Menu

Ik gaf mijn kind aan papa, blog van oermoeder Evelien

10 reacties
oermoeder

‘Misschien moet ik haar aan papa geven,’ hoorde ik mezelf tegen mijn nieuwe lief zeggen tijdens het kerstdiner. ‘Misschien gaat ze daar gelukkiger worden.’ Ik had net mijn laatste hapje langoustine doorgeslikt in een sterrenrestaurant aan de Noord-Hollandse kust.

Ze sliep met zijn gedragen T-shirt, had al zeker drie jaar een verkreukelde foto van hem onder haar kussen liggen en rende, in een ontroostbare huilbui, achter zijn auto aan wanneer hij de straat uitreed – elk weekend weer. Deze scheiding was, ze kon nog niet eens lopen toen we uit elkaar gingen, voor haar een waar drama. Haar papa niet elke dag om zich heen hebben brak haar op en daarom maakte ze ruzie met mij. Ruzie over pindakaas als hartig of zoet beleg, over rolschaatsen na het eten – in het donker. Ze maakte ruzie over bijna alles.

Ergens rond haar zesde vroeg ze op een dag: ‘Mama, kunnen we het niet omdraaien?’ Ik deed net de smeerkaasboterham voor de overblijf in het K-3 bakje en keek haar aan.

‘Wat omdraaien, schat?’

‘Nou, gewoon. Dat ik bij papa woon en dan om het weekend bij jou ben.’ Ik stopte met ademen en zei… ik weet eigenlijk niet meer wat ik zei. Sommige herinneringen liggen kristalhelder in mijn geheugen, deze reactie niet. Wat ik wel weet is dat daar het zaadje geplant is voor mijn kerstdinergesprek.

En toen ze acht was zag ik door mijn tranen de kristallen wijnglazen flonkeren. Zette een ober, met zijn linkerhand op zijn rug, een groot wit bord met hertenfilet voor mij op het witlinnen tafellaken. Pakte mijn lief mijn hand en zei: ‘Kun je dat aan? Jij, oermoeder, en dan zonder je dochter verder?’ Een half jaar later woonde ze bij papa.

De oermoeder heeft het zwaar te verduren gehad; ze heeft tornado’s doorstaan, is tijdens springtij door de golven gedoken – ogen dicht en adem in, kopje onder maar ze kwam weer boven. Ook dochterlief en alle betrokkenen hebben hun portie gehad. En nu komt Kerst er weer aan. Ik ga dit jaar in hetzelfde restaurant weer mijn zegeningen tellen. Want wat me erdoorheen heeft gesleept is de kunst om te kijken. Dingen te zien die ertoe doen, die het leven nu de moeite waard maken. En de wetenschap dat deze kleine lieverd niet tégen mij maar vóór papa heeft gekozen, toen. En we nu allebei weer in haar leven mogen zijn.

 

Volgende maand meer over: de kunst van het kijken.

Evelien (49) is part-time moeder en stiefmoeder. Zeventien jaar geleden is zij gescheiden. Ze blogt over ouderverstoting en andere gevolgen van haar – ooit soepele – scheiding: een samengesteld gezin met pubers, persoonlijke groei, miljoenen moeilijke keuzes. Hoe blijf je moeder van een kind dat je buitensluit?  Ze schreef er ook een roman over: Ik vind papa veel liever dan jou.

 

Vind je deze blog waardevol? Doe ons een plezier en deel hem op social media.

REACTIES

Papa - 25 dec 2018

Ontroerend ...... echt ontroerend .... er bestaan dus ook nog moeders die hun ego opzij zetten en luisteren naar de behoeftes van hun kinderen . Ongeacht hoe het verder is gegaan in je leven , je hebt gekeken naar de behoeftes van je dochter , en dat siert je als moeder zijnde

    Evelien - 27 dec 2018

    Dankjewel 'Papa'. Fijn dat jij dit uit deze blog hebt gelezen. Soms betekenen woorden zulke verschillende dingen voor mensen. En zeker in de kwetsbare situaties is zorgvuldigheid geboden. Fijne jaarwisseling. Evelien

