Menu

WIJ bestaat niet meer…, gescheiden moeder Astrid blogt

5 reacties
gescheiden moeder

Wij als gezin

Er was een tijd dat ‘wij’ ex, dochter en ik  betekende. Puur als gezelschap van drie personen; van een gevoelsmatige ‘wij-band’ was geen sprake. Ex en ik zijn vanaf het moment dat dochter B. op nogal turbulente manier ter wereld kwam, respectievelijk links- en rechtsaf gegaan. Het heeft lang geduurd voordat ik alle perikelen rondom haar geboorte een plek had gegeven. Zeker de eerste jaren van haar leven was ik er gevoelsmatig niet altijd bij. Ook het feit dat de volledige verzorging en het huishouden op mij terecht kwamen, zorgde ervoor dat ik aan het overleven was in plaats van een echt diepe band op te bouwen.

Wij als ouders

Vanaf het moment dat de administratieve ‘wij’ stopte middels mijn scheiding, ontstond er steeds meer een gevoelsmatige ‘wij’ tussen dochter B. en mij. En het leek er het eerste jaar op dat ex en ik ook een ‘wij’ vormden. Wij als ouders van. Wij die als volwassenen overleg konden plegen over alles wat er speelt in het leven van een (toen) 5-jarige. Wij die samen optrokken in hoe we over dingen denken. Waarbij we consequent hetzelfde bedtijd-, weekend- en schermtijdregime hanteerden. Zodat het voor B. -ongeacht de twee huizen- duidelijk zou zijn wat wel en niet kon.

Wij als in; ex en zij

Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Van ‘wij’ als ouders is niks meer over. De knuffelscheiding is vooralsnog in een vechtscheiding geëindigd. Sinds enige tijd is er voor ex wel een nieuwe ‘wij’ ontstaan. Wij als in hij en z’n vriendin. Met wie hij samenwoont. Die dus zeker wat te vertellen heeft over mijn dochter als het gaat om regels in huis. Over haar bedtijd. Over troep die een inmiddels 9-jarige nou eenmaal achter d’r bips laat slingeren. Die ‘wij’ begrijp ik. Dat is een praktische ‘wij’.

Die wij accepteer ik niet

Maar ‘wij vinden haar nog te jong voor een smartphone’ resulteert bij mij per direct in vlekken in m’n nek. ‘Wij willen stimuleren dat ze zich op vaardigheid X verder ontwikkelt’ idem dito. Die ‘wij’ accepteer ik niet. Er is namelijk geen ‘wij’ op heel veel opvoedkundige gebieden. Geen wij als vader en vriendin. Om dat zij er simpelweg niks over te zeggen heeft. Aan die wij zal ik nooit wennen. Ga ik ook nooit wennen. Ex en ik beslissen wanneer ze oud genoeg is voor een smartphone en op welke gebieden ze zich verder ontwikkelt. Ex en ik en niemand anders. Zal er toch weer een ‘wij’ moeten groeien? Lastig maar ik doe m’n best. Een andere keuze is er niet.

Mijn naam is Astrid, ik ben 47 jaar en supertrotse moeder van een dochter van bijna 9. Sinds mei 2015 gescheiden met 50/50 co-ouderschap. De scheiding en de eerste 1.5 jaar daarna verliepen in meer dan goede harmonie. Maar sinds ruim twee jaar zijn we alsnog in een vechtscheiding beland. Hoewel ik niet begrijp waarom we het als volwassen mensen zover hebben laten komen, denk ik te weten waar het aan ligt. Sinds een tijdje ben ik super gelukkig met een nieuwe partner. Ook hij is (vanaf het begin af aan) verwikkeld in een vechtscheiding. Voldoende inspiratiebron voor blogs dus, hoewel ik vurig hoop dat die ooit opdroogt.

