Zo heb je een goeie relatie.. en zo ben je in scheiding.. Wat een verschil. De eerste emoties beginnen nu wel een plek te krijgen, hoewel het een lastig en langdurig proces is. Ondertussen gaat het gewone leven verder. Je moet werken, je moet het huis schoonhouden en opruimen. En je mag de kinderen natuurlijk ook niet vergeten. En dan heb je nog je sociale leven.. Hoe snel vertel je alles aan je vrienden, familie, je (schoon)ouders…. Tot nu toe weten alleen onze ouders het, en enkele goede vrienden. Mijn baas heb ik wel snel op de hoogte moeten stellen, omdat ik nog wel eens ineens vrij moet nemen voor de mediator die ons helpt de papieren in orde te krijgen, maar ook omdat ik misschien wat afwezig kan overkomen af en toe. Gelukkig heb ik een erg begripvolle baas, die geeft mij de benodigde ruimte om flexibel te zijn. Op dat vlak heb ik zeker een lot uit de loterij getroffen, daar ben ik mij terdege van bewust.
Vrienden
Voor de vrienden die we het al hebben verteld was het wel even slikken om te horen, juist omdat iedereen dacht dat we zo goed bezig waren om onze problemen aan te pakken. En zeker ook omdat kleine Eowyn net was geboren, dacht iedereen dat we er goed aan werkten. Dan krijg je hun vragen te horen: waarom? Is dit geen bevlieging? Is het echt niet meer te redden? En ga zo maar door. Stuk voor stuk vragen waar we zelf juist een oplossing voor willen vinden, of waar we zelf nog antwoord op willen krijgen. Op zich is het wel erg fijn wanneer je gewoon van je af wil praten, maar op een gegeven moment heb je dat wel gehad. Soms wil je ook wel eens een gesprek met iemand hebben, waarbij het niet over de scheiding gaat. Als ik dan niet oppas, kan ik juist onbedoeld erg negatief gaan klinken over Conny. Ok, haar manier van de scheiding aangeven, dat verdient geen schoonheidsprijs, maar om dan zo negatief te zijn… nee, dat verdient ze ook absoluut niet. Zo proberen we nu ook samen alles uit te praten en samen ervoor te zorgen dat Sean en Eowyn niks te kort komen.
Praten
Het praten tussen ons is af en toe erg moeizaam, omdat we af en toe niet goed over komen bij elkaar. Al de emoties die erbij komen kijken, maakt dat het erg moeilijk is. Het vinden van de juiste woorden, de juiste intonatie, de juiste manier van praten, dat is erg lastig. Maar, eerlijk is eerlijk, we proberen het wel verder uit te praten als er iets verkeerd word opgevat, of als er iets onduidelijk is. Juist nu is dat voor ons erg belangrijk, omdat we nog altijd in één huis moeten wonen. Pas als de scheiding door de rechter bekrachtigd is, kan ik bij de woningbouw gaan kijken voor een andere woonruimte. Natuurlijk zijn er nu best wel eens strubbelingen, geen enkele scheiding kan volgens mij zonder strubbeling, hard woord of irritatie afgehandeld worden. Wat belangrijk is, is dat je strubbelingen dan niet laat sudderen, maar deze juist meteen probeert uit te praten. Dat proberen wij nu ook te doen, hoe moeilijk en zwaar het ook is.
Vaderdag
Af en toe zijn er toch nog erg leuke dingetjes. Zo was het laatst dus Vaderdag, best een raar idee, Vaderdag vieren terwijl je nog in scheiding ligt. Conny had wel een erg leuk idee bedacht. Ik werd op Vaderdag wakker gemaakt door Sean die ineens bovenop me sprong en enthousiast riep: ”papa, papa, wakker worden” Wat een manier om wakker te worden.. Heerlijk dat je zoontje zo enthousiast is…. Conny kwam achter Sean aan, in een arm Eowyn, en in haar andere arm een cadeau, uit naam van Sean en Eowyn. Eowyn begon meteen breeduit te lachen toen ze mij zag. Ik kreeg een erg mooi cadeau, een fotolijst met 3 foto’s van Sean en Eowyn, en een leuke sleutelhanger. Heel erg leuk bedacht.
Hoop
Dat soort acties bieden toch hoop voor de toekomst, hoop dat Conny en ik er als volwassenen uit zullen komen, met de zorg voor Sean en Eowyn als gezamenlijk speerpunt. Ongeacht onze persoonlijke gevoelens, nieuwe relaties of wat dan ook. Het belangrijkste is natuurlijk dat wij samen voor de kinderen zorgen en zorgen dat zij niks te kort komen. Voor de kinderen heb ik alles over.
Iain, 35 jarige papa in scheiding. Na de scheiding co-ouder van een zoontje en dochter. Ik schrijf nu om mijn ervaringen te verwerken en om mijn (positieve) ervaringen te delen met anderen, over hoe ik de scheiding ervaar en mijn leven als alleenstaande papa tijdens en na de scheiding.
REAGEER OP DEZE BLOG