Menu

Dagboek van Daniel, de Bemiddelaar

gescheiden en co ouder

gescheiden en co ouder

Scheiden doet lijden is een bekende uitdrukking. En ik kan uit eigen ervaring spreken dat dit klopt. De eerste weken zijn pijnlijk en is de impact moeilijk te verdragen. Een gevoel van “alles is nu stuk” neemt me in een houdgreep. Voor ons was de timing om dit te doen wel heel slecht. De leeftijd van de kinderen, de wederzijdse arbeidssituaties en de hoeveelheid spaargeld zijn factoren die nog niet voldoende in het groen staan om dit gedwongen avontuur zonder zorgen in te gaan. Een beetje versterkt door de bij een scheiding horende emoties, wil ik veel dingen roepen. Vanuit mijn professionele ervaring weet ik echter dat dit, hoewel menselijk, vaak niet leidt tot een bevredigende oplossing. Het beperken van de schade ligt rationeel gezien meer voor de hand. De eerste nachten heb ik daar goed over kunnen nadenken. Overdag zijn de kinderen wakker en houden we ons in. De emoties zijn er dan wel, maar ik was niet van plan dit over de rug van de kinderen uit te spelen.

Mijn ex-to-be blijkt dit ook niet van plan te zijn. En zowaar hebben we meteen iets gemeenschappelijks te pakken. De kinderen stonden al op één en dat kunnen we net zo goed nu ook zo laten. Onze oudste (Inara, bijna 4 toen) informeert wel regelmatig naar de getoonde emoties. De scheiding bespreken we nog niet, maar we geven wel aan dat we verdrietig zijn. Inara heeft een passende oplossing: “Sorry zeggen en weer verder gaan”. Het zou mooi zijn als het zo werkt. Of toch niet? Ik bedenkt me ’s nachts dat ik het bijna erger zou vinden als het na bijna 15 jaar huwelijk zo makkelijk zou zijn. 17 jaar samen mag toch wel wat betekenen. En dat scheiden dan pijn doet, dat is op een raar niveau ook weer geruststellend. Onze kinderen zijn uit liefde geboren. De eerste na 10 jaar proberen, de tweede zwangerschap als verrassing na 10 maanden. Kan dit als basis dienen voor het eerste stukje vertrouwen om tot een nieuw evenwicht te komen? Ik besluit om de eerste belangrijke vragen te stellen rond dit punt. Ik stel mijn ex-to-be een paar controlevragen om voor mezelf te bevestigen dat er nog een vertrouwensbasis is.

Zoals in eerdere blogs vermeld hebben we iedereen ingelicht en de reacties in ontvangst genomen. De bemiddelaar wordt geselecteerd uit drie kandidaten. Eentje valt meteen af. Een lijst sturen en een vanaf prijs past niet in onze situatie. Een vaste prijs constructie past beter bij ons. Twee bemiddelaars hebben een goed verhaal. De keuze valt op Martin. Die komt bij ons thuis en luistert in het begin heel veel naar ons. En we hebben een hoop te vertellen uiteraard. Ook wil hij de kinderen zien die een keertje wel iets later naar bed kunnen. Sommige zaken liggen al min of meer vast. Mijn ex-to-be heeft werk nodig voor haar nieuwe leven. Het huis kan alleen ik betalen. Martin houdt ons soms een spiegel voor en helpt ons tevens om een toekomstplaatje te tekenen. Het zou mooi zijn als….

“We – ergens in de toekomst – samen met onze twee nieuwe gezinnen gezamenlijk gezellig kunnen eten met kerst of een verjaardag. Dat is dus inclusief eventuele nieuwe partners en hun kinderen. Mijn ex-to-be en ik werken prima samen als co-ouders en de kinderen lopen in-en-uit beide huizen.”

De impact die het opstellen van deze formule is groter dan verwacht en zingt de dagen en weken erna pas goed in. Mijn ex-to-be en ik bevestigen hiermee een aantal zaken impliciet. Mijn ex-to-be is een goed toegewijde moeder en dat wil ik de kinderen nooit ontzeggen. Andersom is dat blijkbaar ook. Dat we elkaar op enig moment zullen treffen met een nieuwe liefde is iets waar ik niet aan dacht, maar als droombeeld best aantrekkelijk is. Tegelijkertijd kan met dit plaatje geen sprake zijn van verzoening. Dus acceptatie volgt met deze formule. Het geeft ook een beetje hoop dat alles goed kan komen. Martin heeft hiermee goed geluisterd wat we werkelijk belangrijk vinden en is een vriendelijke bliksemafleider voor de emotionele vraagstukken die anders moeilijk bespreekbaar zijn.

