Menu

Brief aan mijn ex, blog van Eline

49 reacties
aan mijn ex

Mijn actie om de scheidingsmakelaar in te schakelen heeft geleid tot een openhartige emailwisseling met Erik. En wederom kom ik tot de conclusie dat we op totaal verschillende planeten lijken te zitten.

Hij schrijft dat hij zich zorgen maakt om de kinderen. Over Frank, dat die maar niet in beweging is te krijgen, de hele dag op zijn kamer zit. Ook als Erik tegen hem zegt dat dat niet normaal is, haalt Frank daar zijn schouders over op. Jens, die naar zijn mening te weinig aan zijn schoolwerk doet. En Bob, die naar mij is ‘gevlucht’ omdat hij bij mij meer vrijheid heeft dan bij hem. Twee jaar terug is het mis gegaan omdat Bob zich niet wilde vouwen naar Eriks regels. Erik geeft toe dat hij toen te koppig is geweest, maar hij verwijt mij dat ik niet één lijn met hem heb getrokken om Bob in het stramien te duwen. Hij houdt van zijn kinderen, en wil niets liever dan ze helpen.

Ik tel tot 100 en schrijf hem een lange brief terug.

“Erik, ik weet dat je van je kinderen houdt, daar gaat het ook niet om. Het gaat om de manier waarop je ermee omgaat.

Neem Frank. Het is toch geweldig dat hij een doel heeft gevonden waar hij enthousiast voor is? Heb je je wel eens verdiept in autisme? Met andere ouders gesproken? Ik wel. Het is helemaal niet vreemd (en beslist niet abnormaal) dat hij het liefste op zijn kamer zit. Heb je enig idee wat het met een kind kan doen als zijn vader zegt dat hij niet normaal is? En waarom bepaal jij wat normaal is?

Frank is een superkind. Hij kiest zijn eigen pad, op zijn eigen manier. Jij bent niet de regisseur van zijn leven. Hij had zomaar een leven kunnen kiezen van foute vrienden, drugs, alcohol. In plaats daarvan is hij enthousiast over zijn keuze en is bezig om de juiste papiertjes te halen. Dat is toch geweldig? Waarom wil je dat niet zien?

Wat is nu het belangrijkste? Dat hij zich aan de geldende ‘normen’ houdt? Dat hij het pad volgt van een gemiddeld, ‘normaal’ kind? Of dat hij gelukkig wordt?

Hij zit veel te gamen, maar is ook een game aan het ontwerpen. Of het hem ooit gaat lukken is niet zo belangrijk. Hij is creatief bezig, maakt prachtige dingen. Heb je zijn tekeningen wel eens gezien? Ik was er echt van onder de indruk.

Laat het los. Jouw idee van geluk is misschien wel heel anders dan het zijne.  Je kunt prima van je kind houden zonder het in een stramien te duwen. Loslaten betekent niet opgeven. Geef hem je vertrouwen.

En dan Jens. Waar baseer je het op dat hij weinig doet voor school? Hoeveel inzicht heb jij daarin? Hij en ik hebben het geregeld over zijn planning, over toetsen die eraan komen (en die hij tot nu toe prima maakt), over zijn profielwerkstuk, zijn studiekeuze. Hij voelt wel degelijk de druk dat  hij de enige van de drie is die de eindstreep gaat halen. Hij wil dolgraag dat papiertje hebben. Heb je het daar wel eens met hem over gehad? Dat het voor hem ook niet makkelijk is? Hij doet zijn best, op zijn manier. Hij moet het zelf doen. Het enige dat je kunt doen is zeggen dat je in hem gelooft, niet achter zijn mentor aanjagen dat je een belletje wilt zodra hij iets mist. Laat die controle los. Geef hem je vertrouwen. Hij weet zelf ook dondersgoed dat het nu erop of eronder is.

Weet je dat hij bezig is met een prachtige medley voor zijn eindexamen muziek? Geweldige liedjes uit onze jeugd, notabene. Muziek uit de jaren 80. Dan hebben we toch iets heel goed gedaan, of niet soms?

En Bob. Wat er twee jaar geleden is gebeurd, is ontzettend jammer. Dat hij mij als uitweg zag, geloof ik best. Maar je hebt het weer over details, dat hij zich niet aan de regels hield die jij had opgelegd hoe laat hij naar bed moest. Je ziet het totaalplaatje niet. Jij zag en ziet niet dat Bob rebelleerde tegen de strenge regels die je hem oplegde, omdat hij van jou geen enkele ruimte kreeg om te rouwen over de scheiding. Na twee dagen vond je dat de kinderen gewoon naar school moesten en niet moesten zitten snikken aan tafel als ze ’s avonds vrolijk hadden zitten skypen met vrienden. Je gunde ze geen millimeter ruimte om hun verdriet te verwerken. Bij Bob uitte zich dat in rebellie. Kont tegen de krib. Jij trok de teugels steeds strakker aan, in de hoop hem in een stramien te krijgen. Ik heb hem die ruimte gegeven, tegen jouw zin in. Hij was een opstandige puber die geen weg wist met zijn gevoelens, en van jou kreeg hij alleen maar druk opgelegd. Logisch dat hij een uitweg zocht. En logisch dat ik niet één lijn met je trok, want ik was het totaal niet met je methodes eens. Ik heb je toen regelmatig verteld dat je het niet op die details aan moest laten komen, maar dat je hem ruimte moest geven.

Weet je wat het resultaat hiervan gaat zijn? Als jij de controle niet los kunt laten? Dat je ze van je afdrijft. Voor de duidelijkheid: ik val jou niet af tegenover de kinderen. Ik benadruk steeds dat je het goed bedoelt, dat het jouw karakter is zoals je met ze omgaat, dat je van ze houdt. Maar ze zijn ouder geworden en wijzer, en zien zelf ook dat je moeite hebt met loslaten. Dus komt Jens af en toe naar je toe omdat hij vindt dat het zo hoort. Maar hij wil niet meer bij je wonen omdat je zoveel moppert op Frank, wat de sfeer in huis niet ten goede komt. Bob doet hetzelfde. Hij gaat af en toe naar je toe omdat hij vindt dat dat zo hoort, maar niet omdat hij het zo gezellig vindt. Dit zijn dingen die ze zelf tegen me hebben gezegd. Ik waak ervoor jou af te vallen als hun vader.

Stel je voor ze open. Laat die controle los.

Ik ben bang dat ze, als ze eenmaal zelfstandig wonen, hooguit even op een zondagmiddag een kop koffie komen drinken, en dat je het echte contact met ze verliest.

Ik heb niet de wijsheid in pacht. Maar ik zie dat jouw methode niet werkt, dat zie je zelf ook. Anders bleef je niet tegen mij klagen over Frank, dat hij geen fluit uitvoert in huis. Als hij bij mij is, helpt hij gerust even mee met tafeldekken, de hond uitlaten, iets sjouwen. Het is heus geen slecht kind. En als jouw methode zou werken dan woonde Jens nu bij jou, en had ik een huis gekocht in de woonplaats van mijn keuze. En als jouw methode zou werken, zat Bob nu niet zo in de kreukels, dan zat hij gewoon op school en had hij zijn diploma op zak.

Je hebt het zelf in de hand, echt. Je kunt van ze houden zonder ze in een mal te duwen. Je kunt ze vertrouwen geven zonder ze in de nek te hijgen.  Loslaten is niet opgeven.

Doe hiermee wat je wilt, ik hoop echt van harte dat je inziet dat je kinderen volwassen worden, met een eigen mening, die hun eigen weg uitstippelen. Dat je ze hooguit aan kunt moedigen, door te roepen ‘Go for it! Je kunt het!’ Door je te verdiepen in hun wereld, in hun hobby’s. Zeg dat je in ze gelooft. Dat is vaderliefde.”

Eline is in 2014 na een relatie van 25 jaar gescheiden. Ze heeft een eigen bedrijfje als tekstschrijver en redacteur. De twee jongste kinderen, Jens (19) en Bob (18), wonen na de scheiding bij haar. De oudste, Frank, (21) woont bij Erik, haar ex.

REACTIES

Carla - 3 jun 2017

Prachtige brief Eline, heel herkenbaar! Heb je hem ook echt verstuurd?

Eline - 3 jun 2017

Ja, ik heb hem echt verstuurd. In mijn volgende blog lees je hoe het verder gaat. Ik heb deze dingen al 1000 keer tegen Erik gezegd, maar het blijft heel moeilijk voor hem om anders naar zijn kinderen te kijken. Jens verzuchtte onlangs: Papa vraagt altijd wel hoe het op school gaat, maar nou nooit eens hoe het met mij gaat. En dat zijn dingen die ze zelf missen, dingen waarvan zelf ook inzien dat dat niet de juiste manier is om met je kind om te gaan. We praten er veel over onderling, zodat ze leren met het karakter van hun vader om te gaan.

Betty - 3 jun 2017

Wat een mooie brief Eline. Het blijft lastig om op 1 lijn te komen als er 2 karakters, belevingen, waarheden en inzichten zijn.........Herkenbaar dus.

