Menu

Communicatie na je scheiding is soms ‘zo’n ding’, blog van Femke

7 reacties
communicatie na je scheiding

Communicatie na je scheiding is soms ‘zo’n ding’, óók na je scheiding

Irritaties, ergernissen, gevoelens, patronen…

Ook als je uit elkaar bent blijf je, als er kinderen in het spel zijn, aan elkaar verbonden en blijven bij tijd en wijle irritaties en ergernissen de kop op steken. Tenminste dat is mijn ervaring en soms vind ik de communicatie nu nóg ingewikkelder als toen we nog één gezin waren.

Ik denk dat dát ook juist dingen zijn die het contact soms zo lastig maken bij uit elkaar gaan.  Het wederzijds begrip voor elkaars nieuwe situatie. Het zit ‘m soms in subtiele dingen, maar soms óók is gewoon overduidelijk hoe patronen ontstaan zijn. Het zegt ook zoveel over de rollen in het huwelijk die iemand heeft ingenomen of rollen die op een bepaalde wijze zijn ontstaan en waar je, nu je niet meer bij elkaar bent, misschien nog wel méér last van hebt.

Niet op 1 lijn

In ons geval was het overduidelijk dat wij zowel qua communicatie en begrip naar elkaar toe, als opvoeding/ondersteuning van de kinderen niet (meer) op 1 lijn zaten. In 2 compleet andere werelden.

Ik, geruime tijd in de ‘overlevingsmodus’ om mezelf en de kinderen op de been te houden en ex vooral in de ‘vluchtmodus’.  Dat bij het instorten van een relatie, 2 partijen bij zijn geweest, snap ik. Dat daar 2 partijen debet aan zijn, snap ik ook. Maar hoe wanhopig voelde het voor mij dat ik aan het trekken was aan ‘een dood paard’, terwijl hij in de tussentijd al lang bezig was ‘het buiten de deur te zoeken’, zowel qua hobby’s, vrienden, tijdverdrijf, als vriendin..

Ik heb tot in mijn ziel ervaren hoe je elkaar zo enorm kwijt kunt raken en haast vervreemd raakt van elkaar.

Patronen

Ook bij ons waren er duidelijke patronen, zoals in zoveel huwelijken. Man werkt fulltime en brengt voor het grootste deel het geld binnen, doet de grote klussen in huis en de echte ‘mannendingen’,  vrouw parttime werkend, regelt het huishouden, de kinderen, de opvang, de hobby’s, sport, etc.. Draait eigenlijk het hele gezin. Ach…, eigenlijk zoals in zoveel gezinnen. Toch kun je op een gegeven moment, als die rollen zo verdeeld zijn, er genoeg van hebben. Het al meermaals aangekaart hebben en ervaren dat er niet veel veranderd.  In ons geval, het terugtrekken van manlief voor wat betreft huishouden, gezin, het omkijken naar of iets doen mét de kinderen, het oppakken van enige organisatorische dingen en ik die, met pijn en moeite alle ballen hoog probeerde te houden, en langzaam verzandde in alle ‘to-do things’ en totaal het overzicht niet meer had.

Het terugtrekken van ex werd eigenlijk alleen maar erger toen we wegens diagnoses van de kinderen, langzaamaan een ‘zorggezin’ werden. Dit ging geleidelijk, maar zorgde er bij mij wel voor dat ik me geruime tijd enorm eenzaam en alleen heb gevoeld in mijn huwelijk en dan… gaat het langzaam bergafwaarts als er geen zin, tijd, energie meer is om in elkaar te investeren. En ik, in mijn  overlevingsmodus, ook zéker geen prettige en leuke vrouw meer  voor hem was én lastig in de omgang.

Hij leunt op mij

Toen ik of wij eigenlijk definitief ‘de handdoek in de ring’ hadden gegooid, werd voor mij zó duidelijk, zicht- en voelbaar, dat ex vooral héél erg op mij leunde, want alles kwam wel goed, zolang ik het regelde, organiseerde, oppakte en nu.. zoveel jaar later, merk ik soms nog steeds patronen. Zaken die ik uitvoer, nog steeds vanuit mijn rol als moeder, maar ook die hij laat liggen. Waar IK me druk over maak en waar hij zijn schouders over ophaalt. Of waar hij ineens toch iets van vindt, terwijl hij zich daar in het verleden nooit druk om maakte!

