Wie ben ik… na mijn scheiding?

Stilte

Na een scheiding wordt het stil, en die stilte zit vaak niet alleen in het huis om je heen, maar ook in jezelf, omdat iets wat lange tijd zo vanzelfsprekend was ineens wegvalt en er een ruimte ontstaat die je misschien nog niet goed kunt plaatsen.

Misschien herken je dat je door je huis loopt en even stilvalt, omdat het anders voelt dan eerst, en dat er ergens vanbinnen een gedachte opkomt die je niet weg kunt duwen: is dit het nou?

Niet als een harde vraag, maar als een zachte onderstroom die met je meeloopt.

Die stilte is niet alleen het ontbreken van de ander, maar ook het wegvallen van een rol die je zo lang hebt gehad, waardoor je ineens niet meer automatisch weet waar jij staat en waar je je op kunt afstemmen.

Jezelf kwijtraken

In een relatie raak je jezelf meestal niet ineens kwijt, maar verschuift er langzaam iets, vaak zo geleidelijk dat je het nauwelijks doorhebt, omdat je leert meebewegen, rekening houdt met de ander en steeds meer afgestemd raakt op wat er nodig is.

Je voelt wat de ander nodig heeft, je zorgt, je bewaakt de sfeer, en zonder dat je het bewust doorhebt, ga je steeds een beetje verder bij jezelf vandaan staan, niet omdat je jezelf niet belangrijk vindt, maar omdat je zo gewend bent geraakt om te voelen voor de ander.

En dan, na de scheiding, valt dat ineens weg en ontstaat er ruimte, maar die ruimte voelt in het begin vaak niet als rust, eerder als leegte, alsof je iets mist zonder precies te kunnen benoemen wat het is.

Waar word je blij van?

Misschien merk je dat je ineens niet meer goed weet waar je blij van wordt, of dat je stilvalt bij de vraag wat je eigenlijk zelf wilt, en dat kan verwarrend zijn, omdat het niet voelt alsof je iemand anders bent geworden, maar eerder alsof je een deel van jezelf minder hebt gevolgd.

Veel mensen denken dat ze na een scheiding moeten teruggaan naar wie ze waren vóór de relatie, maar zo werkt het niet, omdat je niet meer dezelfde bent als toen, en alles wat je hebt meegemaakt inmiddels onderdeel is geworden van wie je bent.

Luisteren naar jezelf

Het gaat niet om teruggaan, maar om opnieuw, stap voor stap, leren luisteren naar jezelf, zonder de constante afstemming op de ander, zodat je weer kunt voelen wat jou raakt, wat je energie geeft en waar je juist van leegloopt.

Wat hierin vaak wordt onderschat, is dat dit proces ook rouw met zich meebrengt, niet alleen om de relatie die er niet meer is, maar ook om de versie van jezelf die daarin bestond, en rouw beweegt zelden in een rechte lijn.

Er zijn momenten waarop het rustiger voelt, en momenten waarop het ineens weer binnenkomt, misschien als verdriet, misschien als onrust of verwarring, en juist die beweging maakt ruimte voor iets nieuws, omdat rouw niet alleen afsluit, maar ook opent.

Jij

Langzaam, vaak bijna ongemerkt, kom je weer dichter bij jezelf, in kleine momenten waarin je voelt dat iets klopt of juist niet meer past, zonder dat je dat meteen hoeft te begrijpen of uit te leggen.

En ergens in dat proces ontstaat er weer een soort vertrouwen, een innerlijk kompas dat niet gebaseerd is op wat hoort of wat je gewend was, maar op wat voor jou klopt, precies zoals het nu is.

Misschien herken je dat je nog steeds vaak ja zegt, terwijl je ergens diep vanbinnen voelt dat het eigenlijk niet klopt, en dat je merkt dat je over je grens gaat zonder precies te weten hoe je dat anders kunt doen.

Je zegt ja…
terwijl je lichaam allang nee zegt.

En dat is geen onwil.
Dat is iets wat je hebt aangeleerd.

Daar begint het.

Niet bij grote stappen of snelle oplossingen, maar bij weer leren voelen wat je lichaam je eigenlijk al die tijd probeert te vertellen.

Ik leer je weer luisteren naar je lichaam, zodat je je grenzen voelt en dichter bij jezelf komt.

Misschien hoef je het nog niet meteen te weten.
Misschien is het al genoeg dat je dit nu leest… en voelt dat er iets in jou geraakt wordt.

Dat je even stilstaat. En merkt: hier zit iets voor mij.

Liefs,
Angelique

Coachingbyangelique.nl