REACTIES

Karijn - 16 apr 2019

Lieve Astrid, je weerstand tegen die wij is zo begrijpelijk en tegelijk kan je die wij niet tegenhouden... jij en je ex nemen de uiteindelijke beslissingen maar zij is er ook en maakt deel uit van het geheel. Voor hem is zij een raadgever, hij vindt haar mening belangrijk en dat recht heeft hij ten volle. Dat hou je op geen enkele manier tegen. Je doet jezelf en je dochter waarschijnlijk het grootste plezier haar ten volle te accepteren en uit de weerstand te stappen. Laat hem praten in termen van ‘wij’, ga er boven staan! Ik weet uit ervaring hoe moeilijk dat is maar je krijgt er echt heel veel voor terug!

Noor - 17 apr 2019

Owwww wat begrijp ik jou goed! Ook ik word vanaf het allereerste begin geconfronteerd met een “wij” die ik haat. “Wij” vinden dit, “wij” vinden dat. Als ik naar mijn ex communiceer, doe ik dat namens mezelf. Natuurlijk overleg ik met mijn nieuwe partner en heeft hij invloed op de mening die ik vorm, maar in de communicatie naar mijn ex spreek ik nooit over “wij”. Gewoon, omdat het kwetsend is en mijn ex en ik de uiteindelijke beslissingen nemen. Mijn haren gaan recht overeind staan als ik weer een appje krijg met; “wij”... en ja ik heb het volledig geaccepteerd dat zij een deel uitmaakte van het leven van mijn jongens, maar ik hoef niet te weten wat “zij” van een bepaalde situatie vinden. Ik hoef alleen te weten wat “hij” ervan vind!

Sarah - 18 apr 2019

Astrid je slaat de spijker op z'n kop.... En zo te lezen ben ik niet de enige die uit ervaring spreekt... Mijn ex en (z'n inmiddels ex) vriendin, vijf jaar lang werd er ook steeds gesproken en geappt in termen van " Wij vinden" alles onder de schijn van fatsoenlijkheid maar de boodschap was duidelijk: twee tegen een... nota bene moeder van m'n kinderen maar omdat ik alleenstaand was voelde ik telkens de dreiging. Ik kon me hiertegen nauwelijks verzetten, ze maakte zelfs schema's wat mijn zoon bij mij thuis moest doen en doodleuk door m'n ex aan onze zoon meegegeven, voor mij.. Cynisch vroeg ik hem weleens: "Wanneer komt er een stoel bij voor de ouderavond?" Ongelooflijk dat een andere vrouw die totaal geen benul heeft van de zwangerschap, bevalling, zorgen , toewijding en onvoorwaardelijke liefde van een moeder voor haar kind, zomaar over het leven van haar kind kan beslissen. Het heeft me enorm gekwetst, alleen al de gedachte aan de bijna fatale bevalling van ons eerste kind , al de zorgen daarna, en dan komt er iemand even zich inwurmen , die meent het recht te hebben om over jouw kind te beslissen. Dat recht en de plicht ligt bij de moeder. Die vriendin van m'n ex is inmiddels met de noorderzon vertrokken. Hieruit blijkt wat een farce dat hun "wij" al die jaren was. Geen enkele verantwoordelijkheid- als zogenaamde stiefmoeder heeft ze uit eigenbelang de kinderen keihard laten vallen. Maar inmiddels is er weer een nieuwe "wij" al zijn de kinderen nu groter en sta ik het niet meer toe, het is gewoon vernederend en intimiderend. De kinderen hebben een moeder. Punt.

September - 19 apr 2019

Arme kinderen.

Lianna - 19 apr 2019

""Wij" willen weer eens op wintersport", kreeg ik van mijn ex te horen. Jarenlang hebben 'wij', ons gezin met 'onze' vrienden dat gedaan, en ineens is "wij" mijn kinderen en vrienden met iemand anders op mijn plek. Dat deed echt wel zeer.

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


vier + = 13

Vlog

Boosheid bij scheiding is soms heel begrijpelijk. Maar hoe kan je die boosheid in bedwang houden zodat je je kinderen er niet mee belast. Geen enkele ouder wil zijn kinderen in een vechtscheidiLees verder > boosheid
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.