Ik noem als voorbeeld de fiets van onze dochter waarvan de band geplakt moest worden en iets afgesteld en ex daar 2 weken de tijd voor had om dit te maken, maar hij er, 3 dagen voor de vakantie voorbij was, achter kwam dat het tóch misschien handiger was dat de fiets naar de fietsenmaker ging. Dus dochterlief weer naar moeders stuurde met deze mededeling. Hoger op de kast kun je me dan niet krijgen. Ook dát kleine ding wat ik hem vraag, want hij is tenslotte ‘de handige vader’, laat ie in mijn optiek weer liggen en hij legt ‘het probleem of de oplossing, hoe je het wil zien, weer bij mij neer. Waar vervolgens dochter dan de dupe van is. Grrr….  En helemáál verbaasd ben ik dan over zijn geïrriteerde app, toen dochterlief aan papa vertelde dat mama de fiets naar een handige klusser had gebracht die ‘m wél (op tijd)kon maken, want de fietsenmaker zat vol in het werk. “of ik dat niet even met hem had kunnen overleggen?” Tja, dan breekt mijn klomp, écht! Eerst ademhalen en afstand nemen voordat ik boos terug reageer. “Ja, wíe stuurt nu dochter weer terug naar huis met haar fiets?”.

Soms gaat het nog steeds fout

Zo heb ik nog tientallen kleine en grotere akkefietjes die zo overduidelijk zeggen waar het bij ons is fout gegaan, toen, en waar het soms nog steeds fout gaat.

Vakanties in redelijkheid verdelen is er niet bij, want papa moet werken. Alsof mama dat niet moet?! Vooruitkijken op de jaarplanning is er niet bij. Oh ja.. wij hebben een feestje, een verjaardag, gaan een weekend weg. Kunnen de kinderen niet bij jou…. ? Of zelfs in zijn geplande kinderweekenden ging hij er maar gewoon vanuit dat IK wel thuis was! In het begin van onze scheiding was dit heel erg. Had ik om de haverklap kinderen in mijn ‘kindervrije weekend’. Altijd werd er wel weer iets verzonnen. Totdat ik daarover strakkere grenzen ging stellen tegenover ex. Zó tegen mijn eigen gevoel in, tegenover de kinderen, die altijd welkom zijn, maar ik voelde het als een belemmering in het weer opbouwen en inrichten van mijn eigen leven. Het is beter geworden, maar nog steeds is het wel aan de orde.

De kleine dingen die ik van hem vraag of die de kinderen hem vragen, doet hij eigenlijk altijd wel, maar nét zoals in ons huwelijk, vaak ongeorganiseerd, te laat, vergeten, geen tijd, druk…                      Ik moet bij tijd en wijle écht mijn tong afbijten omdat ik vind dat meneer tijd zát heeft, ruimte genoeg (gekregen), bijna nooit de kinderen heeft, en dus ook niet alle sores, rommel en te organiseren dingen rondom hen.  Ja die 2 weekenden in de maand, waarvan 1 kind al niet meer elk weekend heen gaat.

Uitleggen

En ex reageert alsof hij het “in Keulen hoort donderen”. Waar maak jij je nu druk over? Waarom reageer je nu zo? Ik ben op een gegeven moment maar gestopt met reageren of uitleggen, want voorheen voelde dat al als nutteloos en nu wil ik eigenlijk geen negatieve energie meer verspillen.

Maar prompt komt ex een tijdje terug met een appje over onze communicatie en irritaties soms van beide kanten. Of we het daar nog eens over kunnen hebben. Ik ben verbaasd over dit bericht. Ben ook benieuwd hoe hij ’t ziet en waar hij mee komt. Voor mij voelt het een beetje als hoe meer ik afstand van hem neem en mijn eigen leven leidt, hoe meer hij de focus op mij legt, maar misschien ook wel hoe meer hij beseft dat ons contact écht wel beter kan, maar dat HIJ daarin nu maar eens ‘aan zet’ moet zijn. En dat vind ik eigenlijk ook. Ik heb zoveel negatieve energie verspilt, ook nog na onze breuk dat ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee ben. Neemt niet weg dat de communicatie ook van mijn zijde wel eens beter kan, geef ik eerlijk toe, want ook daarbij zijn weer 2 partijen betrokken.

