Menu

Mijn grootste angst was het alleen zijn na de scheiding, blog van Christine

19 reacties
alleen zijn

Ik heb het leven nooit begrepen, ik heb mezelf nooit begrepen. Tot dat ik in een depressie kwam, omdat mijn ex mij verliet voor een andere vrouw. Dat ik niet oud zou worden met hem, ja, maar dat hij vreemd zou gaan, nee.

Ik had nooit kunnen bedenken dat het mij zou overkomen. Nu na 4 jaar heb ik nog weleens van die momenten dat ik het niet kan geloven. Dat ik in een slechte film zit.

In die 4 jaar heb ik hard gewerkt om mijn scheiding te verwerken.  Het is  het ingrijpendste wat een mens kan meemaken, op het verlies van je eigen kind na.

Wat mij vooral tegen hield om te scheiden waren de kinderen. Ik ben zelf ook een kind van gescheiden ouders. Ik wilde dat mijn kinderen besparen. Ik wilde daar mijn eigen geluk voor opzij zetten.

En ik wilde mijn financiële welvaart ook niet voor opgeven, want wij hadden het heel goed.

Maar wat het meeste en zwaarste woog om niet gaan te scheiden, het alleen zijn. Dat was mijn grootste angst.

Alleen al van die gedachte kreeg ik angstgevoelens, gevoelens van onzekerheid, gedachtes als: ik kan het niet, hoe moet ik dat doen??

Nee, dan maar ongelukkig, maar  alleen zijn, dat nooit.

Maar ja, je bent natuurlijk niet alleen getrouwd en de tegenpartij maakte een andere keus. Hij wilde scheiden.

Ik had dus geen andere keus.  Maar toen ik in een depressie zat had ik voor mij gevoel wel degelijk een keus. Ik heb dan ook vaak zelfmoordgedachtes gehad, omdat ik geen uitweg meer zag. Ik had zo’n pijn, ik dacht, dat gaat nooit meer over. En ook de gedachte om het alleen te moeten verwerken. Wat een eenzaamheid, wat een verlatenheid, en boosheid.

Ik koos er  toch voor om die pijn en verdriet te gaan helen en om al die angsten en leegte aan te gaan. Om zeker uit dat diepe dal te komen.  Ik ben niet van plan om het te bagatelliseren. Het was zwaar, heel zwaar. En het was kut, heel kut. Voor mij was het vaak alsof ik dood ging. En dood gaan moet je ook alleen doen. Wat een eenzaamheid en verlatenheid. Precies zoals mijn angst was voor het alleen zijn.

Ik ben nu nog steeds alleen. Bewust. Soms heb ik periodes dat ik voor mijn gevoel weer dood ga. Kom ik weer in de angst, eenzaamheid en verlatenheid. En dan is het weer kut, heel kut. Ik leer nu wel om beter met die moeilijke gevoelens om te gaan. Ik durf er nu beter naar te kijken. Kan er ook beter naar kijken. Dat is mijn uitdaging om naar die rot-gevoelens te blijven kijken. En dat ze er mogen zijn.

Dat ik voor mijn eigen geluk ga. Dat ik steeds beter met mezelf gelukkig kan zijn.  Dat ik het steeds leuker met mezelf heb. Het blijft wel iedere dag een uitdaging. Ik ben nu wel zover dat ik kan zeggen, als ik niet was gescheiden had ik nooit het geluk in mezelf ontdekt en had ik mezelf nooit zo goed leren kennen. Dat betekent niet dat ik nooit kutgevoelens meer zal hebben of dat ik mezelf nooit meer eenzaam zal voelen.

Nu weet ik wel dat ik het kan, het alleen zijn. Het geeft me zelfvertrouwen en trots. Maar het leven is en blijft een uitdaging. Alleen of met zijn tweeën.

Christine is moeder van 3 kinderen van 23 jaar, 21 jaar en 19 jaar waarvan één niet meer huis woont. Ze is 54 jaar en nu twee jaar alleen. Ze is nog steeds met het helingsproces bezig, samen met een paranormale therapeut, het gaat goed. Je hoeft het niet alleen te doen, maar je moet het wel zelf doen. 

REACTIES

Profielfoto van Eline Stap

Eline Stap - 9 apr 2018

Christine, wat fijn weer wat van je te lezen. Ik vroeg me al een poosje af hoe het met je ging. Wat een diep dal... maar wat goed dat je de weg naar boven hebt ingezet! De basis van je leven is en blijft de relatie met jezelf. En als die goed zit, is alleen zijn ook niet erg. Dikke knuffel voor jou!

Profielfoto van christien

christien - 11 apr 2018

fijn dat je reageert op mijn blog. ik ben het helemaal met je eens. als de basis in je leven, de relatie met jezelf , als die goed zit. dan is alleen zijn helemaal niet erg. ik ervaar dat steeds meer. Heerlijk!! dank je wel voor je knuffel, ook veel liefs van mij.

Carla Ketelaar - 12 apr 2018

Pfff Wat mooi en eerlijk geschreven Christine, die rauwe pijn van het er doorheen gaan/moeten/willen?!? Tsja Je hebt kinderen dus je gaat. Veel respect voor jou, mijzelf en al die andere moedigen die na de scheiding of een overlijden zichzelf tegen wil en dank in pas echt ontmoeten en daar van opknappen. Sterkte en veel geluk voor jou.

