Menu

Blog van Olivia, Nieuwe Stap

4 reacties
Heinitz

Heinitz

We zijn er bijna. Bij het heden. Ik heb jullie al 6 blogs lang verveeld met hoe het toch zover gekomen is dat ik na drieënhalf jaar nog steeds niet gescheiden ben. Het einde komt in zicht. Ergens dit jaar zal er (zodra de rechtbank tijd heeft) een zitting plaatsvinden waarin onze echtscheiding dient. Wat daar uiteindelijk uitkomt, interesseert me gek genoeg vrij weinig meer. Het kan namelijk nooit zo erg zijn als wat er in het “voorstel” van X stond.

De belangrijkste nieuwe stap die ik gemaakt heb is dat ik het sinds december vorig jaar heb losgelaten om X in beweging te krijgen, tot bezinning te krijgen, of over te halen voor overleg. Ik was er klaar mee. Ik werd voor het eerst echt rustig. Ik accepteerde dat het niet anders kon. It takes two to tango. En ik was de enige die wilde dansen. De eerste concrete stap was daarom om een voorlopig voorziening aan te vragen bij de rechtbank. Na ruim drie jaar stond ik met lege handen en de uiteindelijke zitting voor de scheiding kon nog wel 11 maanden op zich laten wachten. Zo geschiedde. Het werd een aparte ervaring.

Ten eerste komt het zelden voor dat er drieënhalf jaar na uiteengaan alsnog een verzoek partneralimentatie wordt ingediend (mijn advocaat kon van de afgelopen jaren slechts 2 soortgelijke zaken vinden in heel Nederland) en ten tweede kon ik niet geloven dat van alle mensen uitgerekend ik in een rechtbank was beland. Het was surrealistisch. Ondanks dat X bijna anderhalf keer mijn jaarsalaris verdient (we werken beiden fulltime), vond hij het buitengewoon onredelijk dat er opeens een bijdrage van hem werd verwacht.

Al het aandringen van de rechter ten spijt, X en zijn advocaat bleven stoïcijns volhouden dat er geen enkele ‘behoefte’ bestond aan mijn kant. Gek genoeg voelde ik ondanks de vreemde setting ook een soort opluchting, erkenning. Eindelijk zag iemand anders (een rechter nog wel) ook eens waar ik al die tijd tegenaan liep. Dat X zich boven alles en iedereen verheven voelt. Hij zich van niks en niemand wat aantrekt. Niet wil overleggen. Zijn wil is wet en zijn waarheid is de waarheid. Alles moet en zal gebeuren zoals hij heeft bedacht.

Twee weken later kreeg ik de uitspraak. X moest mij met onmiddellijke ingang partneralimentatie gaan betalen. Ik vermoed dat hij het niet eens heeft zien aankomen. In zijn hoofd gaan de dingen namelijk altijd zoals hij ze wil. Er gebeurde voor het eerst in drie jaar eens iets dat hij niet wilde en hij kon er met de beste wil van de wereld niet onderuit. Mijn ‘straf’ kon natuurlijk niet lang uitblijven. Tegen de rechterlijke uitspraak kon hij niets doen, maar tegen mij wel. Een maand later stopte hij met het betalen van zijn bijdrage voor onze twee thuiswonende kinderen.

Oliva

Olivia, is 43 jaar, heeft 3 puberkinderen en is ruim 3 jaar geleden in een scheiding beland waar ze nog steeds mee worstelt.

REACTIES

alexandra - 14 mei 2014

Waarom partneralimentatie eisen? Mijn ex verdiend ook 2-3 x meer dan ik maar ik wil van hem geen geld. Ik wil alleen dat ie betaalt voor onze 3 kinderen

Glenda - 20 mei 2014

Beste Olivia, Ik vraag ook partneralimentatie puur en alleen omdat ik het nodig heb om opnieuw te beginnen. Ik zie het niet als hand ophouden maar als achterstallig loon. Het enige nadeel is wat jij ondervond, dat X je nog steeds kon manipuleren :( Wel stoer van je dat het je niets uitmaakte wat de rechter zou zeggen. Ik ben soms toch nog steeds bang dat hij het toch weer voor elkaar krijgt en zijn zin krijgt (ook zoals altijd). Ik ben benieuwd naar je heden:)

Olivia - 27 mei 2014

Hoi Alexandra, ik begrijp jouw reactie. Maar als je mijn eerdere blogs leest dan zie je wellicht dat er voorafgaand aan dit besluit een aantal belangrijke veranderingen zijn geweest. Als X zich netjes aan onze afspraken had gehouden (die er al tweeënhalf jaar lagen) was ik nooit genoodzaakt geweest dit te doen. Groetjes, Olivia

Olivia - 27 mei 2014

Beste Glenda, dat herken ik natuurlijk. Ook ik vrees dat X het uiteindelijk allemaal voor elkaar krijgt. Maar ook als dat zo is dan moet ik verder met mijn leven. Ik kan mezelf en onze kinderen recht in de ogen kijken. Ik heb naar eer en geweten, met oprechte intenties en goede bedoelingen geprobeerd het niet zover te laten komen. Mijn 'heden' komt vanzelf voorbij in de toekomstige blogs, dus.. keep on reading -; Groet, Olivia

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


drie + = 10




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding

Vlog

Roos is een aantal jaar geleden gescheiden. Ze heeft na de scheiding lang in de overlevingsstand gezeten maar ze is nu zo ver dat ze weer echt kan genieten. Wil jij dat ook? Kijk haar vlog en laat je door Roos inspireren om stappen te zetten.   Wil je meer vlogs zien van Roos?   Lees verder > overlevingsstand
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.