Het contact omwille van de kinderen verloopt redelijk goed in harmonie en gelukkig zijn de kinderen zo groot dat ze inmiddels veel dingen ook zelf kunnen regelen met vaders.

Communicatie na je scheiding is een ding

Communicatie, het is ook zo’n ding. Overal! In welke sociale situaties dan ook, maar helemaal in een kapotgelopen huwelijk/relatie, waarin er zoveel emoties, gevoelens en oud zeer spelen.

Zie dan soms maar eens het hoofd koel te houden. Het blijft lastig…

Ik ben Femke (45), ongeveer 2 ½ jaar geleden zijn mijn partner en ik uit elkaar gegaan. We waren niet getrouwd, maar hebben wel 2 schatten van kinderen, inmiddels 16 en 13. Momenteel alleenwonend met de kinderen in een fijn huisje, een om-en-om-weekend-regeling met vader voor de kinderen. In mijn blogs (en gedichten) schrijf ik over mijn scheiding en het proces van ‘heling’ en de (toch ook wel) leuke kanten aan het weer single zijn. Mijn lijfspreuk: bij jezelf blijven en wees eerlijk en oprecht.

Wil je alle blogs van Femke lezen? Ze heeft er een heleboel geschreven.

 

 

REACTIES

Indira - 2 aug 2019

Mag ik vragen waarom de vader niet als co ouder , dus 50/50 voor jullie kinderen wil zorgen ? Of willen de kinderen dat zelf niet of jij als moeder zijnde ? Vraag me gewoon af of het "vrijwillig"was dat vader zijn kinderen maar 2 weekendjes per maand kan zien , laat staan opvoeden ? Ik blijf me maar verbazen over hoe weinig vaders de moeite nemen om hun VADER taak uit te oefenen , onder het mom van "ik kan niet voor de kinderen zorgen omdat ik moet werken" Werk jij als moeder zijnde trouwens fulltime ? Want ikzelf zorg dus gewoon 50/50 voor de kinderen en werk er ook nog eens fulltime bij. Al dat "gelul'dat vaders niet voor kinderen kunnen zorgen en fulltime werken , allemaal drogredenen om onder verantwoordelijkheden uit te komen. Tevens vind ik eerlijk gezegd dat er maar heel weinig moeders FULLTIME werken. het mes snijdt dus aan 2 kanten

    H - 10 aug 2019

    Waarop zouden moeders (of vaders, dat is gelijk) fulltime moeten werken? Als je als ouder beslist dat 4/5de, 3/5de, ... genoeg is en je redt het met inkomen en kosten, maw je vindt een goed evenwicht tussen inkomsten en uitgaven, waarom zou fulltime werken dan een must zijn? Toch helemaal niets mis met het maken van een eigen, weloverwogen keuze hierin?

Ik - 2 aug 2019

Communicatie, of het gebrek eraan, heeft ook mijn huwelijk opgebroken. Plus het feit dat we steeds verder uit elkaar groeiden en langs elkaar heen leefden. Ik werkte fulltime. Hij had geen baan. We hadden allebei andere hobby's en deden steeds minder samen. En wat we samen deden, was uiteindelijk ook niet meer gezellig. Omdat ook de communicatie tussen hem en onze oudste compleet spaak liep, ben ik op zoek gegaan naar mogelijkheden voor gezinscoaching. Juist in die periode bleek dat hij een ander had. Naar eigen zeggen zijn ‘soulmate’, met dezelfde hobby en ook geen baan. Dat deed voor mij de deur dicht. Wat voelde ik me verraden na bijna 30 jaar samen. Sinds hij hier vertrokken is na de scheiding, is er geen contact meer tussen ons. Nu na ruim een jaar alleen kan ik zeggen: heerlijk rustig!