Denise - 25 dec 2018

Wat herkenbaar! Mijn super puber woont ook bij papa... Nog elke dag gemis en ze lijken zoveel sneller groot te worden door de simpele dingen die ik mis in zijn leventje! Respect voor jou omdat je net als ik het geluk van je kind boven alles zet! Het zal altijd moeilijk blijven X mede blogger Denise

    Evelien - 27 dec 2018

    Hoi Denise, simpele dingen missen... je slaat de spijker op zijn kop. Dat vond ik ook het ergste. Geluk is een momentopname en op sommige momenten kies je, maak je keuzes met grote consequenties; voor het leven van je kinderen en dat van jezelf. Veerkracht helpt je de zaken in perspectief te blijven zien. Ik wens je een fijne jaarwisseling en veel blogplezier. Evelien

Papa - 26 dec 2018

Mag ik heel ff iets zeggen als vader / man zijnde ? De Titel van de blog is toch een beetje vreemd : ik GAF MIJN kind aan papa ? Zijn kinderen niet door papa en mama samen ooit door liefde “ontstaan” ? Hoezo GEEFT een moeder HUN kind aan de vader ? Emancipatie tot de voordeur ?

    Evelien - 27 dec 2018

    Hoi 'papa'. Dankjewel voor alle vragen in je reactie. Ze hebben me weer verder aan het denken gezet. Ze beantwoorden kan, maar liever niet in een kort stukje tekstreactie. Want misschien is geschreven tekst niet de juiste vorm daarvoor, dit niet het juiste medium. Misschien zijn de vragen wel te groot en onze situaties wel te divers vanwaaruit we onze woorden typen. Ook mijn kinderen zijn gelukkig vanuit liefde ontstaan... en misschien zijn kinderen wel nooit VAN iemand, behalve VAN zichzelf? Hele fijne jaarwisseling, en ik denk nog even verder na.... Evelien

Mia - 27 dec 2018

Iets anders dan wat ik meemaak. Mama zegt : het is mijn kind en met mijn kind doe ik wat ik wil. En daarom maakt het kind de scheiding van oma en opa tegen eigen wil in , mee en doet ze alsof het bezoek aan papa niet leuk is.

Yvonne Grunuveld - 2 jan 2019

Geen gevecht maar een organische keuze van een kind om bij haar vader te gaan wonen. Mooi om te lezen hoe de moeder het belang van haar dochter voorop zet.

Profielfoto van EmVe

EmVe - 17 jan 2019

Enorm veel respect voor je keuze, waarbij je je eigen belang opzij zet en volop het belang van je dochter laat prevaleren. Heel veel ouders zouden dat niet kunnen. Zelf zit ik met dezelfde gedachten, ik weet dus hoe moeilijk de beslissing is. Mijn ex (to be, we hebben een traditionele vechtscheiding) gaat een half uur verder op wonen (in een klein en gesloten dorp, waar ik niet wil wonen) en dwarsboomt het contact tussen onze kinderen en mij. Ik zou liever co-ouderschap hebben. Gevoelsmatig wil ik mij verzetten, maar mijn verstand zegt meer en meer dat het voor de kinderen beter is om het los te laten. Dan maar een (om het weekend) omgangsregeling, waarbij ik er wel vol voor de kinderen zal zijn. Rust en geen strijd, dat is het belang van de kinderen. Maar het is moeilijk. Heel moeilijk.

Diana Elsinga - 16 mei 2019

Ik ben ook oermoeder maar met mijn vertrek naar een andere plaats besefte ik dat mijn 2 puber zonen daar niet zouden komen wonen. Die wilden hun vertrouwde omgeving behouden. Ik heb geen druk uitgeoefend ook niet qua omgangsregeling. T contact is er wel maar er hangt een lading aan waarmee ik elke dag vecht. Ik hoop dat ze ooit zover komen dat ze met een sleutel mijn huis binnenstappen...

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


7 − een =

Vlog

Rijd jij ook nog wel eens langs het huis van je ex? Loslaten van je boosheid na je scheiding is een hele kunst, heeft ook Roos zelf eLees verder > loslaten na je scheiding
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.