Amsterdam - Brabant - 3 jun 2017

Eline, heb je ook overlegd met je ex of je deze persoonlijke brief aan hem op een internet forum mocht plaatsen ? En zijn de namen van je zoons en ex man veranderd om hun privacy te waarborgen ?

Eline - 3 jun 2017

Nee, niet overlegd. Daarom zijn alle namen, leeftijden, beroepen etc. onherkenbaar gemaakt. Iedereen hier doet zijn/haar verhaal en bepaalt zelf of dat onder een pseudoniem gebeurt of niet. Dit is mijn uitlaatklep.

Amsterdam - Brabant - 3 jun 2017

Ik zou het niet fijn vinden als mijn ex vrouw onze persoonlijke brieven en mails zou delen op het internet , zonder mijn toestemming.

Eline - 3 jun 2017

Als ik daarover in zou zitten, zou ik hier niet zijn begonnen met bloggen. De keuze was dingen heel erg afzwakken en echte namen etc. gebruiken, of alle namen en zo veranderen en mijn gevoelens hier neerpennen. Dit is mijn brief aan hem, ik ga hier geen hele emailwisselingen posten. Niet overdrijven, aub. Jij deelt hier ook allerlei persoonlijks, je wilt zelfs gaan vloggen. Be my guest.

Amsterdam - Brabant - 3 jun 2017

Ik zeg alleen dat ik het niet fijn zou vinden als mijn persoonlijke mails aan mijn ex hier openbaar gemaakt zouden worden buiten mijn weten om. Uit privacy redenen. Je had op zijn minst aan je ex kunnen vragen of hij er een bezwaar tegen heeft dat jullie persoonlijke uitwisselingen op internet geplaatst worden. En wat mij betreft : als ik zou besluiten te vloggen dan gaat dat meer over de gevoelens na een scheiding, en niet over mijn ex vrouw of over onze dochters . Die vragen er niet om dat ze op internet geplaatst worden qua mailwisselingen. Maar je draait het helaas weer om, externaliserend gedrag heet dat. Jij vindt dat je alle recht hebt om je persoonlijke, privé mail aan je ex te delen met ons allemaal, daar mag je voor kiezen, ik vind het niet erg respectvol naar je ex. Punt .

Betty - 3 jun 2017

Ik denk dat ik weet wie je bent. Ik heb je ooit op een ander forum sterkte en kracht gewenst. Daar ben je trouwens zelf ook erg open over zaken en lees ik meer dan alleen maar over jou gevoelens.....Het is niet niks waar je in zit en velen met jou in zitten of hebben gezeten. Toch sla en schop je enorm om je heen en lees ik een verbitterde man. Laat iedereen het op zijn/haar manier doen en als je het niet snapt reageer je toch niet?

Amsterdam - Brabant - 3 jun 2017

Ik heb er van geleerd Betty, natuurlijk ben ik open geweest over gevoelens, maar ik heb nog nooit een persoonlijke brief of mail openbaar gemaakt, dat vind ik een grens te ver gaan, dat verdient mijn ex vrouw niet, dat ik persoonlijke mails op internet gooi. Verbitterdheid ben ik kwijt gelukkig. Vergis je niet Betty, geschreven tekst zonder de emotie van de persoon in kwestie LIFE te kunnen zien is niet de realiteit . Wat ik probeer aan te geven is dat woorden op papier slechts woorden zijn, dus verbitterdheid, verdriet, frustratie etc etc zijn labels die je op teksten plakt zonder de persoon werkelijk te kennen. Ook ik maak die fout af en toe door te snel te oordelen.... maar we kunnen toch ook proberen te leren van elkaars fouten ? Ik lees in Eline nog veel meer verbitterdheid dan in mijn eigen woorden, ik heb me er eindelijk bij kunnen neerleggen dat mijn ex van me gescheiden is, ondanks de pijn die ik nog voel. Dus om mij verbitterd te noemen op basis van geschreven woorden is wellicht niet geheel slim. Maar het zij zo, ik heb me er in neergelegd dat sommigen vrouwen me zo noemen. So be it, helaas ken ik de realiteit van de verbitterde vrouwen die niet zonder de alimentatien hun ex verder kunnen leven....

Eline - 3 jun 2017

Hmmm. "Dus om mij verbitterd te noemen op basis van geschreven woorden is wellicht niet geheel slim. " En: " Ik lees in Eline nog veel meer verbitterdheid dan in mijn eigen woorden". Right.

Betty - 3 jun 2017

Eline, Ik hoop niet dat dit soort reacties je afschrikt om te blijven schrijven. Ik lees geen verbitterdheid maar een krachtige vrouw en een lieve moeder die (nog steeds) vecht voor een goed contact tussen vader en zijn kinderen.....

Eline - 3 jun 2017

Betty, wat fijn, je reactie! Ben je gek, ik laat me niet afschrikken. Ik mag gelukkig helemaal zelf bepalen wat ik wel of niet post.

Amsterdam - Brabant - 3 jun 2017

Arme arme ex man, vader van je kinderen. Hoe zou hij reageren als hij wist dat zijn ex vrouw , die financieel gelukkig op haar eigen benen kan staan zonder alimentatie, haar persoonlijke brieven aan haar ex man op internet fora plaatst. Jammer dat je dat niet aandurft om eerlijk toestemming te vragen aan je ex.

Eline - 3 jun 2017

Ik zeg dit tegen beter weten in, maar ik vraag me echt af waarom je mij zo aan blijft vallen. Wat heb ik jou misdaan? Je kent me niet eens, je trekt (geheel onterechte) conclusies uit geschreven woorden en zegt tegen anderen dat ze juist dat niet moeten doen. Je hebt kennelijk besloten dat ik een vreselijke ex ben, en laat geen gelegenheid voorbij gaan om dat te laten merken. Ik zie je dat bij niemand anders hier doen. Ik vind het heel wonderlijk. Ga overigens gerust je gang hoor, het zegt vooral veel over jou en vrij weinig over mij.

