het onrecht , de pijn snijden je idd door je ziel ..

Profielfoto van Tessa

Tessa - 20 mrt 2017

Je zegt het precies zoals ik het voel.................echt de minuten aftellen tot je kinderen weer thuis zijn.... En nu moet ik dan een omgangsregeling op papier krijgen.......HOE??????? Kan ze niet missen......

Inge - 12 sep 2017

Hi Nadia, ik Googlde 'ik mis mijn kind zo' en kwam op jouw verhaal terecht. Even een reactie... Ik ben zo blij dat ik niet de enige ben die dit zo ervaart! Niet dat ik het jou gun natuurlijk! Of wie dan ook maar het is zo herkenbaar en daarom een troost omdat ik het na 4 jaar (!) nog steeds vaak zo moeilijk vind!! Zoals vandaag. Zit nu ook weer enorm te huilen. Ik denk ook dat t voor de meeste moeders anders is dan voor de meeste vaders (vele uitzonderingen daar gelaten uiteraard! - het is even algemeen genomen). Gewoon door ons biologische verschil. Niet dat vaders minder van hun kind houden uiteraard, of zelfs minder zouden missen! Maar ik denk dat ze er vaak (!) wel rationaler mee om kunnen gaan. En t is ook bewezen dat mannen -over het algemeen!- meer waarde hechten aan hun eigen bezigheden, tijd en vrijheid, terwijl vrouwen meer verzorgend ingesteld zijn en zichzelf nog wel eens wegcijferen voor t gezin en de man (ook bewezen: een man heeft een 7x groter ego dan de vrouw). En als men daar dan blij mee is, is zij ook blij. Zo zit deze tijd ook nog steeds in elkaar. Nogmaals, vele uitzonderingen daar gelaten. Mijn ex, die ook zegt dat hij onze zoon net zo mist als ik (daar hebben we wel ns ruzie over) gaat echter met gemak alleen op reis met zn vriendin. Laat met gemak onze zoon bij een oppas áls hij dan bij hem is, omdat hij bv naar de sauna wil. Gaat met gemak maanden naar Mallorca en zegt: 'het is toch mijn leven? Ik blijf niet voor een kind hier.' En laat zelfs zn zoon lang wachten op een terras omdat hij met een vrouw eben 'iets' moet doen op de herentoilet met haar.... (tosti halen zei hij tegen mn zoon, tot mn zoon hem zelf betrapte in de heren wc...!!!) Ondanks dat ik weet dat hij gek is op zn zoon, is zijn egoisme sterker, staat hijzelf altijd op de 1e plek -zonder dat hij het door heeft- en laat hij dus met gemak zijn zoon achter.... Ik weet wel dat hij (veel) erger is dan vele andere mannen en t hem vaak ontbreekt aan gezond verstand -waar ik me op dagen als deze natuurlijk extra zorgen om maak!!) maar toch bespeur ik bij veel mannen om me heen die grotere behoefte aan tijd voor zichzelf, dat ze 1 weekend per 2 weken prima vinden (iets wat ik mij dus totaal niet kan voorstellen)... Maar... hoe dan ook: ik vind het regelmatig ook te hartverscheurend en onnatuurlijk dat ik als moeder mn zoon zo vaak niet zie. Wat je zegt: je wordt gestraft voor iets wat je niet gedaan hebt (mn ex ging heel vaak vreemd, bleek later - gewoon omdat hij t niet laten kon/kan, maar dat niet van te voren aan mij gemeld heeft). Dus het is voor mij soms echt een kwelling. Maar je moet er mee leven.... in de hoop dat ex ooit eens naar Australië verhuist. Of de maan....

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


6 × negen =

Vlog

We kwamen deze heldere uitleg over ouderverstoting tegen van Desiree Meulemans

ouderverstoting
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.