Menu

We dragen beide schuld aan het stuk lopen van onze relatie, blog van Cathy

4 reacties
schuld stuklopen relatie

In de blogs van 2017 en 2018 lees ik veel reacties van mensen, met en zonder autisme, waarbij de “schuld” van het kapot gelopen huwelijk vaak bij de persoon met autisme wordt gelegd. Ik hoop dat mijn blogs juist aangeven dat dit onjuist is. Daarom ook nu hiervoor nog een keer aandacht.

Het is te makkelijk gezegd dat de ander schuldig is aan het stuk lopen van je huwelijk, ook wanneer bij de ander sprake is van autisme. Dat is niet eerlijk en ook niet waar. Wanneer je elkaar tegen komt en het klikt, bouw je samen een relatie op, dan is er ook al sprake van autisme.

De behoeften van je partner

De last van het autisme ontstaat pas wanneer één of beide partners niet in hun behoeften worden voorzien en daarover niet gesproken kan worden. Met of zonder label, kunnen mensen vergelijkbare behoeften hebben in een relatie. Als je van elkaar houdt wil je goed voor de ander zorgen en in diens behoeften voorzien. Maar als je niet weet welke behoefte de ander heeft, kun je er ook niet in voorzien. Daarom is het zó enorm belangrijk dat je over die behoeften met elkaar kunt praten, open en vrij, zodat de ander de kans krijgt in jouw behoeften te voorzien.

Soms hebben mensen (bijvoorbeeld partners met autisme) meer aanwijzingen nodig over de behoeften van hun partner, om daarin te kunnen voorzien. Maar wanneer ze weten hoe ze in de behoeften van hun partner kunnen voorzien, zullen ze zich daarvoor inzetten.  

Wanneer ik, als partner zonder autisme, mijn behoeften duidelijk had gemaakt, had mijn man er in willen voorzien, als hij dat kon. Wanneer hij dat niet zou kunnen zou ik hem daarmee wel de kans geven er iets mee te doen of er met mij over te praten hoe hij dat concreet zou kunnen doen bijvoorbeeld. Andersom is dat ook zo. Persoonlijke behoeften kun je niet aan de buitenkant zien, je moet die kenbaar maken aan de ander.  

Ik heb het laten gebeuren

Ik kan zeggen dat ik mede schuldig ben aan het stuk lopen van mijn huwelijk, omdat ik het heb laten gebeuren. Ik werd slachtoffer en nam die rol aan, werd keer op keer teleurgesteld, omdat mijn man niet in mijn behoeften voorzag, maar ik gaf dat niet aan.

Het ontbrak ons aan kennis en vaardigheden om dit op een goede manier op te pakken, we liepen tegen elkaar aan. We spraken niet over onze behoeften, maar vooral over waar we tegenaan liepen. Die discussies liepen uit op beschuldigingen, het kwam niet tot oplossingen. We voelden ons vervolgens allebei afgewezen en eenzaam, we weken voor elkaar uit, gingen steeds meer onze eigen weg. Daar hebben we allebei schuld aan en daar is ons huwelijk door gescheurd en uiteindelijk kapot gegaan. Hadden we hierover maar kunnen praten met elkaar. Dat ging er mis in ons huwelijk.

Hij nam mijn noodkreten niet serieus

Uiteindelijk stond ik op en vocht, gaf aan wat ik nodig had. Vanaf dat punt kan ik mijn ex wel “schuld in de schoenen schuiven”, omdat hij niet mee wilde vechten, hoewel ik duidelijk was in het feit dat het mee werken was of scheiden. Ik zat alleen bij de relatietherapie, ik heb alleen alles geregeld rondom de kinderen, probeerde mijn behoeften aan te geven, maar er kwam geen reactie. Mijn ex zag het probleem niet en wilde mij ook niet helpen met mijn probleem. Hij nam mijn noodkreten niet serieus, dacht dat ik toch niet zou gaan scheiden. En daar heb ik mijn grens getrokken, daar heb ik de scheiding aangevraagd. En uiteindelijk is dat goed geweest, voor ons allemaal. In de volgende blogs schrijf ik hier meer over.

Ik ben Cathy, 50 jaar. Moeder van een zoon (15) en een dochter (18). Tien jaar geleden gescheiden van een man van wie men vermoedt dat hij een vorm van autisme heeft. In mijn blogs schrijf ik meer over de strijd van de afgelopen jaren, mijn ziekte en onze oplossingen, mijn psychische schade en hoe ik daar mee aan de slag ben. Hoop hiermee taboes te kunnen doorbreken en mensen hoop te kunnen geven die in een uitzichtloze situatie zitten in een huwelijk of scheiding met een partner met autisme.