xz - 4 jun 2017

beste amsterdam-brabant ik ben nu een tijdje hier aan het lezen. het valt mij op dat hele begripvolle reacties richting de schrijfster van dit blog kennelijk niet beantwoord zijn geweest geworden. Daarna lijkt het wel of je steeds harder aan het reageren bent. Naarmate ik jouw reacties meer en meer lees, begin ik dat denk ik steeds beter te begrijpen. Ik vermoed, maar alleen jij weet of dat waar is, dat veel van wat Eline schrijft, overeen komt met jouw eigen situatie. Met de pijn en het verdriet die jij zelf hebt meegemaakt. De zich steeds herhalende situatie lijkt het wel bij anderen. De anti-EX-man sfeer in de blogs ? De vrouwen die de keuze maken te scheiden ? Het snelle overgaan tot nieuwe relaties ? Misschien wel het promoten van scheidingen ? Terwijl jij misschien wel graag zou zien dat er meer effort wordt gestoken in het behouden van de relatie in het belang van de kinderen ? En als de relatie dan niet te handhaven is, dat er dan gezorgd wordt, dat er geen vechtscheiding komt, maar er alles aan gedaan wordt " in het belang van de kinderen" om met elkaar door een deur te kunnen blijven gaan ? Zou ik daar mee in de richting kunnen zitten ? en @eline ook jouw blogs heb ik nu een tijdje gelezen. Ook jouw reacties op de reacties die je krijgt. Ik heb het gevoel (alleen jij weet of dat correct is) dat je steeds strijdvaardiger wordt. Niet slechts richting amsterdam-brabant, maar ook richting je ex-genoot. Van het alleen op vakantie gaan, na het niet meer meegaan van je toenmalige vriend (alex), tot het kopen van een appartement, wat zo ik nu begrijp nu toch niet doorgegaan is, van het kiezen voor je kinderen tot het inschakelen van een mediator en nu dus een openhartige mail aan je ex (Erik) met een hele duidelijke stellingname tegen zijn manier van handelen en opvoeden, inclusief een duidelijke mening over hoe het allemaal zal aflopen. Een ding is daarbij naar mijn idee overduidelijk. Je staat niet achter de handelswijze van je ex-genoot. Je geeft dat ook letterlijk aan. " En logisch dat ik niet één lijn met je trok, want ik was het totaal niet met je methodes eens" Naar de kinderen toe val je hem niet af zeg je. Leg je hen zijn karakter uit. Verder probeer je het ook je ex-genoot uit te leggen, wat hij zo allemaal wel niet verkeerd doet in jouw beleving. (waar jij overigens ook nog wel eens gelijk in zou kunnen hebben, daar heb ik geen oordeel over). Ter overdenking zou ik je mee willen geven : Hoe denk je dat je ex-genoot zou reageren ? Hoe zou jij willen dat hij gaat reageren ? Maakt het je wat uit hoe hij gaat reageren ? Hij is een autist schreef je ...Jij weet veel van autisme schreef je ook. hoe komt de mail over op een autist denk je ? Alsmede : Gamen kan verslavend zijn. Jouw ex en jij denken daar totaal verschillend over. Uit de praktijk blijkt dat kinderen veel gamen omdat zij het gamen associeren met het ping-pongen tussen hun ouders. Zij voelen zich een speelbal in het gevecht dat hun ouders voeren. Door te gamen en zich daarin te verliezen, hebben zij het idee controle te hebben over dit spel. Wat hun ouders doen, dat raakt hen giga. Maar zij kunnen daar geen invloed op uitoefenen. Zij hebben de controle totaal verloren. De ouders moeten deze strijd van de kinderen (letterlijk en figuurlijk) serieus nemen. Hiervoor is het essentieel dat hun ouders een lijn trekken in plaats van een strijd aan gaan. Ter overweging : wat zou jij kunnen doen om het "interne" conflict van je zoon , waardoor hij zoveel gamed, op te kunnen lossen ? Niet je ex-genoot, maar jijzelf ? en wat kunnen jullie beiden doen ? Hoe kunnen jullie komen tot verbinding ? (wat hij kan doen heb je immers al beschreven, alleen zijn jullie het niet eens) Ik lees in je blogs dat je probeert een begripvolle ouder te zijn naar je 3 zoons. het is mooi dat je beschrijft wat je allemaal voor hen over hebt. wat je voor hen doet. ook mooi om te lezen hoe je met begrip naar je zoons kijkt en naar de moeilijkheden waar zij door heen gaan. Petje af voor het kijken achter hun gedrag en achter hun moeilijkheden. je zult ongetwijfeld weten dat je zoons ook veel begrip hebben voor jou. je schreef het eerder, je mocht alleen op vakantie van ik meen jens. Hij ging dat even naar zijn vader. maar hij zag daar tegen op, toch ? Of was dat de verhuizing naar je appartement. Nevermind..ik heb echt veel gelezen, dus weet het even niet meer precies. Een ding weet ik wel..hij zag er tegen op. Weet jij ook dat een zoon zijn moeder op zijn schouder heeft zitten in een scheidingssituatie ? Dat hij zich verantwoordelijk voelt voor zijn moeder ? Dat dat eigenlijk niet zo een gezonde situatie is ? Weet je ook dat je kinderen je een spiegel voorhouden ? Ter overweging is het misschien een idee dat je nagaat voor jezelf wat de kinderen jou (maar ook je ex) willen vertellen door hun gedrag ? De rol van je exgenoot is je duidelijk. Zijn beperkingen ook. Je schrijft dat je flink aan het zoeken bent geweest naar autisme. dat het voor jou niet moeilijk is om met mensen met autisme om te gaan. Toch vraag ik mij af wat je autistische exgenoot er van denkt hoe jij met hem om gaat en of deze brief zal leiden tot verbinding of juist tot onbegrip en afstand ? En of de door jou gezonden brief uiteindelijk in het belang is van je kinderen en je gamende zoon. Ik ben niet degene die het antwoord weet..ook ben ik niet degene die de wijsheid in pacht heeft. misschien dat het boek van marshall b rosenberg, gelijk of geluk, je wat verder kan helpen. Ik las dat je een positief ingesteld persoon bent, die het beste voor de kinderen wil. Dus misschien ken je het boek al. anders is het zeker een aanrader in het algemeen. misschien voor jou ook. hoe dan ook, ik hoop dat je wat met deze reactie kunt. mocht er iets staan waar je over na gaat denken, zou ik het leuk vinden dat te horen. Mocht er iets staan waarvan je denkt dat het niet juist is, of dat ik een verkeerd oordeel heb getrokken, dan bij voorbaat mijn excuses. Dit omdat ik niet bedoeld heb om oordelen te geven. Ik ken immers alleen de teksten die ik gelezen heb en niet je echte verhaal. Communicatie blijft echter ingewikkeld net als voorkomen om oordelen te vellen. Ik ben erg begaan met het lot van kinderen in scheidingen. Juist door wat mijn eigen kinderen allemaal mee maken en wat ik in jeugdzorg land allemaal zie gebeuren en heb zien gebeuren. Elke situatie is echter uniek. Zodat ook elke situatie een andere oplossing vergt. Ouders kennen hun kinderen het beste. Een blog is echter slechts een stukje tekst. Net zo als mijn reactie een stukje tekst is. Of de reactie hout snijdt kan alleen jij zelf beoordelen voor jouw situatie. Ik wens je in ieder geval heel veel succes en vooral plezier , dan volgt de rest vanzelf.

Xz - 4 jun 2017

xz- 4 jun 2017 Reageer beste amsterdam-brabant ik ben nu een tijdje hier aan het lezen. het valt mij op dat hele begripvolle reacties richting de schrijfster van dit blog kennelijk niet beantwoord zijn geweest geworden. Daarna lijkt het wel of je steeds harder aan het reageren bent. Naarmate ik jouw reacties meer en meer lees, begin ik dat denk ik steeds beter te begrijpen. Ik vermoed, maar alleen jij weet of dat waar is, dat veel van wat Eline schrijft, overeen komt met jouw eigen situatie. Met de pijn en het verdriet die jij zelf hebt meegemaakt. De zich steeds herhalende situatie lijkt het wel bij anderen. De anti-EX-man sfeer in de blogs ? De vrouwen die de keuze maken te scheiden ? Het snelle overgaan tot nieuwe relaties ? Misschien wel het promoten van scheidingen ? Terwijl jij misschien wel graag zou zien dat er meer effort wordt gestoken in het behouden van de relatie in het belang van de kinderen ? En als de relatie dan niet te handhaven is, dat er dan gezorgd wordt, dat er geen vechtscheiding komt, maar er alles aan gedaan wordt " in het belang van de kinderen" om met elkaar door een deur te kunnen blijven gaan ? Zou ik daar mee in de richting kunnen zitten ? en @eline ook jouw blogs heb ik nu een tijdje gelezen. Ook jouw reacties op de reacties die je krijgt. Ik heb het gevoel (alleen jij weet of dat correct is) dat je steeds strijdvaardiger wordt. Niet slechts richting amsterdam-brabant, maar ook richting je ex-genoot. Van het alleen op vakantie gaan, na het niet meer meegaan van je toenmalige vriend (alex), tot het kopen van een appartement, wat zo ik nu begrijp nu toch niet doorgegaan is, van het kiezen voor je kinderen tot het inschakelen van een mediator en nu dus een openhartige mail aan je ex (Erik) met een hele duidelijke stellingname tegen zijn manier van handelen en opvoeden, inclusief een duidelijke mening over hoe het allemaal zal aflopen. Een ding is daarbij naar mijn idee overduidelijk. Je staat niet achter de handelswijze van je ex-genoot. Je geeft dat ook letterlijk aan. " En logisch dat ik niet één lijn met je trok, want ik was het totaal niet met je methodes eens" Naar de kinderen toe val je hem niet af zeg je. Leg je hen zijn karakter uit. Verder probeer je het ook je ex-genoot uit te leggen, wat hij zo allemaal wel niet verkeerd doet in jouw beleving. (waar jij overigens ook nog wel eens gelijk in zou kunnen hebben, daar heb ik geen oordeel over). Ter overdenking zou ik je mee willen geven : Hoe denk je dat je ex-genoot zou reageren ? Hoe zou jij willen dat hij gaat reageren ? Maakt het je wat uit hoe hij gaat reageren ? Hij is een autist schreef je ...Jij weet veel van autisme schreef je ook. hoe komt de mail over op een autist denk je ? Alsmede : Gamen kan verslavend zijn. Jouw ex en jij denken daar totaal verschillend over. Uit de praktijk blijkt dat kinderen veel gamen omdat zij het gamen associeren met het ping-pongen tussen hun ouders. Zij voelen zich een speelbal in het gevecht dat hun ouders voeren. Door te gamen en zich daarin te verliezen, hebben zij het idee controle te hebben over dit spel. Wat hun ouders doen, dat raakt hen giga. Maar zij kunnen daar geen invloed op uitoefenen. Zij hebben de controle totaal verloren. De ouders moeten deze strijd van de kinderen (letterlijk en figuurlijk) serieus nemen. Hiervoor is het essentieel dat hun ouders een lijn trekken in plaats van een strijd aan gaan. Ter overweging : wat zou jij kunnen doen om het "interne" conflict van je zoon , waardoor hij zoveel gamed, op te kunnen lossen ? Niet je ex-genoot, maar jijzelf ? en wat kunnen jullie beiden doen ? Hoe kunnen jullie komen tot verbinding ? (wat hij kan doen heb je immers al beschreven, alleen zijn jullie het niet eens) Ik lees in je blogs dat je probeert een begripvolle ouder te zijn naar je 3 zoons. het is mooi dat je beschrijft wat je allemaal voor hen over hebt. wat je voor hen doet. ook mooi om te lezen hoe je met begrip naar je zoons kijkt en naar de moeilijkheden waar zij door heen gaan. Petje af voor het kijken achter hun gedrag en achter hun moeilijkheden. je zult ongetwijfeld weten dat je zoons ook veel begrip hebben voor jou. je schreef het eerder, je mocht alleen op vakantie van ik meen jens. Hij ging dat even naar zijn vader. maar hij zag daar tegen op, toch ? Of was dat de verhuizing naar je appartement. Nevermind..ik heb echt veel gelezen, dus weet het even niet meer precies. Een ding weet ik wel..hij zag er tegen op. Weet jij ook dat een zoon zijn moeder op zijn schouder heeft zitten in een scheidingssituatie ? Dat hij zich verantwoordelijk voelt voor zijn moeder ? Dat dat eigenlijk niet zo een gezonde situatie is ? Weet je ook dat je kinderen je een spiegel voorhouden ? Ter overweging is het misschien een idee dat je nagaat voor jezelf wat de kinderen jou (maar ook je ex) willen vertellen door hun gedrag ? De rol van je exgenoot is je duidelijk. Zijn beperkingen ook. Je schrijft dat je flink aan het zoeken bent geweest naar autisme. dat het voor jou niet moeilijk is om met mensen met autisme om te gaan. Toch vraag ik mij af wat je autistische exgenoot er van denkt hoe jij met hem om gaat en of deze brief zal leiden tot verbinding of juist tot onbegrip en afstand ? En of de door jou gezonden brief uiteindelijk in het belang is van je kinderen en je gamende zoon. Ik ben niet degene die het antwoord weet..ook ben ik niet degene die de wijsheid in pacht heeft. misschien dat het boek van marshall b rosenberg, gelijk of geluk, je wat verder kan helpen. Ik las dat je een positief ingesteld persoon bent, die het beste voor de kinderen wil. Dus misschien ken je het boek al. anders is het zeker een aanrader in het algemeen. misschien voor jou ook. hoe dan ook, ik hoop dat je wat met deze reactie kunt. mocht er iets staan waar je over na gaat denken, zou ik het leuk vinden dat te horen. Mocht er iets staan waarvan je denkt dat het niet juist is, of dat ik een verkeerd oordeel heb getrokken, dan bij voorbaat mijn excuses. Dit omdat ik niet bedoeld heb om oordelen te geven. Ik ken immers alleen de teksten die ik gelezen heb en niet je echte verhaal. Communicatie blijft echter ingewikkeld net als voorkomen om oordelen te vellen. Ik ben erg begaan met het lot van kinderen in scheidingen. Juist door wat mijn eigen kinderen allemaal mee maken en wat ik in jeugdzorg land allemaal zie gebeuren en heb zien gebeuren. Elke situatie is echter uniek. Zodat ook elke situatie een andere oplossing vergt. Ouders kennen hun kinderen het beste. Een blog is echter slechts een stukje tekst. Net zo als mijn reactie een stukje tekst is. Of de reactie hout snijdt kan alleen jij zelf beoordelen voor jouw situatie. Ik wens je in ieder geval heel veel succes en vooral plezier , dan volgt de rest vanzelf.