Zijn directe meerwaarde blijkt ook bij de discussie over ons voorgenomen co-ouderschap. Er zitten immers nadelen aan de voordelen. Met name de communicatie en het elkaar wat gunnen is belangrijk. En enig flexibiliteit is onmisbaar. Lastig werd het toen een klein detail ten sprake kwam. Waar, of beter gezegd, bij wie worden de kinderen ingeschreven? Ik kan met volle overtuiging zeggen dat we zonder Martin hier niet makkelijk uit gekomen zouden zijn. Ze staan nu ingeschreven in ons huis, dat straks mijn huis wordt. Dus wat mij betreft hoeft dat niet te veranderen. Maar mijn ex-to-be moet dan haar huis en haar kinderen gevoelsmatig achter laten. Dus dit wordt een twistpunt. Natuurlijk zijn en blijven we beiden ouders van onze kinderen. Voordat we in een onoplosbare discussie belanden komt Martin met een simpele en elegante oplossing. We kunnen elk één kind op ons woonadres in laten schrijven. Een stilte volgt. Mijn ex-to-be en ik kijken elkaar aan. Dit zou meteen ook weer een extra stukje evenwicht kunnen zorgen. Het  zal wel impact geven op belastingdienst, kinderbijslag, school en meer van dat soort kindgebonden zaken. Maar als uitgangspunt voelt het heel werkbaar aan. En dat is de meerwaarde die Martin brengt. Met zijn ervaring en luisterend oor kan hij dit soort voorstellen doen en helpen het evenwicht te zoeken en bewaren. Een advocaat zal proberen te winnen voor je, maar zonder evenwicht blijf je vechten.

De kop van onze scheiding is hiermee eraf. Wij hebben het geluk dat we elkaar niets aangedaan hebben en dat het scheiden dus niet komt van vreemdgaan of andere vervelende relatiezaken. Het lukte mij om de eerste klap te incasseren en verder te kijken. We hebben weerstand geboden aan de verstorende invloeden van buitenaf en tegelijk ook de vele steun in ontvangst genomen. Martin helpt ons om alle details goed op papier te krijgen en brengt tegelijk ook een uitlaatklep en rust. Vrienden helpen ons met bijvoorbeeld iets simpels als een etentje samen. Veel (of toch te veel, wat gaat daar van komen?) gezelligheid onder elkaar. Anderen horen ons aan en blijven neutraal. Duidelijk is dat scheiden alleen de echtelieden aan gaat. Ik besef nu ook dat om een scheiding goed en soepel te laten verlopen de hulp van veel meer mensen nodig is. En ik prijs me gelukkig dat we die op dit moment in overvloede hebben. Het pad is gezet. We zijn nu echt op weg om goede co-ouders te worden.

Of staan er toch nog meer beren op de weg….

 

REAGEER OP DEZE BLOG

Laat ook van je horen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


− 3 = nul




Veel gelezen blogs

Scheiden en nu? Je scheiding aanvragen, hoe doe je dat? Alles wat je wilt weten over alimentatie na je scheiding Partneralimentatie gaat van twaalf naar vijf jaar Alles over partneralimentatie Alles over kinderalimentatie Kinderalimentatie en de nieuwe partner; hier moet je op letten! Alimentatie berekenen 13 tips voor gescheiden ouders 5 super tips voor het opstellen van het ouderschapsplan Co ouderschap, wat houdt dat precies in? Rechten van vader bij de omgangsregeling Toestemmingsformulier om te reizen met kind na scheiding Echtscheiding en hechting bij baby’s en peuters Verwerking van je scheiding Zo heb ik de eenzaamheid na de scheiding overwonnen Wat is een vechtscheiding nou eigenlijk? Wanneer mag ik weer moeder zijn? Frances blogt over ouderverstoting Narcisme in je relatie: herken de 3 fases Gaslighting en narcisme. Hoe ga je daar het beste mee om? Wat doet een mediator nou eigenlijk? Rechten van het kind (12-18 jaar) bij de scheiding

Vlog

Zit jij in een groot zwart gat na je scheiding? In deze vlog legt Roos je uit hoe je daaruLees verder > Zit jij in het zwarte gat na je scheiding?
Hoi, ik ben Annelies Hulsker en ik nodig je uit om lid te worden van onze Community om in contact te komen met andere ervarensdeskundigen.
Hoi, ik ben Elske Damen, wij willen je helpen om de periode tijdens en na je scheiding net wat makkelijker te maken, ik wens je veel plezier op deze site.