Claudia - 12 apr 2018

Heel herkenbaar je verhaal.vooral het eerste stukje.zelf kind van gescheiden ouders en het je kinderen niet aan willen doen. Het enige verschil is dat ik zelf weg wil i.p.v. mijn man. Maar vind het enorm eng en moeilijk om die stap uiteindelijk definitief te gaan nemen. Voor jou in ieder geval een dikke knuffel en héél veel geluk gewenst!

Profielfoto van 1970

1970 - 12 apr 2018

Dapper, sterk en trots! Hoop dat ik mijn strijd ook zo kan doorstaan...

Mila - 12 apr 2018

Wat vreselijk herkenbaar. Op dit moment zit ik er middenin. Ben zo boos en verdrietig dat ik het inderdaad soms niet meer weet. Herken mijn ex niet meer in zijn gedrag en tegelijkertijd zo goed. Had ik er een paar maanden geleden nog invloed op nu kan ik het alleen maar ervaren. Wat een drama. Ben op zoek naar “lotgenoten” . Om te praten maar ook om gezellige dingen te ondernemen en weer door te gaan. Hoe doe jij/jullie dat?

    Corina - 13 apr 2018

    Lieve Christine, Mila en lotgenoten, Ik zit er ook middenin, zie het soms niet meer zitten. Jullie verhalen kunnen mijn verhaal zijn. Ik zou ook zo graag met lotgenoten willen praten. In mijn omgeving is iedereen met zijn 2 of gezin. Het leven is eenzaam en doet pijn..... Ik hoor graag van jullie. Liefs Corina

    Corina - 27 apr 2018

    Lieve Christine, Ik herken zoveel in jou verhaal. Ik ben pas 1 jaar verder. Het is vallen en opstaan. Heel veel pijn, verdriet en eenzaamheid. Veel mensen haken af. Vinden dat het nu wel lang genoeg heeft geduurt! Ben er nog lang niet. Moet mijn huis uit... ben al zoveel kwijt geraakt... Tijd.... het kost tijd... Was ik maar wat verder in tijd. Ik wil heel graag contact met lotgenoten. Om elkaar te steunen en vooral leuke dingen doen. Wie wil?

H. - 13 apr 2018

Alsof ik mijn eigen verhaal lees. Het diep gaan, je zwaar K voelen. Ik zit ook in een depressie, zag het niet aankomen. Na 27 jaar stopt je relatie, niet mijn keuze, niet de keuze van de kinderen, vreselijk. Je word met de rug tegen de muur gezet en je kan geen kant op, moet het allemaal ondergaan, of je nou wel of niet wilt. Nadenken over dingen waar je nooit over na hebt hoeven te denken. Dit is heel erg zwaar. Ik wens je heel veel sterkte en bedankt voor het delen van je verhaal. Dikke knuf

Harriet - 13 apr 2018

Van alleen naar All-een

Profielfoto van Eline Stap

Eline Stap - 13 apr 2018

Beste allemaal, onder het knopje 'forum' in de balk hierboven vind je een forum (duh) waar je mee kunt praten met lotgenoten. Daar is ruimte voor je eigen verhaal, zonder dat dat openbaar op het internet staat.

    Profielfoto van Nieuwe Stap

    Nieuwe Stap - 13 apr 2018

    ??

    Charlotte - 13 apr 2018

    Waar vind je het forum want ik zie het niet op gsm

    Profielfoto van Nieuwe Stap

    Nieuwe Stap - 13 apr 2018

    Hi Charlotte, links boven in je scherm heb je de streepjes van het menu. Wanneer ja daar op gaat staan zie je Forum staan.

annemarie - 14 apr 2018

zo'n herkenbaar verhaal. ben zelf pas heel recent gescheiden, beslissing zelf genomen hoofdzakelijk omwille van intrafamiliaal geweld. ik weet dat het beter is en ben overtuigd dat het een goeie beslissing is maar de eenzaamheid komt soms zwaar binnen.

Profielfoto van Mirjam

Mirjam - 14 apr 2018

Hi Corona, Op naar het forum voor verder contact?

Profielfoto van christien

christien - 14 apr 2018

hallo lieve mensen, wat een aangename verassing. en hartverwarmend al deze reacties. er zit nog zoveel pijn en vooral eenzaamheid onder de mensen die alleen komen te staan. het maakt niet uit of dat je bent gescheiden/verlies door overlijden. of dat je zelf je huwelijk stopt, of dat die ander de keus maakt. pijn zal er komen ook de eenzaamheid. en ik ben zeer trots dat wij [jullie] hier over willen praten, en het willen aangaan. super dapper. ik wil graag hier met jullie verder over door praten, want ik kom zeker ook nog geregeld de eenzaamheid tegen,maar gaander weg kan ik er wel beter mee omgaan. ik zal een opstapje maken maken in het forum. heel graag tot schrijfs.

Profielfoto van christien

christien - 16 apr 2018

hallo lieve mensen, ik heb een opstapje gemaakt, om verder te praten over het thema eenzaamheid. in het forum onder het "kopje" bang om alleen te zijn. ik hoop dat er goed word op gereageerd.

Profielfoto van Eline Stap

Eline Stap - 27 apr 2018

Corina, als je in de balk bovenaan deze pagina op 'forum' klikt, kom je in de community waar je lotgenoten vindt.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


6 × drie =

Vlog

We hebben continue strijd over de kinderen. Over echt álles! Ik wil echt niet dat hij in mijn huis komt als Lisa weet terug naar mij komt. En ik mag ook niet binnenkomen bij hem. Wat kan ik doen? Roos van Succesvol Scheiden het Gooi vlogt eLees verder > vechtscheiding
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.