Profielfoto van Jan Willem

Jan Willem - 4 jun 2017

Mooi, ik heb nu een paar keer mijn ex een mail gestuurd om mijn zorgen te uiten, maar ze doet er helaas veel te weinig mee. Omdat ik naar haar idee mijn eigen verleden betrek op de kinderen. Ik heb voor mezelf besloten het proberen naast me neer te leggen, tijd zal aantonen of mijn zorgen terrecht zijn. Dapper dat je zo`n mooie brief stuurt naar je Ex!

Eline - 4 jun 2017

Wauw xz, wat een mooie uitgebreide reactie. Er staan zeker dingen in waar ik wat mee kan, het besef dat een moeder altijd op de schouders van de kinderen zit, bijvoorbeeld. Ik probeer me daar bewust van te zijn/blijven. Wat ik van die brief verwachtte, is dat Erik eens anders naar zijn kinderen zou gaan kijken. Ik weet dat hij het goed bedoelt, dat zeg ik hem ook. Maar hij wil ze te veel naar zijn eigen ideaalplaatje vouwen, en de jongens zijn inmiddels groot, mondig en zelfstandig genoeg om hun eigen keuzes te maken. Wat die gameverslaving betreft, ook daar heb je een punt. Ik zie Frank niet als verslaafd, want hij doet nog steeds sociale dingen. Ik heb Erik een hele poos geleden al eens gezegd dat hij er ook voor kan kiezen om begeleiding voor Frank te vragen, daar zijn mogelijkheden voor. Maar dat wilde hij niet. Ik kan heel goed begrijpen dat je gallisch wordt van een kind dat al 3 jaar thuis zit te niksen, maar als strenge regels opleggen niet helpt, dan wordt het tijd iets anders te verzinnen. En daar zit 'm het probleem, Erik staat niet open voor tips, voor suggesties of andere ideeën. Of ik veel van autisme weet? Nou, elke autist is weer anders, ik weet wel hoe mijn eigen kind in elkaar steekt. En ik herken daar dingen van in Erik, hoewel hij wel heel goed functioneert in de maatschappij. Ik zou graag willen dat hij zijn kinderen als zelfdenkende wezens ziet, en niet als vormbare, kneedbare hoopjes deeg. Ik ben ervan overtuigd dat ik ook niet alles goed doe, ik doe ook maar alles op mijn gevoel. Iedereen handelt vanuit zijn eigen referentiekader. Erik net zo goed. Het is alleen jammer dat er bij hem betonblokken om dat kader heen zitten, en geen spiegels of deuren. @Jan Willem: verstandig van je, om het naast je neer te leggen. Ik weet hoe moeilijk dat is. Sterkte voor jou!

