Een lezeres wilde deze graag anoniem met ons delen.
“Ik lees al heel lang met jullie mee en ervaar veel steun aan herkenning en tips, dus dank voor jullie bestaan!”
Ze heeft nu eindelijk tijd voor rouw nadat ze al 6 jaar een complex gescheiden leven doorstaat.
Rouw om het moederschap
Ik rouw om het moederschap dat ik me had voorgesteld:
samen opvoeden, veiligheid, vanzelfsprekende steun,
een fijn en gelukkig samenzijn.
Alleen heb ik dat nooit zo mogen ervaren.
Ik rouw om de zachtheid en steun die ik had willen voelen.
Niet de strijd, de angst,
het voortdurend alert zijn
en het alleen moeten doen.
Ik rouw om de nachten dat mijn kinderen niet bij mij waren,
om het lege bed,
om mijn armen die niets konden vasthouden
terwijl alles in mij zo intens naar ze verlangde.
Ik rouw om de momenten waarop ik sterk moest zijn
terwijl ik alleen maar moeder wilde zijn.
Hoe hard het ook stormde, ik moest blijven staan
als een rietstengel die alle kanten op ging
en altijd weer de kracht vond om te gaan staan.
Ik rouw om de keren dat mijn liefde werd afgewezen,
dat mijn kinderen mij wegduwden
niet omdat ik tekortschiet,
maar omdat hun hart te veel moet dragen.
Ik rouw om het beeld dat van mij word geschetst
dat niet klopt met wie ik ben,
mijn twijfel die iedere keer toeslaat,
de pijn alsof het wél waar is.
Ik rouw omdat ik van mijn kinderen hou
met een liefde die geen strijd zou mogen kennen,
ik zie hun pijn, een oneerlijke strijd die zij niet hoeven dragen
maar niet aan ontkomen.
En ik erken:
ik ben geen slechte moeder.
Ik ben een goede moeder in een onmogelijke situatie.
Mijn liefde is echt.
Mijn intentie is zuiver.
Mijn aanwezigheid is waardevol.
Ook als ze dat nu nog niet altijd zien of begrijpen.
Ik mag rouwen zonder schuldgevoel.
Ik mag verdriet voelen zonder mezelf te veroordelen.
Ik mag moeder zijn.
Ik ben en ik blijf.
Ook wanneer het pijn doet.
Juist dan.
Zacht.
Standvastig.
Liefdevol.
REAGEER OP DEZE BLOG