Lena - 2 aug 2019

Helaas heel herkenbaar. Vrouwen verzorgend, mannen vluchtgedrag.... En dan zit er natuurlijk ook al weer een dame in de wachtkamer te trekken aan de man, waar je dan als echtgenote maanden later achter komt. En dan kan je inderdaad niet aan een dood paard blijven trekken, en heeft het ook geen nut om via therapie nog te proberen de relatie te herstellen. Maanden zonde van mijn tijd geweest, want vrouw 2 zat al op de reservebank, dus bedje was gespreid voor meneer. En dan ga je scheiden, en denkt meneer dat daarmee de kous af is en doet hij helemaal niks meer voor zijn 'eerste gezin' . Maar wel zich uitsloven voor andermans kinderen 😝😡🤬. Zo fout!!!

Ikke - 3 aug 2019

Zo herkenbaar! Tijdens het huwelijk er nooit zijn voor mij en de kinderen en na de scheiding wilde hij co-ouderschap maar wel verwachten dat ik alles regel net als vroeger! Ook nu een dag willen inleveren omdat hij het niet trekt met zn werk... alsof ik niet moet werken 😳! Maar daar heeft hij uiteraard geen boodschap aan. En dat ik niet minder kan werken ivm financiën snapt hij ook niet... In mijn kindvrije weekend moest ik ook elke x opvangen. Ik heb t ook strakker aangehouden en oh wat vond ik dat moeilijk! Want mijn kinderen zijn ALTIJD welkom bij mij. Langzaam went het wel. Prachtig beschreven en ik denk herkenbaar voor velen.

Silvia - 3 aug 2019

Herkenbaar van het begin tot het einde. Bedankt voor de mooie verwoording van zoveel wat ik ook voel en meemaak. Ik ben ook blij dat mijn kinderen ouder zijn en veel zaken zelf met hun vader regelen. Wij zelf hebben weinig tot geen contact. Van mijn dochters hoor ik toch af en toe nog wat. In zijn nieuwe gezin met soulmate en dochter blijkt er zich toch veel af te spelen wat bij ons ook speelde. Als je namelijk vertrekt bij je vrouw, na een huwelijk van bijna 24 jaar, nooit iets gezegd hebt over je ontevredenheid maar wel alvast een vriendin hebt, neem je toch jezelf en al je issues mee. Ook je beroerde communicatie. 5 kwartier in een uur praten maar nooit over je gevoel....

Jenneke - 8 aug 2019

Ik denk dat een scheiding ervoor zorgt dat alle comunicatiepatronen uit het voormalig huwelijk extra worden benadrukt maar dat betekend niet dat je ze hoeft voort te zetten.Dus als ex- man geen verantwoordelijkheid voor z'n gezin nam en jij als vrouw alle ballen hooghield dan kun je er van uit gaan dat dat spelletje gewoon doorgaat na je scheiding... Ik heb er 5 jaar geleden inmiddels bewust voor gekozen om dat niet te doen.Mijn kindervrije weekend was mijn kindervrije weekend ..punt ( ookal ging dat tegen mijn innerlijke " moederkloek" stemmetje in. Moet wel zeggen dat ex-man toen mijn kinderen ging gebruiken om mij te " straffen " en vooral om ervoor te zorgen dat het door mij eerst zo afgeschermde " gezinsgeheim" van vroeger niet open en bloot op straat kwam te liggen : Deze Vader neemt geen enkele verantwoordelijkheid voor de kinderen op zich... Het gevolg laat zich raden , ernstige oudervervreemding wegens een door Vader geinduceerd loyaliteitsconflict..Dus eerst heeft hij de kinderen totaal losgeweekt van hun moeder om daarna doodleuk nog steeds geen verantwoordelijkheid te nemen.De jongste is inmiddels 18 en zit al sinds 4,5 jaar in de jeugdzorg en word van crisisopvang naar instelling er weer terug geplaatst en de oudste van nu 21 is veelste vroeg zelfstandig gaan wonen en kampt met psychogische problematiek...ik vind het erg dat een Vader zijn kinderen dit aandoet om zijn ex te pakken..

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


negen + = 10




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding

Vlog

Je vrouw gaat vreemd met je beste vriend Wat nu? Je loopt over van verdriet, woede en onbegrip. Marloes geeftLees verder > Je vrouw gaat vreemd met je beste vriend.
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.