xz - 4 jun 2017

Hoi eline, leuk te horen dat je mijn reactie hebt gewaardeerd en dat je er wat mee kunt. ik kan mij goed voorstellen dat je niet alles hier kunt neerzetten. als je het goed vindt haal ik weer een stukje uit je reactie. "Je zou graag zien dat je ex op een andere manier naar de kinderen gaat kijken. Kinderen die niet zonder meer zijn te vouwen naar het ideaalplaatje van je exgenoot". Dat stukje snap ik heel goed. een kind is niet te veranderen, het is een eigen individu, met zijn eigen ideeen. waar een kind in het begin nog wat te vormen is wordt dat van een bepaald moment steeds moeilijker. zet zich af tegen regels, zet zich af tegen personen die dicht bij staan. zodat er een spanningsveld ontstaat tot wat je als ouder wilt en kunt accepteren en wat een kind zelf kan bepalen. In je blog lees ik dat je erik jou het een en ander verwijt. "maar hij verwijt mij dat ik niet één lijn met hem heb getrokken" Dit ging dan om Bob die hij in een stramien wilde duwen als ik het goed heb begrepen. wat ik begrijp is dat dat niet gelukt is, dat bob bij jou weer een veilige haven heeft gevonden. jij verwijt je ex dat bob daardoor grote klappen heeft gekregen en hij verwijt jou dat , als ik het goed begreep, dat jij niet achter hem stond, waardoor het in "stramien komen" niet gelukt is. 2 visies die ver uit elkaar liggen. voor beiden geldt : Het is niet leuk om verwijten te krijgen. de kunst is in het algemeen de verwijten te herkennen en te beseffen dat achter elke boodschap, hoe negatief ook, een positieve intentie zit. Hoe moeilijk deze soms ook te herkennen is. Ter overweging : Zodra een zin begint met "jij" ,kun je er, zeker als daarna iets komt wat niet zo prettig wordt ervaren door de ander, de jijbak in lezen. de jijbak wordt gezien als een verwijt, zelfs als deze niet zo bedoeld is. Het is vervolgens vaak de toon die de muziek maakt waardoor de ander in het algemeen de hakken in het zand zet en zich genoodzaakt voelt zich te verdedigen. Hetzelfde overigens met het woordje wij, als de ander meent er niets mee te maken te hebben. Ik heb het vermoeden, ik weet het natuurlijk niet zeker, want ik ken erik niet, dat hij geen tips van jou wil aanvaarden. Mogelijk dat hij jouw houding (waarmee ik bedoel het niet achter zijn methode staan) (gegeven zijn verwijt aan jou, dat je niet achter hem staat) ziet als een storende factor ? Net zo als jij zijn methode overigens als niet werkend ziet. Zou het kunnen dat de toon waarin de boodschap verpakt zit daar wat mee te maken kan hebben ? Het gevoel van het missen van begrip ? Het gevoel van het missen van waardering ? Het gevoel dat hij er alleen voor staat met betrekking tot Frank ? Zou zijn verwijt aan jou er toe kunnen bijdragen dat hij geen begeleiding wil ? Dat hij geen behoefte heeft aan tips en suggesties ? Zou het kunnen zijn dat hij jouw hulp wil ? dat jij achter hem gaat staan ? dat hij pas erin gaat geloven dat er wat veranderd als hij bij jou een verandering ziet ? Zou het kunnen dat hij er in gelooft dat hulp pas zin heeft op het moment dat de 2 ouders samen een lijn vormen ? is dat voor jou eigenlijk ook niet zo ? zou jij nu niet het liefst zien dat hij meer begrip heeft voor de kinderen ? dat hij achter jou gaat staan ? dat hij ze wat meer vrijheid geeft ? dat hij ze wat meer los laat ? hij ze wat meer hun eigen verantwoordelijkheid laat geven ? Uiteraard heb ik weer geen idee. Ik wil niet oordelen. Ik lees weer slechts de teksten. Ik haal er zinnen uit. Zinnen die misschien uit hun verband zijn geraakt. Indien ik echter lees, "dat je je kunt voorstellen dat hij galissch wordt als iemand al 3 jaar thuis zit te niksen", maakt echter dat ik mij dat heel goed kan voorstellen. Ik kan heel goed de machteloosheid van erik voelen. Maar tegelijkertijd ook de strijd van frank. Laat het autisme in een mens even los. De passie die gevolgd wordt. de strijd die dat oplevert. tot aan woorden aan toe dat hij niet normaal is. Totale machteloosheid, boosheid, de wanhoop dat er niks van het kind terecht komt. de druk ook die erik voelt omdat zijn omgeving (ook jij) meekijkt. De wil dat de kinderen goed terecht komen. Het weten en geloven hoe belangrijk een opleiding is voor het latere succes in de maatschappij. tegenover jezelf die zegt : kijk eens wat een mooie dingen frank allemaal maakt. kijk eens wat een mooie tekeningen. hij heeft een passie gevonden. een hobby. laat hem vrij. hij bepaalt zijn eigen pad. zonder diploma houd ik ook van hem. hij komt er wel ! en wat denkt frank hiervan zelf ? ik vul dit in, ik heb hem immers niet gsproken en ken hem verder niet. ik kan slechts lezen wat jij schrijft en op basis van wat jij geschreven hebt dat hij een autist is. ik vermoed : hij baalt van strijd. hij wil harmonie. hij wil ouders die van hem houden, die om hem geven. hij wil leuke dingen doen (maar vindt niet veel meer leuk, behoudens gamen). hij baalt dat hij niet mag doen wat hij zelf wil. hij voelt zich waardeloos mogelijk. een nietsnut misschien die geen waardering krijgt van zijn vader. maar ook een kind dat tussen zijn ouders in zit. die hun strijd zat is. die terug getrokken leeft. die zich terug trekt op zijn kamer vol prikkels van de games en al 3 jaar niet veel uit zijn handen laat komen ? wat denk jij dat Frank nu echt zou willen ? is dat echt gamen ? 3 jaar niets uit handen laten komen ? Ook maakt dat dat ik mij verwonder hoe dat zo ver heeft kunnen komen. Ik lees de reacties van jou, ik lees wat je schrijft. Ik lees de machteloosheid bij 2 ouders, die beiden zo graag het beste voor de kinderen willen. maar ieder op zijn of haar eigen manier. Ik lees de reactie van de 2 ouders die het niet met elkaar eens zijn. Ik voel de pijn en het verdriet. de machteloosheid en daarmee ook de strijd en de boosheid. Wat zich weer uit in verwijten over en weer. Ik lees over het geen hulp bieden door de vader aan jou in verband met jens en bob. Ik lees dat frank voor zijn vader een hele grote uitdaging is. Dat jens niet meer naar zijn vader wil omdat zijn vader regelmatig in strijd is met frank. Frank die inmiddels 21 is overigens en volgens jouw tekst al 3 jaar niet veel doet. Ik lees jouw mooie teksten over de kinderen en wat zij voor mooie dingen doen. Maar ook dat zij uitvallen op school of het niet mee kunnen komen. De effort die jij daar in stopt om hen wel te laten slagen. Ik lees over de druk die zij ervaren. Ik lees ook dat erik wel kan functioneren in de maatschappij en een goede baan heeft. Dat jij soms moeite hebt met rondkomen financieel en dat de zorg voor de kinderen best heel heftig is, met de zieke bob, wat je aan zijn vader verwijt. Ook lees ik dat de kinderen ervoor zorgen dat je andere keuzes maakt dan je misschien wel zonder deze kinderen had willen maken. Ik lees dat je keihard werkt en je niet gehoord voelt door je ex. Uiteindelijk kun je een ander niet veranderen. zo als erik niet frank kan veranderen, zo kan jij erik niet veranderen en hij jou weer niet. Ik geloof je zonder meer dat erik naar jouw gevoel een betonblok is. Hij is echter naar mijn gevoel wel een betonblok die jou om hulp vraagt. het niet alleen kan. net zoals jij het hem eigenlijk ook vraagt toch ? Zou het kunnen dat hij jou als een muur ervaart waar hij de opening in de vorm van spiegel, ruit of deur niet kan vinden ? Houden jullie elkaar niet al heel lang vast ? Als er 2 basisemoties zijn, angst en liefde. Als deze 2 basisemoties samen de passie vormen waar mee je de dingen die je doet onderneemt en de passie bepaalt of je succesvol bent of niet dan zijn er eveneens hele krachtige energiestromen te ervaren. angst staat voor de machteloosheid, de machteloosheid dat je iets niet voor elkaar krijgt zorgt weer voor boosheid. Zorgt voor strijd. strijd zorgt voor het idee te moeten, voor het vechten en dat weer voor pijn en teleurstelling na een verlies. Angst staat ook voor verdriet om iemand of iets te missen, om je zin niet te krijgen, maar ook voor jaloezie, voor perfectionisme en het daarmee samenhangende gevoel van onmacht, faalangst. Ook staat angst voor vasthouden, voor onvrede, voor onbegrip, voor het niet accepteren van de situatie en voor het verleden. angst staat dus voor het eigen ego. het missen van iets of iemand, het niet voor elkaar krijgen wat je zelf wilt. liefde daarentegen staat voor samen met haar warmte, verbinding, voor vrede, voor begrip, voor acceptatie en al die dingen en gevoelens die tegengesteld zijn aan de gevoelens bij angst. de kunst is elkaar te vinden. waar een autist zich bevindt in een analitisch spectrum, zich terug trekt, zich vast houdt aan doelen (bijvoorbeeld de school en wat daarin te controleren is , nl het verzuim, dus de mentor die hem op de hoogte houdt bijvoorbeeld, hetgeen duidt op betrokkenheid) of in geval van frank, aan de games en het behalen van het volgende level als doel, eerst kennis wil vergaren voor hij tot beslissingen kan komen, etc is duidelijk dat jij in een ander deel van het spectrum opereert. Logisch voor mij dan ook te lezen dat je vermoed dat jullie op 2 verschillende planeten leven :) Het probleem in communicatie is dan ook in het algemeen dat er geen een waarheid is. Er zijn verschillende belevingen, die naast elkaar bestaan. Ook is er sprake van 2 mensen die ieder op hun eigen manier zijn te motiveren. Die ieder op hun eigen manier de ander proberen te overtuigen. 2 mensen vermoedelijk die elkaar niet hebben gevonden en nog altijd moeite hebben om met hun manier van communiceren de ander te bereiken. vandaar vermoed ik dat je vertelt over het betonblok en ik vermoed dat hij praat over een muur. 2 mensen die beiden machteloos zijn. de kinderen die dat ook ervaren en langzaam worden gedwongen om een keuze te maken. 5 mensen waarvan ik mij niet kan voorstellen dat zij het leven leiden dat zij voor ogen hadden. De angst die dat met zich meebrengt en het steeds verder vast komen te zitten van de situatie. tot dat er wat gebeurd, er verbinding komt of iemand uit de circel stapt. misschien ken je het wel en weet jij precies wie je bent en hoe je te bewegen bent. (kijk maar eens op www.enneagram.nl ) hoe je jou kunt motiveren ? misschien heb je er wat aan om te weten hoe je je ex in beweging kunt krijgen of je kinderen ? nogmaals alleen zij zelf kunnen beslissen tot verandering. als angst staat tot vasthouden dan is het toppunt van liefde loslaten. maar is dat niet het moeilijkste wat er is ? Jij kunt eigenlijk slechts hun beslissing accepteren en respecteren. hoe duidelijk het ook is dat er wat moet gebeuren. ik hoop dat je wat met de reactie kunt. ik zou het leuk vinden om te horen of je er wat mee kunt. mocht ik oordelen hebben geschreven, verkeerde veronderstellingen hebben gemaakt, dan weer bij voorbaat mijn excuses. ik heb een gevoel bij deze casus, maar heb geprobeerd dat gevoel uit te zetten. vragen te stellen en algemeenheden neer te schrijven en niet bedoeld te oordelen of te veroordelen. tot slot : plezier maken doe je in het nu. angsten komen voort vanuit het verleden. het verleden beheerst de toekomst tenzij je het verleden kunt accepteren. diagnoses zijn niet relevant om te bepalen wie iemand is, of waar hij kan komen. diagnoses kunnen wel helpen om het gedrag van iemand te begrijpen. deze heb ik even geleend : do.nt start your day with the broken pieces of yesterday every day is a fresh start each day is a new beginning every morning we wake up is the first day of our new life heel veel plezier en geluk, dan komt de rest vanzelf

Eline - 4 jun 2017

Ik heb even weinig tijd om te reageren, maar ik ga je reactie uitgebreid lezen en overwegen, xz. Overigens is de passie die ik bij Frank benoem niet het gamen, maar het feit dat hij vrachtwagenchauffeur wil worden. Hij heeft een plan voor zijn toekomst. Dank je wel weer voor je uitgebreide reactie!

Xz - 4 jun 2017

Hoi Eline Time flies when you have fun Mooi te horen dat Frank een doel heeft. Dat hij al bezig is met het halen van de juiste certificaten. Daarmee heeft hij 2 passies en misschien nog wel meer toch ?