Lees ook alle andere blogs van Cathy.

REACTIES

Fluwa - 4 apr 2024

Ik volg heel graag jouw verhaal. Fijn dat je het wilt delen. Ookal kan je niet terugdraaien wat er is gebeurd: anderen kan je met jouw kennis en ervaring verder helpen. En dat doe je, dankjewel daarvoor. Ik zit er zelf nog middenin. Heel erg zoekende naar waar ligt een grens, waar moet ik zelf regie pakken, wat kan en mag ik verwachten en hoe herstel je de schade die er is? Wil niet in slachtofferrol zitten, maar ben wel stukgedraaid door eindeloos oplossingen zoeken in mijn eentje en niet vinden....

Cathy - 5 jul 2024

Hallo Fluwa, hier een berichtje van Cathy. Goed te lezen dat je mijn verhalen volgt, dan heb ik min doel behaald: tenminste 1 iemand helpen met het delen van min verhaal!Maar heb zeker ook meerdere volgers en reacties, dus dat vindt ik fijn en dat helpt ook om er mee door te gaan. Wat ik heb geleerd is dat je in een (stukgelopen) relatie allebei een aandeel hebt, waarbij de partner met autisme sommige vaardigheden niet machtig is, maar de andere partner kan met communicatie wel aangeven waar nood aan is, ook namens de kinderen en jezelf. Als de partner met autisme weet wat er verwacht wordt, kan die een keus maken het wel of niet te doen; die keus is de verantwoordelijkheid van de partner, maar het aangeven van wat je nodig hebt is je eigen verantwoordelijkheid en die gaat twee kanten op natuurlijk! Daarmee ben je ook niet (alleen) slachtoffer. Het sturen is dan misschien niet de juiste term, maar aangeven wat je nodig hebt past beter. Herstellen van schade heeft tijd nodig en is niet altijd makkelijk. Ik ben daarvoor uiteindelijk bij een psycholoog geweest en heb daar alles goed kunnen doorwerken en verwerken, waardoor ik er nu weer ben en kan genieten van het leven. De schade bij kinderen herstelt door er over te praten en alles te ondertitelen, emotionele ondersteuning bieden en blijven aangeven dat zij geen rol hebben in de scheiding, maar ook duidelijk zijn; de scheiding is een feit, we komen niet meer bij elkaar. Ik hoop dat ik je hiermee wat vragen heb kunnen beantwoorden? Sterkte.

Hanny - 12 jul 2024

Dit zou mijn verhaal kunnen zijn. Je beschrijft precies hoe ik me voelde en hoe de situatie was. Ben nu 1.5 jaar gescheiden na 28 jaar samen zijn. Je denkt dat het nog ooit veranderd en ik probeerde er alles uit te halen. Hij ook maar dat ging niet (praten) of gevoel tonen. Elke keer er om vragen voelde zo raar. En uit zichzelf kwam erg weinig tot niets. Helaas kan ik maar moeilijk alleen zijn. En kijk ik uit naar de weekenden met onze zoon. Hij heeft ook autisme maar wel erkend. Mijn ex geeft niet toe dat hij autisme heeft en ik laat het er nu maar bij. Heb er vaak mee gezeten en ga nu proberen zelf gelukkig te worden zonder steeds te moeten zorgen voor andere. (Is moeilijk om te leren na zoveel jaren!) bedankt.

Cathy - 15 jul 2024

Hallo Hanny, dat is een lange relatie en veel herinneringen; goede en slechte. Probeer je de goede te herinneren en zie ook hoe sterk je was en bent. Ik kan inmiddels genieten van de weekeinden zonder kinderen, omdat ik dan eindelijk tijd voor mijzelf heb en kan doen wat er met de kinderen niet van komt. Hoop dat jij dat ook gaat ervaren. Ik wens je veel sterkte en zorg vooral nu goed voor jezelf.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


zeven + = 10




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding Wat is narcisme?

Vlog

Hoe ga je verder met de opvoeding van je kinderen als je bent gescheiden? Zeker als je ieder een andere opvoedstijl hebt. Zoek de verbinding met elkaar want je wil allebei het beste voor je kinderen. Bekijk de vlog van Roos Boer, zij bespreekt hoe je met de verschillen in opvoedstijl kan omgaan. Kijk hier voor Lees verder > samen opvoeden gescheiden
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.