Eline - 5 jun 2017

Over kinderen die een keuze moeten maken: Ik weet dat ze dingen van mij meekrijgen, maar ik deel mijn frustraties niet met hen. Ik stimuleer ze juist om contact te houden met hun vader, om hun eigen weg te bewandelen. Ik geloof achter mekaar dat Erik ook bij mij een muur ervaart. Ik verwacht dingen van hem die hij niet waarmaakt/kan waarmaken, andersom zal dat net zo zijn. Ik heb heel lang geprobeerd om in gesprek te blijven, om dingen uit te leggen. wat depressie is bijvoorbeeld. Ik was het niet met zijn methode eens om een depressief kind aan zijn lot over te laten, om hem te dwingen in een normaal dagritme te komen. Of het feit dat Erik het gevoel had dat Bob hem in de maling nam, de ernst van zijn situatie niet serieus nam. Dan mis je een fundamenteel stukje begrip over wat je met je kind aan de hand is. En als uitleg daarover niet wordt geaccepteerd, dan wordt communicatie steeds moeilijker, ja. We verschillen gewoon heel erg, en naarmate we elk ons eigen weg gaan, komen we steeds minder makkelijk bij elkaar. Er zal een moment komen waarop ons contact zich beperkt tot zakelijke dingen, en dat is ook niet erg. De weg ernaartoe is alleen pijnlijk, omdat er vanuit beide kanten pogingen stranden. Ik ben ervan overtuigd dat Erik handelt vanuit liefde, dat hij op zijn manier de kinderen wil helpen. Dat zij het zelf ervaren als controlerend en beperkend en daarom niet meer bij hem willen wonen, is heel jammer maar begrijpelijk. Ik zou willen dat hij naar ze zou luisteren. Wie weet lukt dat nu ze steeds volwassener worden.

Amsterdam - Brabant - 5 jun 2017

Hopelijk gun je je zoons hun vader en hun eigen manier van omgaan met ze, zonder te oordelen of veroordelen .... en al helemaal geen teksten de wereld in helpen dat je ex je zoons naar de klote helpt, vind ik veel en veel te negatief klinken ......

Profielfoto van christien

christien - 7 jun 2017

ik ben nu 3 jaar gescheiden en mijn ex is vreemd gegaan. ik heb hem niet de deur gewezen, omwille van mijn kinderen. mijn kinderen gaven ook aan hier blij mee te zijn geweest. maar ik heb nog heel lang rond gelopen met wraak- en woedegevoelens. ook mijn kinderen hebben moeite om in contact te komen met hun vader, ook mijn kinderen voelen zich niet gehoord, gezien enz enz. en dat doet mij pijn. ik zeg ook geregeld tegen mijn kinderen dat ze hun vader niet nodig hebben. ook ik heb zo,n vader gehad. ook ik had geen band met mijn vader. ook ik werd niet geliefd door mijn vader. ook ik ben beschadigd door mijn vader. [mijn ouders waren ook gescheiden] ik weet nu inmiddels dat ik mijn vader niet nodig heb om gelukkig te zijn. en dat geld ook voor mijn kinderen. ze hebben nu de leeftijd 23 jaar 21 jaar en 19 jaar dat ze ook die keuze zelf kunnen maken. en ik zeg ook dat hun vader ook beperkingen heeft voortkomend uit zijn opvoeding. ik heb nu zelf de keuze gemaakt om mijn ex te vergeven en hem los te laten en te zien als een persoon. niet als een vader van mijn kinderen. en dat goed mij goed en geeft mij rust. nogmaals het doet mij pijn om mijn kinderen te zien dat ze een gemis voelen. maar ik sta achter mijn kinderen en ik sta naast hun. er is zoveel hulp te krijgen als het over persoonlijke ontwikkeling gaat. dat ze geen liefde krijgen van hun vader dat is heel jammer. maar er gaat niets boven moederliefde. veel sterkte en succes

Eline - 8 jun 2017

Christine, wat jammer dat de vader van je kinderen zelfs geen liefde kan geven. Ik heb dat ook in mijn omgeving gezien. Heel erg verdrietig. Erik houdt echt van onze kinderen, dat weet ik zeker. En nu ze volwassen worden, zien ze dat steeds meer, dat hij het echt goed bedoelt. En dan ontstaat er ruimte voor een nieuw contact. Jammer dat dat bij jouw kinderen niet mogelijk lijkt te zijn. Er gaat niets boven moederliefde, maar een kind vaart pas echt wel als het ook vaderliefde krijgt. Sterkte voor jou en de kinderen!

Amsterdam - Brabant - 8 jun 2017

Christien , Er gaat niets boven moederliefde ? Dat vind ik wel heel kort door de bocht , waarom gun je je kinderen hun vader en zijn liefde niet ? Lees ik het goed dat je echt zegt tegen je kids dat ze hun vader niet nodig hebben ? Begint dit nu een anti papa draadje te worden ? Heel sneu ....

Xz - 8 jun 2017

@Eline mooi om te lezen dat je ervan overtuigd bent dat Erik het goed bedoeld en dat je zoons het vermoedelijk beter zullen gaan begrijpen (Wel een andere boodschap dan in jouw mail aan Erik waarin je een scenario van afstand schetste....wat is er veranderd ? ) Ben benieuwd @amsterdam Brabant ... ik lees geen anti man en ik lees ook geen reactie van een vrouw die de man haar kinderen misgunt. Ik lees juist een reactie van een vrouw die op haar manier probeert om ervoor te zorgen dat de zoons en de vader contact hebben met elkaar. Dat de man en de vrouw elkaar onvoldoende begrijpen omdat direct voor elkaar te krijgen is nu juist wat vermoed ik...eline weet dat alleen zelf ...nu juist bewogen heeft tot het schrijven vd blogs..het schrijven vd mails aan haar exgenoot en het inschakelen vd mediator ? Omdat zij verandering wil toch ?

Xz - 8 jun 2017

@Christine Er is een manier waarop wij leren om te gaan met zaken die niet zo gaan als wij zouden willen. Op school wordt ons geleerd in Nederland dat er zoiets als goed en fout. We kregen geleerd dat als je iets deed wat niet goed was in de ogen van een ander dat je dan straf kreeg. als je geluk had kreeg je geen lijfstraf. Nog meer geluk kreeg je beloningen voor dingen die goed gingen en keken ze door de vingers heen als er iets niet helemaal goed ging. Werd er gezegd...bijna raak...in plaats van helemaal mis als je begrijpt wat ik bedoel ? Je praat over vreemd gaan ...over woede over onbegrip...het je niet gehoord voelen..de wraakgevoelens. Misschien ken je ook de gevoelens op dat vlak van de jaloezie en kwaadheid richting de andere vrouw. Het misgunnen van hun geluk ? De pijn en het verdriet...de teleurstelling en de wil je (ex)man te controleren ? De droom die in duigen viel en het sprookje dat bruut eindigde ? Allemaal gevoelens die te maken hebben met een diepe angst. Gebaseerd op het juridische denken. Het denken in schuld. De liefde die je niet ontving. De emotionele band die verbroken werd. Je vader die zo ik begreep je moeder in de steek liet. De beschadiging van jezelf die dat met zich meebracht. De man die er niet was voor jou..waar je vroeger zo naar verlangde. Je hebt je er voor afgesloten. De muur opgetrokken en bent tot de conclusie gekomen dat je hem niet nodig hebt voor je eigen geluk. Het klopt dat geluk in jezelf zit. Je hebt geen anderen nodig als je jezelf waardeert...van jezelf houdt...behalve dan voor het verlangen naar warmte..intimiteit en het samen dingen doen. En juist daar zit een belangrijk punt van aandacht in de opvoeding van kinderen. Zij verlangen zo naar liefde...naar warmte..willen graag zichzelf zijn ...een vader en moeder die achter hen staan. De vader die hen leert hoe ze met vrouwen om moeten gaan ...en de moeder die hen leert hoe ze met mannen om moeten gaan. Je schreef zelf al dat je het helingsproces bent ingegaan. Dat je besloten hebt de vader van je kinderen te vergeven. Voor mij vreemd dat je hem bent gaan zien als een persoon en niet als de vader van de kinderen. Daarmee zie je je kinderen immers ook voor de helft als een persoon of zie ik dit niet goed ? Ik kan mij overigens heel goed voorstellen dat dat voor nu voor je werkt. Mooi ook dat je hem in huis hebt gehouden en dat je kinderen daar dankbaar voor waren . Soms zijn er echter fases dat dat niet zo makkelijk gaat. Het vertrouwen dat je wilt hebben in elkaar is omgezet naar wantrouwen ...de pijn staat boven het begrip..de angst boven liefde..de teleurstelling zet zich om in strijd. En strijd is wat ik heb gelezen bij jou..jouw interne strijd om de belangen vd kinderen tegen over jezelf. Een reden op zich al om depressief of op zijn minst heel teneergeslagen van te worden. Immers alleen als je zelf gelukkig bent ben je sterk genoeg om je geluk te delen. Je zegt het heel mooi...ik heb mijn ex vergeven ....daarmee heb je het besef gekregen en gedeeld dat je daar mee aan je helingsproces kunt gaan beginnen / bent begonnen. Dat is mooi om.te lezen. Wat zouden je kinderen nodig hebben om te kunnen helen ? Wat zouden zij nodig hebben om zich gehoord en gewaardeerd te kunnen voelen ? Ik ben heel benieuwd Tot slot Als vreemdgaan nu eens niet door daders wordt gedaan maar door slachtoffers ? Als slachtoffers van hun opvoeding niet in staat zijn bij hun gevoel te komen ? Niet kunnen zeggen wat ze willen ? Als mensen in een relatie niet gelukkig zijn ? Als er sprake is van broer zus relatie of de vrouw de man straft omdat hij niet op de juiste manier reageert ...onvoldoende in het huishouden doet...niet met de kinderen bezig is of andrtszins hem niet kan geven wat hij verlangt is hij dan dader of slachtoffer van zijn eigen ego die verlangt naar warmte ..intimiteit ..etc ? Wat als de vrouw de sex met haar partner niet wil ? Zegt er geen behoefte aan te hebben ? De vrouw te druk is met andere zaken (bijv kinderen) en er een verlies ontstaat aan emotionele verbinding met haar partner ? Et sprake is van onthouding om welke reden dan ook ? Of het lichamelijk contact...de intimiteit ...steeds verder op de achtergrond komt ...is er dan sprake van schuld of van het slachtoffer worden ? Als er sprake is van een identiteitscrisis ...midlifecrisis...depressie...burnout ...of wat voor reden dan ook die ten grondslag liggen aan de pijn en verdriet die aan het gedrag ten grondslag liggen ...is er dan sprake van dader of slachtoffer ? Hoe hecht je... Hoe verwerk je .. Hoe ga je om met wat je mee hebt gemaakt ...het vormt je En helaas doet dat allemaal heel erg pijn. Kinderen hebben volgens vele onderzoeken hun beider ouders nodig Het zijn de volwassenen die hen vaak niet kunnen geven wat zij nodig hebben of uiteindelijk de kinderen belasten met hun eigen gevoel / hun waarheid over wat gebeurd is. Reden waardoor de kinderen beschadigd raken en het verleden zich vaak herhaalt. Als de kinderen je een spiegel voor houden ....wat zie je dan ? Ik wens je ongelooflijk veel succes...hoop dat je daadwerkelijk kunt overgaan tot vergeving van je ex en dat de kinderen de ruimte krijgen om hun vader te kunnen zien als hun vader. Hoe hij ook is en dat hun contact hersteld kan worden.

Amsterdam - Brabant - 8 jun 2017

@christien : ben jij dezelfde als de Christine die blogs post over anti depressiva ?

Amsterdam - Brabant - 8 jun 2017

XZ wat een prachtige analyse !!!! Nu ben ik toch wel heel benieuwd of Eline / Christine hierop gaan reageren ...

Eline - 8 jun 2017

Er is niet zoveel veranderd, mijn brief waa bedoeld om Erik in te laten zien dat er meer is dan alleen details, een poging om hem in te laten zien dat de kinderen zelf afstand nemen als hij zijn blik niet verruimt. De brief begint ook met de regel dat ik weet dat hij van ze houdt. En eindigt met mijn angst dat hij ze van zich afduwt als hij de controle niet los kan laten. Dat hij zelf kan bepalen hoe de uitkomst is, als hij maar open wil staan voor ze en zijn eigen ideaalbeeld los kan laten. Het is en blijft mijn missie dat het contact tussen de jongens en hun vader blijft bestaan, en vooral dat het tussen Bob en hem weer op gang komt.

Xz - 8 jun 2017

@Eline Dank Je voor je reactie Dan is mijn vermoeden juist Je missie is de band tussen de kinderen en je echtgenoot te herstellen. Helaas geef je ook aan dat er niet zo veel veranderd is. Het betonblok en de muur. De communicatie komt niet of onvoldoende op gang naar jouw zin. Je probeert Erik te overtuigen met jouw angsten. Met jouw visie. Met verschillen in opvatting tussen jullie opvoedvisie is mijn idee daarbij. Zou het te overwegen zijn om Erik nu juist waardering te geven voor wat hij probeert ? Om achter hem te staan waar dat kan en hem dat te laten weten ? Geen maar er bij maar juist volmondig ? Zou het kunnen helpen de verbinding te zoeken ipv het angstscenario te schetsen? Ik weet niet wat je allemaal geprobeerd hebt ...kan slechts lezen wat je schrijft...ken de achtergronden niet ...maar dit is mijn gevoel bij deze casus. Alleen jij weet of je er iets mee kunt en vermoedelijk ook wat kan werken of niet werken. In het algemeen helpt het elkaars mening te accepteren...ook als die verschillend is.... gesprekken aan te gaan en te focussen op overeenkomsten ipv verschillen. Het vergt een andere manier van denken en communicatie misschien Ik wens je heel veel geluk en succes en ben benieuwd ! @amsterdam Brabant ...dank je voor het compliment. Alleen Christine en Eline weten of het een juiste analyse was en of zij er wat mee kunnen

Amsterdam - Brabant - 8 jun 2017

Ik vraag me af , zijn er ook vrouwen op het forum die NIET negatief over hun ex man zijn ?

Eline - 8 jun 2017

Xz, dank je! Uiteraard (zou ik bijna zeggen) doe ik dat ook, of heb ik dat gedaan. Dat komt ook nog terug in volgende blogs, waarin ik een openhartig gesprek met Erik o.a. hierover heb, waarin hij stappen zet om dichter bij zijn kinderen te kunnen zijn. De frustratie zit soms wel hoog, en dat kleurt mijn berichten wel, dat geef ik toe. Ik begrijp wat je bedoelt hoor, en dat valt gewoon niet altijd mee. Feit blijft dat het zwaartepunt op mijn bord blijft liggen, met een kind dat in een diep dal terecht is gekomen, een inktzwart gat waar hij zonder hulp niet meer uit kan komen. Dat kleurt ook mijn visie op de dingen, het is nogal wat om jarenlang in de energie van een depressief persoon te verkeren. Dan is het niet altijd makkelijk om objectief te blijven. Mijn steun gaat vooral naar mijn kinderen, en dan is het niet altijd even simpel om die handreiking ook naar Erik te maken. Het is wel eens goed om me daarvan bewust te maken.

Amsterdam - Brabant - 8 jun 2017

XZ en Eline : ik voel een klik tussen jullie ;). Misschien kunnen jullie wel eens samen uitgaan en ideeen uitwisselen ? "Love is in the air "

Xz - 9 jun 2017

Hoi Eline Ik begrijp wat je bedoeld Depressie is iets heel lastigs..voor degene die het meemaakt maar ook voor degene in de omgeving. Het onbegrip van de mensen met wie je voor de rest te maken hebt kun je missen als kiespijn vermoed ik zo. Je krijgt in het leven wat je aan kunt is een mooi gezegde. Alleen de allersterksten kunnen dit aan. Kleine stappen te gelijk dan maar...je springt immers ook niet in 1x de trap op. Korte realistische doelen stellen en vooral veel geduld. Blogs...de gebeurtenissen zijn inmiddels geschiedenis ...ik loop te snel vooruit begrijp ik. Heel veel geluk en plezier dan komt het geluk vanzelf.

Betty - 9 jun 2017

Een diepe buiging voor alle moeders die ondanks hun (verdriet, beschadiging, wrok, woede, vermoeidheid, er 24/7 alleen voor staan, ook met een goed verstandhouding etc) toch...... (een ieder op haar eigen manier) nog steeds vechten voor een goed contact met ex/vader en kind(eren).

Thera - 9 jun 2017

Wat een discussie als je even geen tijd hebt om bij te lezen. @xz: mooi jouw reacties en vragen. Altijd goed om een andere visie te horen (op een respectvolle manier) @ab: ik vind mezelf niet negatief over mijn ex. Maar dat wil niet zeggen dat ik 100% sta achter dingen die hij doet of zegt. Maar dat deed ik ook niet toen ik nog met hem getrouwd was. En kijkende naar al jouw reacties en je blogs ben jij echt heel erg negatief over jouw ex. En over vrouwen in het algemeen. Wij zijn kennelijk het Grote Kwaad. Jammer. @eline: ik had je al persoonlijk bericht, maar dit was echt een mooie blog. En dat je wellicht bozig overkomt naar je ex toe, dat is dan zo. We zijn ten slotte allemaal mensen mét al onze gevoelens die we niet uit kunnen schakelen.

Amsterdam - Brabant - 9 jun 2017

Thera, moet ik nog serieus ingaan op je reactie ? Heb prachtige dochters, hele lieve en begripvolle zussen die al langer dan 20 jaar getrouwd zijn met hun partner, heb vele lieve vriendinnen leren kennen de laatste jaren en ben zeker niet altijd negatief over vrouwen , en ook zeker niet tegenover mijn ex vrouw. Ja, ze heeft me erg veel pijn gedaan en zeer kort na het overlijden van mijn moeder het huwelijk beëindigd, maar ze blijft altijd de moeder van mijn dochters en ik zal altijd van haar blijven houden. Ik heb wel moeite met vrouwen die constant hun ex de schuld van alles geven en al helemaal de vrouwen die niet zonder hun handje ophouden qua partner / kindér alimentatie verder kunnen leven, daar heb ik idd grote problemen mee. Wel scheiden maar niet voor de financiële gevolgen willen opdraaien... zonde ...

Eline - 9 jun 2017

Wat is het leven toch heerlijk simpel als je alles zwartwit ziet. Niet dat ik me gedwongen voel me te verdedigen, maar enige educatie is hier blijkbaar wel nodig. Als 50-plusser maak ik weinig kans op de arbeidsmarkt, ik heb me suf gesolliciteerd. Mijn zzp-werk had ernstig te leiden onder de crisis. Het is geen kwestie van handje ophouden, het is een kwestie van overleven. Erik heeft me altijd verzekerd me bij te willen staan als dat nodig zou zijn. Xz: de situatie is na een escalatie (helaas) gelukkig uiteindelijk wel verbeterd. Ook doordat ik zelf ervoor koos om hulp te zoeken om zaken te verwerken. Maar dat komt allemaal nog aan bod.

Amsterdam - Brabant - 9 jun 2017

Ik ben het met je eens dat het voor een 50plusser erg moeilijk is een nieuwe baan te vinden , en ook als zzp'er kom je niet makkelijk aan de bak. Spijt van het scheiden ? Scheelt wel veel inkomsten namelijk ;). Of je zoekt gewoon een rijke nieuwe vent via al die datingsites waar je op geabonneerd bent , gewoon wat minder kritisch zijn qua uiterlijk/innerlijk en je bent voor een aantal jaren weer binnen financieel . Maar alle gekheid op een stokje : het is zwaar om werkeloos te zijn na je 50e.

Xz - 9 jun 2017

Hoi eline Wat mooi te horen dat er verbetering is opgetreden. Top !! Mooi ook dat je om hulp hebt kunnen vragen. Puntje van aandacht : "Weinig kans VOOR 50-plusser op de arbeidsmarkt " Er geldt : iedereen dacht dat het niet kon tot er iemand kwam die dat niet wist ? En dat heeft niets te maken met of je echtgenoot wel of niet bijdraagt of hoeveel ...maar wel met jouw eigen doelen...prioriteiten en het afdwingen van kansen. Zoals ik begrijp hebben jouw kinderen prioriteit. Logisch. Net als jouw eigen gezondheid. Ook logisch. De verwerking om sterker te worden en aandacht te kunnen geven aan je kinderen en aan jezelf. Pas op moment dat je zelf kunt helen zul je weer in je kracht komen en weer kansen gaan zien en daarmee krijgen. Een tip dan nog : Laat los dat je geld moet verdienen ...volg je passie en het plezier waar je dingen mee doet ..zal je de juiste drive geven om je doelen te behalen. Zelfs het geld verdienen zal je makkelijker afgaan ...juist omdat het geen doel meer is. Heel veel plezier ..gezondheid en vertrouwen toegewenst dan komt de rest zoals succes enzo vanzelf

Xz - 9 jun 2017

@thera Thnx voor je compliment ?

Amsterdam - Brabant - 9 jun 2017

Ik zie hier liefde opbloeien tussen XZ, Eline , Christine en thera . Wellicht een optie om een roman samen te gaan schrijven ? :)))))

    Profielfoto van christien

    christien - 11 jun 2017

    ik zit op mijn puntje van mijn stoel om te reageren. waarom ik het contact met hun vader niet stimuleer. maar dat ik mijn kinderen wil leren om hun geluk en liefde bij hun zelf te zoeken. dat moeten ze natuurlijk altijd doen ook al hadden ze een goede band met hun vader. dat even voorop gesteld. hun vader is tot aan zijn oren verliefd op die vrouw waar hij in ons huwelijk al verliefd op was. hij wilde scheiden is toen 1 jaar later met haar gaan samenwonen. omdat hun vader zo verliefd is komt zijn vriendin op de eerste plaats. mijn ex schoonzus nu mijn vriendin heeft nog met hem gepraat en geprobeerd om hem tot inzichten te laten komen. is helaas niet gelukt. het is binnenkort Vaderdag. hun vader is niet thuis want zijn vriendin moet weg en dan moet hij mee. hun vader is druk met zijn leven met zijn vriendin. hun vader is zo verandert, hij is doorgeschoten. hij is zo verliefd dat hij niet inziet niet aanvoelt wat hij de kinderen aan doet met de keuze die hij heeft gemaakt. ik vind dat dat niet mijn verantwoordelijkheid is, om me te mengen in het contact met hun vader. hun vader heeft voor die vriendin gekozen, hun vader heeft [bewust-onbewust] gekozen om deze weg in te gaan. mijn kinderen hebben nu de leeftijd dat ze nu ook zelf kunnen kiezen welke weg hun in gaan. en dan zeg ik tegen mijn kinderen ga je eigen weg, de weg van liefde en geluk en als daar je vader niet in past dan zijn dat de gevolgen van hem zelf. de consequenties. mijn kinderen gaan hun eigen weg en ik ga mijn eigen weg. en ik kies wel voor mijn kinderen. ik weet dat mijn middelste dochter helemaal moeite heeft haar vader. ze heeft nu hulp. ze praat er met mij weleens over. wij praten dan niet over haar vader maar alleen over haar gevoelens hoe ze dat kan veranderen [gedachtes] en hoe er mee om te gaan.

Xz - 11 jun 2017

@Christine Je hebt op de eerste plaats helemaal gelijk mbt het punt dat geluk in jezelf zit en daar dus ook te vinden is. Dat geldt voor ieder mens dus ook voor de kinderen. De vraag is echter niet waar ze het geluk kunnen vinden maar Wat zouden je kinderen nodig hebben om te kunnen helen ? Wat zouden zij nodig hebben om zich gehoord en gewaardeerd te kunnen voelen ? Trekken aan een dood paard heeft geen zin...de vraag is echter wel wanneer het paard overleden is. Er is geen goed...er is geen fout... Soms is het heel goed indien een ouder op afstand blijft om rust te creëren zodat het kind zich kan ontwikkelen. Als het echter niet goed wordt begrepen kan dat echter tot grote problemen leiden. Helaas valt de moeder of vaderliefde van de andere ouder daarbij veelal in het niet. Soms is het daarom belangrijk om naar een kindertolk te gaan (bijv Sonja de heer...praktijk face the truth)...een traject te doorlopen van kinderen in de knel of een kiescoach. Mooi zou zijn als 2 ouders daaraan meewerken. Helaas gebeurd het regelmatig dat de andere ouder andere keuzes maakt. Kinderen zijn wat mij betreft niet degene die zouden moeten kiezen. Ouders moeten gezamenlijk de keuzes maken mi en naar hun keuzes handelen. De fases waarin een scheidingsproces verloopt bepalen of boodschappen wel of niet aankomen en in vruchtbare grond vallen. Ik hoop oprecht dat niet jeugdzorg op jouw kinderen duikt (ze bijv al ouder zijn dan 18) en dat ze in staat zullen zijn alles een plek te geven en hun geluk te kunnen vinden Ik blijf heel benieuwd naar het vervolg Heel veel geluk ...wijsheid en kracht gewenst

Amsterdam - Brabant - 12 jun 2017

Christien, je verhaal nuanceert het wel wat er gebeurt en als de vader idd zo zijn ... achterna loopt en zelfs op vaderdag liever weg gaat dan bij zijn eigen kinderen te zijn, dan kan ik me je kwaadheid , frustratie en depressieve gevoelens wel goed voorstellen. Kinderen zouden altijd op de eerste plaats moeten komen, bij zowel de vader als de moeder.... STERKTE

Betty - 12 jun 2017

Hier ook een ex/vader die snel een nieuwe vriendin had. Op een enorme roze wolk zat en weinig tot geen tijd voor ons kind had. Keer op keer en jaren lang. Ik ben het WEL blijven stimuleren hoe boos ik ook was. Ik praatte de acties van mijn ex echt niet goed maar probeerde wel nuance aan te brengen in de boze uitlatingen van mijn zoon. Trok idd ook aan een dood paard en heb echt wel eens gedacht; zak erin....Nu, na jaren is er weer voorzichtig contact. Ik ben blij voor mijn zoon. Een kind is enorm loyaal naar beide ouders en zo hoort het. Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er gebeurt en het verdiend zeker geen schoonheidsprijs. Het is zeer onvolwassen gedrag van vader maar geluk en liefde hebben ze ook nodig van hem. Geen makkelijke opgave maar mijn kind gelukkig zien is ook weer mijn geluk.......Sterkte en succes!

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


5 − = nul




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding

Vlog

Roos is een aantal jaar geleden gescheiden. Ze heeft na de scheiding lang in de overlevingsstand gezeten maar ze is nu zo ver dat ze weer echt kan genieten. Wil jij dat ook? Kijk haar vlog en laat je door Roos inspireren om stappen te zetten.   Wil je meer vlogs zien van Roos?   Lees verder > overlevingsstand
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.